Cold War

Μπορεί ο Mathew Carter να σταθεί δίπλα στον Sam Fisher;

Επιστροφή στην εποχή των κατασκόπων

Παρά το γεγονός πως η σειρά Metal Gear Solid είναι υπεύθυνη για την καθιέρωση της κατηγορίας τύπου stealth στα videogames, η Ubisoft με την αντίστοιχη Splinter Cell κατάφερε δημιουργήσει ένα νέο ρεύμα και μια πιο «Δυτική» κουλτούρα στο είδος. Η αντιγραφή αυτής της σειράς ήταν λοιπόν αναπόφευκτη. Τα σαράντα χρόνια του ψυχρού πολέμου μεταξύ της Αμερικής και της Ρωσίας είναι μια περίοδος που έχει κατά κόρον χρησιμοποιηθεί στο κινηματογράφο. Παίρνοντας λοιπόν τροφή από αυτήν την περίοδο και χρησιμοποιώντας τη συνταγή των Splinter Cell, η καναδική Dreamcatcher Interactive αποφάσισε να προχωρήσει στη δημιουργία ενός παιχνιδιού, το οποίο χρησιμοποιεί μεν τις μηχανικές της σειράς Splinter Cell, όπως διαθέτει έναν κυνισμό και έναν ιδιόμορφο τύπο χιούμορ που, σε ό,τι έχει να κάνει με το γενικότερο ύφος του, το καθιστά σαφώς πιο ανάλαφρο και αρκετά διαφορετικό από το πόνημα της Ubisoft.

Στο  Cold War ο παίκτης θα κληθεί να ζήσει μια περιπέτεια κατασκόπων που φέρνει στο μυαλό πολλές από τις κινηματογραφικές παραγωγές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, αλλά και τα βιβλία του Tom Clancy. Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο δημοσιογράφος Mathew Carter, ένας δαιμόνιος τύπος που ψάχνει συνεχώς για το καυτό θέμα, το οποίο θα του χαρίσει το βραβείο Pulitzer. Η τελευταία αποστολή του Mathew Carter τον φέρνει στην ψυχρoπολεμική Ρωσία. Μετά από μια πληροφορία που είχε από ένα μυστικό σύνδεσμο, μαθαίνει πως μέσα στο μαυσωλείο του Λένιν πρόκειται να γίνει μια σημαντική συναλλαγή. Ο Mathew Carter σκοπεύει να παρακολουθήσει κρυμμένος από κάποια γωνία αυτή τη συναλλαγή, να τη φωτογραφίσει και στη συνέχεια να τη δημοσιεύσει στην εφημερίδα που εργάζεται.

Όμως, όπως ήταν αναμενόμενο, μια συνωμοσία διεξάγεται στα παρασκήνια και η υπηρεσία μυστικών πληροφοριών της Ρωσίας – η γνωστή και μη εξαιρετέα KGB- μηχανορραφεί για να ανατρέψει τον πρόεδρο της χώρας. Ψάχνοντας να βρει ένα εξιλαστήριο θύμα, η KGB βρίσκει τρόπο να παγιδεύσει τον Mathew Carter με μια πολύ πονηρή κίνηση. Κατά τον έλεγχο των αποσκευών του στο αεροδρόμιο της Μόσχας, η KGB καταφέρνει να αλλάξει τη φωτογραφική μηχανή του δημοσιογράφου και να βάλει στη βαλίτσα του μια άλλη, που όμως λειτουργεί ως όπλο. Όταν λοιπόν ο Mathew Carter επιχειρεί να φωτογραφίσει τον πρόεδρο της Ρωσίας καθώς αυτός συνομιλεί με τους υπουργούς του, η ενέργεια του μετατρέπεται σε απόπειρα δολοφονίας. Το σκηνικό λοιπόν έχει στηθεί και καθώς η πλειοψηφία των μυστικών υπηρεσιών της Ρωσίας κυνηγά πλέον τον Mathew, αυτός ξεκινά έναν αγώνα για τη σωτηρία του, αλλά και για την αποκάλυψη των γεγονότων που κρύβονται πίσω από τη συνωμοσία.

Το Cold War είναι ένα παιχνίδι που εκ πρώτης όψεως θυμίζει έντονα τη σειρά Splinter Cell. Για παράδειγμα, η μηχανική της χρήσεως του σκοταδιού και ο τρόπος που ο ήρωας προσπαθεί να κρυφτεί σε σημεία που ο φωτισμός του περιβάλλοντος είναι σχεδόν ανύπαρκτος, είναι ολοκληρωτικά αντιγραμμένος από τα παιχνίδια της Ubisoft. Πνευματικά δικαιώματα θα πρέπει να ζητήσουν οι δημιουργοί των Splinter Cell και για τον τρόπο που αλληλεπιδρά ο κεντρικός χαρακτήρας του παιχνιδιού με τα στοιχεία του περιβάλλοντος.

