BLACK

Ένα, οπτικά, next-gen shooter στις κονσόλες τρέχουσας γενιάς. To Black ήρθε για να μας καταπλήξει

Paint it Black!

Αν αναρωτηθεί κάποιος ποιοι ήταν οι κορυφαίοι τίτλοι της τρέχουσας γενιάς παιχνιδομηχανών (PlayStation2, Xbox, GameCube), η απάντηση σαφέστατα θα περιλαμβάνει μέσα της και τη σειρά Burnout. Η αιτιολόγηση σε αυτήν την απάντηση καταφέρνει να «κρυφτεί» πίσω από μόλις δύο λέξεις: Criterion Games. Η εταιρία χάρη στην οποία οι gamers ανά τον κόσμο έχουν καταφέρει να κάνουν την οδήγηση «επικίνδυνο σπορ» και έχουν έρθει μπροστά σε έναν από τους πιο εθιστικούς τίτλους όλων των εποχών (βλέπε Burnout: Revenge), αποφάσισε να επεκτείνει τους ορίζοντές της και να αναδείξει το ταλέντο της σε άλλες κατηγορίες. Το Black είναι ένα first person shooter που έρχεται να διεκδικήσει τόσο από τα Halo και Halo 2, όσο και από τα Half-Life 2 και Call Of Duty 2 τον τίτλο του καλύτερου της κατηγορίας. Μπορεί να τα καταφέρει;

Όπως συνέβη με την εξαιρετική racing σειρά του γνωστού studio, η οποία εστιάζει (στο μεγαλύτερο μέρος της) στην ξέφρενη και χωρίς πολλές σκέψεις δράση μέσα από τις συγκρούσεις και την παραμόρφωση των μοντέλων των αυτοκινήτων, έτσι και το Black εστιάζει στις εκρήξεις και στην καταστροφή του περιβάλλοντος για να περιγράψει την έντονη δράση του. Με την χρήση οποιουδήποτε όπλου, ο παίκτης μπορεί να διαλύσει οτιδήποτε βρίσκεται μπροστά του σε ένα περιβάλλον γεμάτο αντικείμενα και φυσικά εμπόδια που μπορούν σε ποσοστό 90% να καταστραφούν. Το αποτέλεσμα κάθε σφαίρας που φεύγει από το όπλο είναι εντυπωσιακό και συνοδεύεται τόσο οπτικά, όσο και ηχητικά από θεσπέσια εφέ που καταφέρνουν να κρατήσουν το βλέμμα κολλημένο στην οθόνη. Όμως, είναι κοινώς αποδεκτό ότι όσο καλά κι αν είναι τα γραφικά ενός παιχνιδιού, δεν μπορεί να κριθεί ως «διαμάντι» αν δεν παρουσιάζει καλές επιδόσεις στον ζωτικής σημασίας τομέα του gameplay.

Ώρα για καταστροφές

Η ιστορία του Black έχει ορισμένα ψήγματα «Tom Clanciσμου» αν μας επιτρέπετε την έκφραση, μιας και το σενάριο είναι ένα πολεμικό techno thriller, όπου οι δυνάμεις της Δύσης έρχονται σε άμεση σύγκρουση με τρομοκράτες στο εγγύς μέλλον και κάπου στην Ανατολική Ευρώπη. Οι συνωμοσίες και οι εύθραυστες ισορροπίες μεταξύ των εθνών βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη, ωστόσο, η ιστορία λίγο θα μας απασχολήσει από τη στιγμή που θα αναλάβουμε τον οπλισμό μας και οι σφαίρες θα αρχίσουν να «χορεύουν». Ο παίκτης αναλαμβάνει δράση ξεκινώντας μέσα σε μια πόλη έχοντας στα χέρια του ένα απλό πιστόλι. Όσο εξελίσσεται το παιχνίδι, τόσο περισσότερα όπλα εμφανίζονται (είτε με την μορφή power-ups, είτε ως «δώρα» από τους αντιπάλους που σκοτώνει), ενώ δεν λείπουν και τα κλασικά health packs.

Η κίνηση του χαρακτήρα γίνεται με τους δύο αναλογικούς μοχλούς, όπως άλλωστε και στα περισσότερα παιχνίδια της κατηγορίας, ενώ με τον ψηφιακό σταυρό δίνεται στον παίκτη η δυνατότητα εναλλαγής ανάμεσα στα διαθέσιμα όπλα καθώς και η χρήση ενός health pack για αναπλήρωση ενέργειας. Οι δύο «σκανδάλες» στο χειριστήριο του Xbox χρησιμοποιούνται για την χρήση του όπλου καθώς και για την ρίψη χειροβομβίδων, τις οποίες όμως ο παίκτης θα αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει στην έσχατη περίπτωση, καθώς η απόλαυση της μάχης σώμα με σώμα είναι ανεπανάληπτη.

