Marc Ecko’s Getting Up

Είναι τελικά το Getting Up, ο ξεχωριστός τίτλος που η Atari και ο Marc Ecko διακαώς επιθυμούσαν να δημιουργήσουν;

Γκράφιτι: Τέχνη ή βανδαλισμός;

Δεν βρισκόμαστε συχνά μπροστά σε παιχνίδια που δημιουργούν τόσο μεγάλη αίσθηση στην κοινωνία πολύ πριν κυκλοφορήσουν. Το Marc Ecko’s: Getting Up- Contents Under Pressure είναι μια τέτοια περίπτωση παιχνιδιού, η οποία εδώ και μήνες έχει ξεσηκώσει σάλο αντιδράσεων από διαφόρους κοινωνικούς φορείς σε αρκετές περιοχές του κόσμου. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης προσπάθησε να αποτρέψει ένα πάρτι του Marc Ecko αφιερωμένο στο παιχνίδι, οι φορείς της Φλόριδας ξεκίνησαν εκστρατεία κατά της διάθεσης του παιχνιδιού στα καταστήματα της πολιτείας και, μόλις εχθές (15/2), ανακοινώθηκε πως οι αρχές της Αυστραλίας απαγόρευσαν δια ροπάλου την κυκλοφορία του παιχνιδιού στην ήπειρό τους.

Προς τι λοιπόν αυτή η εξαιρετικά αρνητική διάθεση των «αρχών» κατά του Getting Up; Η απάντηση είναι απλή και εντοπίζεται στην φράση «Αντίσταση κατά της εξουσίας» και, όπως διαφαίνεται, το παιχνίδι κατάφερε να πετύχει -τουλάχιστον σε αυτόν τον τομέα- το σκοπό του. Βέβαια, μέσα σε αυτό το σάλο γύρω από τον τρόπο που «το Getting Up ωθεί τη νεολαία στο βανδαλισμό» είναι πιθανό να χάσουμε την ουσία, η οποία δεν είναι άλλη από το γεγονός πως έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι και όπως κάθε άλλο παιχνίδι πριν από το Getting Up, οφείλουμε να διαπιστώσουμε ως τέτοιο, που τα καταφέρνει και που όχι.

Οι αντιδράσεις των αρχών οφείλονται κατά κύριο λόγο στη γενικότερη φιλοσοφία του τίτλου, μια φιλοσοφία που προσπαθεί να προωθήσει την αστική κουλτούρα του γκράφιτι στο ευρύ κοινό. Ίσως να φαντάζει υπερβολικό -δεδομένου πως στη χώρα μας το γκράφιτι όντως αντιμετωπίζεται ως τέχνη ή τουλάχιστον δεν ενοχλεί- όμως στην Αμερική δεν επικρατεί η ίδια αντίληψη και η ζωγραφική των δρόμων θεωρείται έγκλημα. Έναν τέτοιο «εγκληματία» λοιπόν, ονόματι Trane, θα έχουμε τη δυνατότητα να ελέγξουμε στο παιχνίδι της Atari, ένα νεαρό αγόρι που έχει σιχαθεί το σύστημα και το μιλιταριστικό καθεστώς της πόλης New Radius (μια φουτουριστική εκδοχή της Νέας Υόρκης) και αποφασίζει να υψώσει το ανάστημά του, να εναντιωθεί και να αφήσει το όνομά του ανεξίτηλο στους τοίχους της πόλης.

Η ιστορία έχει ένα σχετικό ενδιαφέρον, καθώς ξυπνά στον παίκτη εφηβικά (για όσους δεν βρίσκονται σε αυτήν την ηλικία) συναισθήματα αμφισβήτησης και φυγής από την καθημερινότητα, ενώ δίνει τη δυνατότητα να δούμε ορισμένα πράγματα που θεωρούμε ως δεδομένα από μια διαφορετική σκοπιά. Ωστόσο ο αγώνας του Trane εναντίον των Vandals of New Radius, μιας ομάδας άλλων, κάπως «καλοστεκούμενων» καλλιτεχνών γκράφιτι και των ίδιων των αρχών, πολλές φορές πέφτει σε αντιφάσεις, καθώς ενώ καλούμαστε να αμφισβητήσουμε την εξουσία και το χρήμα, το παιχνίδι είναι γεμάτο διαφημίσεις lifestyle προϊόντων όπως iPods, τηλεφώνων της Nokia και, φυσικά, ρουχισμού του περιβόητου Marc Ecko.