Όταν, για παράδειγμα, o Mathew πλησιάζει μια πόρτα εμφανίζεται ένα interface επιλογής εντολών. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί το interaction με τους αντιπάλους στρατιώτες και άλλα στοιχεία του περιβάλλοντος. Φυσικά ο Mathew Carter σε καμία περίπτωση δεν κατέχει τις ικανότητες του Sam Fisher, έτσι λοιπόν αρκείται στο να πλησιάζει προσεκτικά από πίσω του στρατιώτες και στη συνέχεια να τους εξουδετερώνει με ένα απλό χτύπημα. Εδώ δεν θα βρείτε τις εξειδικευμένες καταδρομικές κινήσεις του Sam, αφού ο Mathew Carter δεν είναι κάποιος υπερκατάσκοπος, αλλά ένας απλός τύπος που προσπαθεί να σώσει τη ζωή του. Προσπαθώντας να αντισταθμίσει την έλλειψη των ειδικών στρατιωτικών κινήσεων ενός καταδρομέα, η Dreamcatcher προχώρησε στη δημιουργία ενός αρκετά έξυπνου συστήματος δημιουργίας gadgets.

Κατά τη διάρκεια της περιπέτειας, ο ήρωας θα βρίσκει το δρόμο του διάφορα αντικείμενα. Κάνοντας χρήση αυτών των αντικειμένων και συνδυάζοντάς τα μεταξύ τους, γίνεται εφικτή η δημιουργία όπλων και άλλων χρήσιμων εργαλείων. Το σύστημα αυτό λειτουργεί καλά, αν και είναι απαραίτητη η χρήση των λεγόμενων tech points. Οι βαθμοί αυτοί έρχονται κατόπιν εύρεσης συγκεκριμένων σχεδίων που βρίσκονται διάσπαρτα στο χώρο. Βρίσκοντας αυτά τα σχέδια μεταφερόμαστε σε ένα ειδικό μενού, μέσω του οποίου μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους βαθμούς για να δημιουργήσουμε ορισμένα χρήσιμα εργαλεία. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αναβαθμίζονται ή δημιουργούνται νέα όπλα.

Είναι αυτονόητο πως για να καταφέρει να αντιμετωπίσει τις ορδές των στρατιωτών που τον κυνηγούν ο ήρωας της περιπέτειας κάνει χρήση και ορισμένων όπλων. Ο τρόπος που αλλάζει η κάμερα καθώς ο Mathew σηκώνει το όπλο του για να εξουδετερώσει τους εχθρούς, είναι επίσης αντιγραμμένος από τη σειρά Splinter Cell. Από το τρίτο πρόσωπο, η άποψη γυρίζει σε κάμερα τοποθετημένη πίσω από το δεξιό ώμο του ήρωα, ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται το στόχαστρο που θα τον βοηθήσει να χτυπήσει τους εχθρούς. Είναι προφανές ότι το Cold War αντιγράφει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα παιχνίδια της Ubisoft, όμως η χρήση της φωτογραφικής μηχανής/ όπλου ακτινών Χ, την οποία τοποθέτησε η KGB στις αποσκευές του Mathew, είναι κάτι καινούργιο. Χρησιμοποιώντας αυτή την κάμερα –και περνώντας πλέον σε πρώτο πρόσωπο- ο παίκτης μπορεί να βλέπει μέσα από τοίχους, να παρακολουθεί το pattern των φρουρών και με αυτόν τον τρόπο να προγραμματίζει την επόμενη κίνηση του και την προσεκτική μετάβασή του στο επόμενο δωμάτιο.

Όμορφα γραφικά μέτριο gameplay

Στο Cold War η Dreamcatcher χρησιμοποίησε μια καινούργια 3D μηχανή, η οποία δημιουργήθηκε αποκλειστικά και μόνο γι’ αυτό το παιχνίδι. Δοκιμάσαμε και τις δύο εκδόσεις του Cold War και η τελική εντύπωση που αποκομίσαμε είναι μάλλον μέτρια. Ενώ λοιπόν στους υπολογιστές, ακόμη και στους πιο αδύναμους (το optimization που είχαμε αναφέρει στο preview μας ευτυχώς έγινε), το παιχνίδι τρέχει ικανοποιητικά  και κάνει χρήση ορισμένων εντυπωσιακών γραφικών, στο Xbox η κατάσταση ήταν λίγο χειρότερη.