Ο σχεδιασμός των επιπέδων είναι αρκετά καλός αν και πολλές φορές οδηγεί τον παίκτη σε απελπιστικά γραμμική πορεία. Πολλά σημεία της πίστας όπως τα αντίπαλα στρατόπεδα έχουν μόλις μία είσοδο, αλλά έχοντας στο μυαλό ότι τα πάντα στο περιβάλλον είναι interactive και ότι συνήθως στα στρατόπεδα υπάρχουν πυρομαχικά, η εισβολή μπορεί να γίνει πάρα πολύ εύκολη υπόθεση. Έχοντας απολαύσει το διαμάντι της ΕΑ για πάρα πολλές ώρες, το GameOver μπορεί με βεβαιότητα να πει ότι η Criterion ωθεί τον παίκτη… στην καταστροφή. Όσο κι αν οι έμπειροι παίκτες προσπαθήσουν να εξοντώσουν όλους τους αντιπάλους έναν προς έναν, η μαγεία του παιχνιδιού κρύβεται στα εφέ των εκρήξεων και γι’ αυτό ακριβώς σε πάρα πολλά σημεία όπου οι αντίπαλοι είναι μαζεμένοι, υπάρχουν και τα αντίστοιχα καύσιμα ή εκρηκτικά υλικά, τα οποία, αν χρησιμοποιηθούν καταλλήλως, μπορεί να επιφέρουν θεαματικά αποτελέσματα!

Το περιβάλλον είναι πολύ καλά σχεδιασμένο και περιλαμβάνει πάρα πολλά σημεία τα οποία μπορούν να σας παρέχουν κάλυψη. Αυτός άλλωστε είναι και ο βασικός μηχανισμός gameplay του τίτλου. Ο παίκτης πρέπει να ακολουθήσει την κλασική τακτική του να κρύβεται, να αποφεύγει τα αντίπαλα πυρά και να καταστρέφει. Σε όλες σχεδόν τις πίστες, οι εχθροί είναι τουλάχιστον δεκαπλάσιοι και ανοίγουν πυρ με το που εμφανίζεται ο πρωταγωνιστής, οπότε η επιλογή μιας πιο stealth στρατηγικής ίσως δώσει την λύση σε μερικά δύσκολα σημεία του Black.

Θέλοντας να δώσει και μία νότα ομαδικής στρατηγικής, η Criterion πρόσθεσε σε ορισμένες πίστες και μια ομάδα συμμάχων, οι οποίοι απλά ακολουθούν τον χαρακτήρα που ελέγχει ο παίκτης και βοηθούν αν το απαιτεί η μάχη. Οπτικά, το Black θα καταπλήξει τους κατόχους της έκδοσης για το Xbox. Τα τοπία είναι μοναδικά σχεδιασμένα (αν εξαιρέσουμε την υπερβολικά πολυπληθή εμφάνιση αντικειμένων που μπορεί να προκαλέσουν έκρηξη), ενώ ακόμα και ο σχεδιασμός των όπλων οδηγεί σε μοναδικής λεπτομέρειας απεικόνιση. Τα physics είναι έτσι προσαρμοσμένα ώστε να προσφέρουν πειστικές αντιδράσεις σε οποιαδήποτε εξέλιξη στο χώρο της μάχης, με μοναδική ίσως εξαίρεση τα ανθρώπινα σώματα που εκτοξεύονται μετά από μία έκρηξη που λαμβάνει χώρα σε κοντινή απόσταση.

Είναι χαρακτηριστικό πως βλέποντας το Black να «τρέχει» σε απεικόνιση προοδευτικής σάρωσης στα 480p, οι διαφορές με τίτλους νέας γενιάς, όπως είναι για παράδειγμα το Perfect Dark Zero, δεν είναι και τόσο κραυγαλέες. Αυτό όμως που μας έκανε ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση, είναι το γεγονός πως το Black δείχνει υπέροχο ακόμη και στο PlayStation 2. Ως γνωστό η κονσόλα της Sony δεν έχει και τις καλύτερες των σχέσεων με τα παιχνίδια της κατηγορίας FPS, ωστόσο, οι προγραμματιστές της Criterion απέδειξαν πως η γερασμένη κονσόλα της Sony μπορεί να κάνει θαύματα.