Παρόλα αυτά, η δομή του τίτλου της Atari, ο οποίος αναπτύχθηκε από το στούντιο The Collective, είναι καλή, έχει ενδιαφέρουσα ροή, αρκετά καλές μηχανικές και ποικίλο gameplay. Σκοπός λοιπόν του Trane είναι να ξεκινήσει από χαμηλά και δίνοντας το δικό του αγώνα να αφήσει το στίγμα του στην πόλη, κάτι που θα γίνει εφικτό με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι, όπως είναι αυτονόητο, η ζωγραφική γκράφιτι στους τοίχους και ο δεύτερος, οι μάχες με άτομα άλλων συμμοριών και οργάνων επιβολής της τάξης. Το παιχνίδι είναι χωρισμένο σε τμήματα μεγάλου μεγέθους, με το κάθε ένα από αυτά να διαθέτει μια σειρά από objectives που πρέπει να ολοκληρωθούν. Αν και αυτό το mission based σύστημα, αρχικά δίνει την εντύπωση πως οι κινήσεις μας θα είναι περιορισμένες, η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική.

Έχοντας λοιπόν ως hub το μετρό της πόλης, θα ξεκινούμε την περιήγησή μας σε διάφορα σημεία της New Radius, προσπαθώντας να ζωγραφίζουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερους τοίχους, να εντοπίζουμε τους Vandals που είναι υπεύθυνοι για έναν εξευτελισμό που υποστήκαμε λίγο μετά την αρχή της ιστορίας και να βρούμε ορισμένους θρύλους του γκράφιτι, οι οποίοι θα μας διδάξουν νέα και εντυπωσιακά σχέδια. Το κυρίως gameplay του Getting Up χωρίζεται στη ζωγραφική των σχεδίων, στις μάχες και στο platforming.

Στο τελευταίο αξίζει να γίνει μια αναφορά, καθώς εδώ εντοπίσαμε τη μεγαλύτερη βελτίωση του παιχνιδιού από την τελευταία επαφή που είχαμε μαζί του σε μια preview έκδοση. Το σύστημα χειρισμού είναι πλέον πολύ πιο φιλικό προς το χρήστη και άμεσα συγχωρεί τα όποια λάθη γίνουν. Θυμίζοντας λίγο από Prince of Persia και λίγο από Tomb Raider, το Getting Up χρησιμοποιεί σχεδόν ακροβατικές μηχανικές αναρρίχησης και αλμάτων. Ο Trane μπορεί να πιαστεί σε σωλήνες, κολώνες, φράχτες και άλλα στοιχεία του περιβάλλοντος και μέσω αυτών να ανέβει σε σημεία με δύσκολη πρόσβαση είτε για να εισχωρήσει σε ένα κτίριο, είτε για να μπορέσει να ζωγραφίσει γκράφιτι σε ένα δυσπρόσιτο σημείο. Και εδώ περνάμε στο gameplay στοιχείο της ζωγραφικής.

Ο «επαναστάτης» που ελέγχουμε ξεκινά μεν την περιπέτειά του έχοντας στην κατοχή του μόνο έναν μαρκαδόρο και λίγα αυτοκόλλητα, όμως στην πορεία αποκτά σπρέι (το σημαντικότερο «όπλο» στον αγώνα του) και μαθαίνει δεκάδες νέα και εντυπωσιακά σχέδια. Ζωγραφίζοντας, γράφοντας ή κολλώντας τα κατατεθέντα σήματά του, ο Trane κερδίζει βαθμούς Rep και έτσι αυξάνεται η φήμη, οι ικανότητές του και ο σεβασμός που τρέφουν προς το πρόσωπό του οι ανταγωνιστές. Σε όσα περισσότερα, αλλά και με δυσκολότερη πρόσβαση, σημεία γίνονται οι παραπάνω ενέργειες, τόσο περισσότερες γίνονται οι πιθανότητες για τον Trane να γίνει ο «βασιλιάς» της πόλης.

Φιλοσοφημένο σενάριο, απλοϊκό gameplay

Το σύστημα γραφής συνθημάτων και σχεδίων στους τοίχους είναι όσο απλό θα μπορούσε να γίνει. Πλησιάζοντας ένα σημείο όπου μπορούμε να ζωγραφίσουμε, αυτομάτως ο Trane παίρνει την κατάλληλη θέση για να εξωτερικεύσει τις ιδέες του. Μέσα από ένα πολύ φιλικό και εύκολο στη χρήση interface, μπορούμε να επιλέξουμε ποιο μέσο θα χρησιμοποιήσουμε (μαρκαδόρο, σπρέι, αυτοκόλλητο, ρολό) και στη συνέχεια να διαλέξουμε μέσα από τα διαθέσιμα σχέδια, αλλά και το μέγεθος αυτών. Το ατυχές με την εφαρμογή του γκράφιτι εντοπίζεται στο ότι δεν δίνεται η δυνατότητα να ζωγραφίσουμε σε οποιοδήποτε σημείο επιθυμούμε, ενώ στην αρχή τα διαθέσιμα patterns είναι ελάχιστα. Βέβαια, στην πορεία η κατάσταση αλλάζει, καθώς ο Trane μαθαίνει δεκάδες νέα σχέδια, αποκτά πρόσβαση σε περισσότερα υλικά και, γενικότερα, το gameplay του γκράφιτι βελτιώνεται αισθητά.

