Ghost in the Shell: Stand Alone Complex

Παιχνίδι δράσης με έντονες καταβολές από την anime σκηνή της Ιαπωνίας. Το μέλλον του πλανήτη διαφαίνεται ωχρό

Όταν ο Shirow Masamune δημιουργούσε την κινηματογραφική παραγωγή Ghost in the Shell -πίσω, στο 1995- δεν θα περίμενε την εκπληκτική ανταπόκριση που έλαβε αυτή η ταινία από κοινό και κριτικούς. Η ταινία καταπιανόταν με ένα cyber-punk θέμα και ειδικότερα με ένα μέλλον όπου cyborg στρατιώτες ήταν αυτοί που επέβλεπαν το νόμο και τα έβαζαν με τις σκοτεινές δυνάμεις που απειλούσαν τη Γη. Σήμερα το Ghost in the Shell είναι ένα cult φαινόμενο, παρόλο που η συνέχεια της ταινίας που κυκλοφόρησε το 2004 δεν έτυχε ανάλογης επιτυχίας. Το παιχνίδι που θα εξετάσουμε εδώ, βασίζεται σε μια τηλεοπτική σειρά που ξεκίνησε να προβάλλεται πέρυσι σε Ιαπωνία και Αμερική, υπό τον τίτλο Ghost in the Shell: Stand Alone Complex.

To σενάριο της σειράς -και κατ’ επέκταση του παιχνιδιού- διαφέρει από το αντίστοιχο των κινηματογραφικών παραγωγών. Το υπόβαθρό του παραμένει το ίδιο -cyborg στρατιώτες που κυνηγούν hi-tech εγκληματίες- όμως οι χαρακτήρες είναι νέοι και περισσότεροι. Σε αντίθεση με το παλιότερο παιχνίδι Ghost in the Shell του PlayStation, στο Stand Alone Complex ο παίκτης δεν ελέγχει ένα φουτουριστικό άρμα μάχης (αν και σε ορισμένα επίπεδα δίνεται και αυτή η επιλογή), αλλά μια ομάδα από cyborg καταδρομείς που προσπαθούν να σταματήσουν μια παγκόσμια συνωμοσία.

Ο παίκτης θα έχει τη δυνατότητα να ελέγξει δύο από αυτούς τους υπέρ-στρατιώτες, την Motoko και τον Batou. H επιλογή αυτών των πολεμιστών είναι προκαθορισμένη και εξαρτάται από το εκάστοτε επίπεδο. Οι διαφορές των δύο πρωταγωνιστών είναι σημαντικές και έχουν να κάνουν, όχι μόνο με το οπλοστάσιό τους, αλλά και με τον τρόπο που κινούνται στο χώρο. Για παράδειγμα, η Motoko είναι ταχύτατη και ιδιαιτέρως ευέλικτη, ενώ ο Batou είναι πιο ανθεκτικός και χρησιμοποιεί ωμή δύναμη για να εξοντώσει τους αντιπάλους του. Μιας και η ιστορία εξελίσσεται στο μέλλον, η ομάδα Section 9 έχει ως αποστολή της την πάταξη της τρομοκρατίας στον πραγματικό, αλλά και στον online κόσμο.

Τα εγκλήματα δεν έχουν να κάνουν μόνο με τη χρήση βίας, αλλά και με την παρέμβαση hackers σε συστήματα ασφαλείας που μπορούν να προξενήσουν γενικότερη κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας. Το παιχνίδι ξεκινά με την ομάδα Section 9 να ερευνά μια παράνομη αγοραπωλησία οπλικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας από αγνώστους, όταν αντιλαμβάνεται πως πίσω από αυτήν την κίνηση κρύβονται τρομοκράτες.

Κάπως έτσι στήνεται το σκηνικό για ένα απλό παιχνίδι δράσης που, σε αντίθεση με την φιλοσοφική κληρονομιά της κινηματογραφικής παραγωγής, δεν απαιτεί ιδιαίτερη σκέψη από τον παίκτη. Το Stand Alone Complex θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας τρισδιάστατος τίτλος δράσης με απλές μηχανικές και ακόμα απλούστερη εξέλιξη. Ο χαρακτήρας κινείται στο χώρο βάλλοντας εναντίον οποιουδήποτε εμφανιστεί μπροστά του, χρησιμοποιώντας μια σειρά από εντυπωσιακά όπλα. Τα ευχάριστα έρχονται από τις σημαντικές ιδιαιτερότητες του gameplay. Ενώ λοιπόν ο βασικός τρόπος εξόντωσης των αντιπάλων είναι τα όπλα, οι χαρακτήρες τα καταφέρνουν εξαιρετικά και σε μάχες σώμα με σώμα, μιας και διαθέτουν μια σειρά από πολύ καλές κινήσεις πολεμικών τεχνών.

Εκτός αυτών των κινήσεων, ως βιονικοί στρατιώτες, οι δύο πρωταγωνιστές μπορούν -υπό ορισμένες συνθήκες- να κλέψουν το γενετικό κώδικα των αντιπάλων τους και στη συνέχεια να μπουν μέσα στο μυαλό τους χειραγωγώντας τους ως μαριονέτες. Όλες οι παραπάνω λειτουργίες είναι τα δυνατότερα χαρτιά του παιχνιδιού της Bandai.