Η απεικόνιση του Cold War χαρακτηρίζεται κυρίως από το σκοτάδι και το χαμηλό φωτισμό του περιβάλλοντος, στοιχεία που ο ήρωας πρέπει να χρησιμοποιήσει προς όφελός του. Η γνωστή τεχνική του θολού φωτισμού που «λούζει» τα στοιχεία του περιβάλλοντος είναι επίσης ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά των γραφικών, ενώ δεν λείπουν τα απαραίτητα particles και οι φωτοσκιάσεις πραγματικού χρόνου. Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι μεν εντυπωσιακό, όμως δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που βρεθήκαμε μπροστά σε σημαντική μείωση του frame rate. Σε ό,τι έχει να κάνει με τα μοντέλα των χαρακτήρων, διαπιστώσαμε πώς ο πρωταγωνιστής είναι σχεδιασμένος με ικανοποιητικά επίπεδα λεπτομέρειας, όμως οι υπόλοιποι χαρακτήρες αποτελούνται από μικρό αριθμό πολυγώνων και διαθέτουν μέτριο animation.

Αν και όλα τα παραπάνω μπορεί κανείς να τα παραβλέψει, σίγουρα δεν περνούν απαρατήρητες οι επιεικώς απαράδεκτες κινηματογραφικές σκηνές. Από τη στιγμή που έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι κατασκοπείας, η δημιουργία ενός κινηματογραφικού υποβάθρου είναι στοιχείο εξέχουσας σημασίας. Η όποια ατμόσφαιρα αγωνίας δημιουργείται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, κυριολεκτικά καταστρέφεται από τις κινηματογραφικές σκηνές που παρεμβάλλονται. Αυτές οι σκηνές απεικονίζονται σαν κόμικς και καμία σχέση δεν έχουν με τη φιλοσοφία του κυρίως παιχνιδιού.

Σημαντικά προβλήματα συναντήσαμε και σε ό,τι έχει να κάνει με το gameplay. Όπως αναφέρθηκε πιο πριν, οι μηχανικές του gameplay είναι παρόμοιες με αυτές των παιχνιδιών Splinter Cell. Όμως, ορισμένα σημαντικά προβλήματα με την AI των αντιπάλων κλέβουν μεγάλο ποσοστά από το σύνολο του ρεαλισμού. Για παράδειγμα, αν οι αντίπαλοι φρουροί αντιληφθούν τον Carter είναι ευνόητο πως θα αρχίσουν να τον καταδιώκουν. Όμως, αν ο παίκτης καταφέρει να κρύψει τον ήρωα σε κάποιο σκοτεινό σημείο, ακόμη και αν αυτό βρίσκεται δίπλα στον στρατιώτη που τον καταδιώκει, τότε αυτός θα τον χάσει και θα επιστρέψει στην περιπολία του. Αυτή η σκηνή δεν συμβαίνει σε κάθε περίπτωση που θα βρεθείτε κυνηγημένοι, όμως σε εμάς έτυχε αρκετές φορές. Στο preview που είχαμε δημοσιεύσει στα τέλη Σεπτεμβρίου, είχαμε αναφέρει πως το παιχνίδι της Dreamcatcher όδευε προς καλό δρόμο. Παρόλα αυτά και κατόπιν της βελτίωσης του συνόλου στον ηχητικό τομέα, ο οποίος στέκεται πλέον αξιοπρεπώς, το Cold War δεν καταφέρνει να κάνει την υπέρβαση.

Έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που, ατυχώς, δεν έχει ξεκάθαρη ταυτότητα. Οι ομοιότητες με τη σειρά Splinter Cell είναι πολλές και οι προσπάθειες διαφοροποίησής του δεν στέφθηκαν (τουλάχιστον οι περισσότερες) με την αναμενόμενη επιτυχία. Το Cold War, αν και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «κακό» παιχνίδι, σίγουρα δεν έχει τα φόντα για να αντικαταστήσει τη σειρά Splinter Cell. Όμως δεδομένου ότι νέα περιπέτεια του Sam Fisher δεν πρόκειται να απολαύσουμε πριν τον Μάρτιο του 2006, οι παίκτες που αρέσκονται σε αυτού του είδους τα παιχνίδια, είναι πιθανό να βρουν στον τίτλο της Dreamcatcher αυτό που ψάχνουν. Θα προτείναμε αρχικά μια ενοικίαση και στη συνέχεια, αν μείνετε ικανοποιημένοι, την αγορά του.

Έκδοση Xbox
Widescreen Όχι
Progressive Scan 480p
PAL 60 Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Dolby Digital 5.1

Έκδοση PC
Λειτουργικό Windows 98/ME/2000/XP
Επεξεργαστής Pentium 1.7 GHz
Κάρτα γραφικών 64 MB
Μνήμη 384 MB
Σκληρός δίσκος 1.5 GB