Όλα τα σχέδια που έχουμε στην κατοχή μας καταχωρούνται στο Black Book -ένα εργαλείο απαραίτητο σε όλους τους καλλιτέχνες των δρόμων- και μέσα από αυτό θα επιλέγουμε πριν την έναρξη ή κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, ποια σχέδια επιθυμούμε να χρησιμοποιήσουμε. Τώρα, περνώντας στον τρόπο που εφαρμόζεται η κάθε ζωγραφιά βλέπουμε ένα εξίσου απλό σύστημα. Ο παίκτης δεν θα πονοκεφαλιάσει με δύσκολο χειρισμό, καθώς δεν θα χρειαστεί να σχεδιάσει ο ίδιος, αλλά -αφού έχει επιλέξει το σχέδιο- απλά να πατήσει ένα κουμπί που θα δίνει στον Trane την εντολή να αρχίσει τη ζωγραφική.

Εκεί που εμείς πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, είναι στο χρόνο που θα χρειαστούμε για την ολοκλήρωση των σχεδίων, στον όγκο του χρώματος που θα ρίχνουμε, ούτως ώστε αυτό να μην στάξει και στη διάρκεια του ψεκασμού. Αν και έχουμε τη δυνατότητα να αφήνουμε το στίγμα μας σε πολλά σημεία της πόλης, αυτά που έχουν ιδιαίτερη σημασία καταδεικνύονται με τη χρήση του συστήματος Intuition. Πατώντας λοιπόν ένα κουμπί, η απεικόνιση μεταβάλλεται και μέσω μιας έκτης αίσθησης ο Trane μπορεί να δει τα σημεία-κλειδιά όπου πρέπει να γράψει το όνομά του. Αυτά τα σημεία συνήθως είναι γκράφιτι των Vandals, τα οποία εμείς πρέπει να καταστρέψουμε ζωγραφίζοντας επάνω τους. Οι Vandals είναι και οι κυριότεροι αντίπαλοί μας στο δεύτερο σημαντικότερο στοιχείο του gameplay, αυτό των μαχών.

Ο Trane είναι ένας αρκετά δυναμικός και ευκίνητος τύπος, καθώς μπορεί και τα βάζει ταυτόχρονα με περισσότερους από έναν αντιπάλους. Χρησιμοποιώντας ένα απλό στυλ street fighting, σε συνδυασμό με ψήγματα της πολεμικής τέχνης Kapoeira, το σύστημα μάχης του Getting Up εστιάζει σε κλασικό button mashing και σε απλά combos.

Άλλωστε, στο αρχικό fighting tutorial το παιχνίδι αυτοσαρκάζεται και αναφέρει στον παίκτη πως η εξαπόλυση των combos είναι απλή «σαν να μετράς 1,2,3». Αυτό φυσικά και δεν είναι κακό, μιας και το σύστημα μάχης φτάνει μέχρι εκεί που χρειάζεται, ποτέ δεν γίνεται ιδιαίτερα πολύπλοκο και, σχεδόν πάντα, λειτουργεί άψογα. Στην πολύ καλή ρύθμιση του συστήματος μάχης, αλλά και των platforming στοιχείων, βοηθά ο άριστος χειρισμός, ο οποίος όπως προαναφέραμε, έτυχε ιδιαίτερης μεταχείρισης σε αυτούς τους τρεις περίπου μήνες καθυστέρησης της κυκλοφορίας του παιχνιδιού, με τα ανάλογα απτά αποτελέσματα. Χωρίζοντας λοιπόν το gameplay του Getting Up σε επιμέρους τομείς, δύσκολα θα μπορούσε να βρει κάποιος αυτό το κάτι που θα έκανε το παιχνίδι να ξεχωρίσει. Ωστόσο, ο συνδυασμός των τριών βασικών στοιχείων (ζωγραφική, fighting, platforming) είναι που βελτιώνει σημαντικά την κατάσταση και προσφέρει ένα πολύ καλό γενικό σύνολο.