Εκεί που το Stand Alone Complex χωλαίνει είναι στο γενικότερο σχεδιασμό των επιπέδων. Οι πιο πολλές αποστολές έχουν να κάνουν με τη συνεχόμενη εκτέλεση αλμάτων από πλατφόρμα σε πλατφόρμα, ενώ σταδιακά απαιτείται και η επίλυση κάποιων απολύτως βασικών γρίφων. Το γενικότερο στήσιμο του παιχνιδιού βασίζεται επάνω σε αυτό που ονομάζουμε “trial and error”, δηλαδή η συνεχόμενη προσπάθεια του παίκτη να μεταβαίνει από τη μια πλατφόρμα στην άλλη, να χάνει λόγω ενός κακού υπολογισμού στο άλμα του και στη συνέχεια να προσπαθεί ξανά και ξανά μέχρι να τα καταφέρει. Αυτή η μηχανική είναι τετριμμένη, άκρως εκνευριστική και για αυτό το λόγο μόνο σε ελάχιστα παιχνίδια πλατφόρμας τη συναντάμε στις μέρες μας.

Αν και για πολλούς παίκτες η αναφορά των παραπάνω είναι αρκετή για να τους κάνει να γυρίσουν την πλάτη τους σε ένα παιχνίδι, το Stand Alone Complex διαθέτει ορισμένα στοιχεία που το καθιστούν αξιόλογο. Τα γραφικά του, αν και δεν «στύβουν» τους επεξεργαστές του PlayStation 2, είναι πιστά στην τηλεοπτική σειρά και είναι σίγουρο πως θα ικανοποιήσουν τους θιασώτες της. Τα περισσότερα επίπεδα εξελίσσονται μέσα σε αποθήκες και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, όμως υπάρχουν και ορισμένα ανοιχτά τοπία με εντυπωσιακό φόντο και μοναδική αίσθηση.

FPS χειρισμός σε παιχνίδι τρίτου προσώπου;

Επίσης, το παιχνίδι χαίρει μιας σειράς όμορφων οπτικών εφέ που αυξάνουν ακόμη περισσότερο το φουτουριστικό χαρακτήρα του. Για παράδειγμα, όταν οι χαρακτήρες εμπλέκονται σε μάχες σώμα με σώμα, η κάμερα αλλάζει άποψη και ξεκινά μια εντυπωσιακή απεικόνιση καθυστέρησης χρόνου. Είναι προφανές πως το εφέ είναι δανεισμένο από τις ταινίες The Matrix, όμως είναι σωστά υλοποιημένο και πετυχαίνει το σκοπό του. Άλλες ιδιαίτερες τεχνικές που έχουν να κάνουν με τα οπτικά εφέ είναι οι εκρήξεις των μηχανοκίνητων εχθρών που εξαπολύουν σπίθες καθώς καταστρέφονται, αλλά και η άποψη hack όταν η ηρωίδα ή ο ήρωας μπαίνει στο μυαλό των αντιπάλων και τους ελέγχει. Η άποψή μας για το χειρισμό του Stand Alone Complex είναι διφορούμενη. Από τη μία έχουμε μια απλή και βατή διάταξη στα κουμπιά κίνησης και δράσης, τα όπλα (εκ των οποίων μέχρι δύο μπορεί να μεταφέρει ο στρατιώτης κάθε φορά) αλλάζουν με χαρακτηριστική ευκολία, ενώ η ανταπόκριση στις εντολές του παίκτη είναι πάντα άριστη.

Το κακό είναι πως με τον αριστερό μοχλό ο ήρωας εκτελεί πλάγια βήματα, με συνέπεια να πρέπει συνεχώς να γίνεται χρήση του δεξιού μοχλού έτσι ώστε να ρυθμίζεται η κάμερα. Αυτή η επιλογή είναι ενοχλητική και ενώ διευκολύνει τις μάχες με τα όπλα εξ αποστάσεως, στην περιήγηση στο χώρο είναι δύστροπη. Ηχητικά το παιχνίδι της Bandai τα καταφέρνει αρκετά καλά. Στους διάλογους έχουν χρησιμοποιηθεί οι φωνές των ηθοποιών που ακούγονται και στην τηλεοπτική σειρά, χαρίζοντας έτσι μια επιπλέον αυθεντικότητα στο παιχνίδι. Τα εφέ των όπλων είναι από τα καλύτερα που έχουμε ακούσει, αλλά η μουσική είναι μάλλον αδιάφορη. Τελικά, έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που δεν επιχειρεί να περιηγηθεί σε αχαρτογράφητες περιοχές, καθώς ακολουθεί γνωστές και δοκιμασμένες μηχανικές σε όλους τους τομείς του. Το ύφος του βρίσκεται πολύ κοντά στη φερώνυμη τηλεοπτική σειρά, τα περισσότερα τεχνικά χαρακτηριστικά του είναι ικανοποιητικά, αλλά τελικά δεν κατορθώνει να κάνει την υπέρβαση.

Widescreen Όχι
Progressive Scan Όχι
PAL 60 Hz Όχι
Ήχος Stereo