Το περιστασιακό slowdown όταν η δράση γίνεται έντονη υπάρχει, όμως μόνο σε αυτόν τον τομέα και στην εμφάνιση του φαινομένου aliasing, η έκδοση PlayStation 2 υστερεί έναντι αυτής του Xbox. Ο ήχος, τέλος, είναι άλλο ένα σημείο που ο τίτλος της Criterion κλέβει την παράσταση. Οι εκρήξεις αποδίδονται όσο πιο πειστικά θα μπορούσε να φανταστεί ο πιο φανατικός οπαδών των first person shooters ενώ και οι πυροβολισμοί δίνουν χρώμα στην μάχη. Ο διαχωρισμός του ήχου σε επίπεδο surround 5.1 είναι αξιοζήλευτος, ενώ δεν θα είναι υπερβολή να πούμε ότι μετά το Call Of Duty 2, το Black αποτελεί άλλη μία απτή απόδειξη ότι η ύπαρξη surround συστήματος είναι πλέον επιτακτική ανάγκη για τους παίκτες που θέλουν να απολαμβάνουν στο έπακρο τα σύγχρονα video games.

Δύο είναι τα βασικά προβλήματα που εντοπίζονται στο Black. Το πρώτο και βασικότερο είναι μέτριο ΑΙ των αντιπάλων. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις ο παίκτης θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει μία ομάδα αντιπάλων στρατιωτών, οι οποίοι κινούνται ή περιπολούν ανά δύο ή το πολύ ανά τρεις. Οι αντίπαλοι δυστυχώς αρχίζουν και αντιλαμβάνονται την παρουσία του παίκτη μόνο αν κινείται κοντά στην ακτίνα δράσης τους ή αν ανοίξει πυρ εναντίον τους.

Κατά την διάρκεια του review εμφανίστηκε ένα (ευτυχώς μεμονωμένο) περιστατικό όπου ο πρωταγωνιστής κατάφερε να βρει ένα ύψωμα και να οπλίσει το Sniper του, την ώρα που σε χαμηλότερο επίπεδο βρίσκονταν δύο ομάδες των τριών στρατιωτών. Πραγματοποιώντας βολές από απόσταση εκτός πεδίου δράσης των αντιπάλων, καταφέραμε να βγάλουμε τους 6 αντιπάλους χωρίς καμία απολύτως απειλή! Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρηθεί αυτό το μικρό πρόβλημα που εμφανίστηκε σαν μειονέκτημα και κανόνας του τίτλου, αλλά είναι δυστυχώς κι αυτό δείγμα του προβλήματος που εμφανίζεται στην δυνατότητα των αντιπάλων να εντοπίσουν τον πρωταγωνιστή. Το δεύτερο μειονέκτημα είναι η σχετικά μικρή διάρκεια του τίτλου. Ο μέσος παίκτης θα καταφέρει να τα βγάλει πέρα σε 15 ώρες το πολύ, ενώ έως υπερβολικά αρνητική θα πρέπει να θεωρηθεί η πλήρης απουσία της multiplayer πτυχής (τουλάχιστον στην έκδοση για Xbox μέσω του Xbox Live) του τίτλου.

And the Oscar goes to…

Είναι μοναδική η στιγμή που ο συντάκτης οδηγείται να γράψει το τελικό συμπέρασμα για έναν τόσο καλό τίτλο. Βρισκόμαστε σε μία από τις περιπτώσεις προϊόντων, τα οποία το GameOver χαίρεται να παρουσιάζει καθώς το Black καταφέρνει να συναρπάσει, καταφέρνει να κάνει τον παίκτη να παίζει ασταμάτητα και προσφέρει απόλαυση που θα τον κατατάξει στους καλύτερους τίτλους της γενιάς που πέρασε. Σίγουρα έχουμε να κάνουμε με έναν τίτλο που αφήνει κατά μέρος κάθε ίχνος στρατηγικής και τακτικής στην ανάπτυξη του gameplay, ωστόσο οι άνθρωποι της Criterion ήταν –αν μη τι άλλο- ειλικρινείς με το πόνημά τους. Όπως και με τη σειρά Burnout πριν από αυτό, το μόνο που επιθυμούν να προσφέρουν με το Black είναι ξέφρενη, απλή και απολαυστική δράση. Το βέβαιο είναι πως, αν το Black συμμετείχε στην κατηγορία καλύτερων οπτικών εφέ στα βραβεία Oscar, το βραβείο θα έπρεπε να βρίσκεται από την ημέρα ανακοίνωσης των υποψηφίων στα γραφεία της Criterion!

Widescreen Ναι
Progressive Scan 480p (μόνο στην έκδοση Xbox)
PAL 60 Hz Ναι (μόνο στην έκδοση Xbox)
Ήχος Stereo/ Surround/ Dolby Digital 5.1 (μόνο στην έκδοση Xbox)