Όμορφα γραφικά και μεγάλα αστέρια

Ένα ακόμη θετικό στοιχείο του Getting Up είναι αυτό της απεικόνισής του. Και αυτός ο τομέας έτυχε σημαντικής βελτίωσης από την τελευταία φορά που είχαμε δει το παιχνίδι, αν και αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την έκδοση Xbox και δη, όταν αυτή απεικονίζεται σε ανάλυση 480p. Η δοκιμή μας έγινε σε PlayStation 2 και Xbox και με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε πως ο τίτλος της Atari διαπρέπει τρέχοντας στην κονσόλα της Microsoft. Το frame rate στην έκδοση Xbox είναι σχεδόν πάντα σταθερό, ο σχεδιασμός του ορίζοντα πολύ καλός, τα μοντέλα χαρακτήρων άριστα και το animation ικανοποιητικό. Η λεπτομέρεια μειώνεται στους NPC χαρακτήρες, ωστόσο το γενικότερο αποτέλεσμα κρίνεται τουλάχιστον ως θετικό.

Εικαστικά, το παιχνίδι χαρακτηρίζεται από ένα αστικό ύφος μεγαλούπολης υπό αποσύνθεση, με τεράστια σκουρόχρωμα κτίρια, εγκαταλελειμμένες γειτονιές, επικίνδυνα σοκάκια, γραμμές τραίνων και καταπιεσμένους πολίτες που περιφέρονται στους δρόμους. Είναι αυτονόητο πως δεν λείπουν τα αστυνομικά οχήματα και οι δυνάμεις καταστολής που επιβάλλουν την τάξη όποτε αυτό κριθεί αναγκαίο, αλλά και δεκάδες παρουσίες από ράπερς και μέλη συμμοριών που είτε βοηθούν είτε κάνουν τη ζωή του Trane δύσκολη. Σε γενικές γραμμές η αισθητική του Getting Up είναι επιτυχημένη και πιστή στο ύφος που ήθελαν να αποδώσουν οι δημιουργοί του παιχνιδιού. Οι ίδιες ακριβώς συνθήκες επικρατούν και στην έκδοση PlayStation 2, με τη διαφορά πως στην κονσόλα της Sony το παιχνίδι υποφέρει από περιστασιακό slow down και μείωση του frame rate όταν η κονσόλα καλείται να σχεδιάσει «βαριά», ανοιχτά και μεγάλα τοπία με σωρεία κτιρίων.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί πως στο παιχνίδι εμφανίζονται πολλά μεγάλα ονόματα του γκράφιτι και ακούγονται ακόμη μεγαλύτερα της rap σκηνής (Busta Rhymes, Rakim). Τη φωνή του ίδιου του ήρωα δανείζει ο Talib Kweli, ενώ σωρεία γνωστών ονομάτων όπως οι P. Diddy, Rosario Dawson, Brittany Murphy και Giovani Ribisi, ακούγονται ως οι φίλοι ή οι εχθροί που θα βρει ο Trane στην περιπέτειά του. Τέλος, δεν πρέπει να παραβλέψουμε την παρουσία στο παιχνίδι του ελληνικού hip hop συγκροτήματος Phase 3. Οι Phase 3 έχουν γράψει το τραγούδι «Getting Up Hardcore Theme», που ακούγεται στην απλή έκδοση του παιχνιδιού ως bonus track και που βρίσκεται στο Original Soundtrack CD της Special Edition.

To Getting Up είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, ένα ξεχωριστό παιχνίδι. Αν και αυτό δεν το καθιστά αυτομάτως ως άριστο, σίγουρα έχει να προσφέρει σε αυτούς που θα το προτιμήσουν κάτι το διαφορετικό. Παραλληλισμοί με άλλα παιχνίδια δύσκολα μπορούν να γίνουν, μιας και οι μοναδικοί τίτλοι του παρελθόντος που είχαν ως θεματολογία τους το γκράφιτι ήταν οι Jet Set Radio (Dreamcast) και Jet Set Radio Future (Xbox) της Sega. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι εντελώς διαφορετικό που ασχολείται με τις ανησυχίες και την αμφισβήτηση της νεολαίας προς κάθε τι που μπορεί να χαρακτηριστεί ως «κομμάτι του συστήματος». Το αν μέσα του θα βρείτε την επανάσταση που ίσως ψάχνετε, εναπόκειται αποκλειστικά και μόνο σε εσάς…

Widescreen Όχι
Progressive Scan 480p (μόνο στην έκδοση Xbox)
PAL 60 Hz Ναι (μόνο στην έκδοση Xbox)
Ήχος Stereo/ Dolby Digital 5.1 (Μόνο στην έκδοση Xbox)