Medieval II: Total War
Επιστροφή στον Μεσαίωνα, με βελτιωμένα γραφικά, αλλά με το ίδιο, επιτυχές μεν, τετριμμένο δε, gameplay
Επιστροφή στον Μεσαίωνα, με βελτιωμένα γραφικά, αλλά με το ίδιο, επιτυχές μεν, τετριμμένο δε, gameplay
Επιστροφή στον Μεσαίωνα, με βελτιωμένα γραφικά, αλλά με το ίδιο, επιτυχές μεν, τετριμμένο δε, gameplay
Όσοι περίμεναν από την Creative Assembly να προχωρήσει με νέες θεματικές στο ρεπερτόριό της δεν επαληθεύθηκαν. Η νέα προσθήκη στη σειρά Total War επισκέπτεται ξανά τον Μεσαίωνα, παίρνοντας πολλά από τα στοιχεία που εμφανίστηκαν στο Rome: Total War, ωριμάζοντας τα και υλοποιώντας τα με χαρακτηριστική άνεση. Το Medieval II: Total War είναι μια ουσιαστική εξέλιξη από τον προκάτοχό του αλλά τίποτα παραπάνω από μια ρέπλικα του Rome: Total War, με αναβαθμισμένα γραφικά και ορισμένες μικρές προσθήκες στο gameplay. Αν αυτό ακούγεται άσχημο έχετε δίκιο. Η επανάληψη δεν βοηθάει καμία σειρά στη βιομηχανία. Εντούτοις, μεταξύ ακούσματος και κυριολεκτικού gameplay υπάρχει μια απόσταση που αλλάζει κάπως τα δεδομένα –και αυτό επειδή η σειρά Total War μοιάζει τόσο λίγο εξερευνημένη και με τόσο μεγάλες δυνατότητες, που το gameplay της δύσκολα μπορεί να κουράσει. Με αυτήν την λογική μπορούμε να πούμε πως το Medieval II διατηρεί και επαυξάνει την έννοια του έπους της σειράς, σε μια εποχή που αν μη τι άλλο είναι ικανή να προσφέρει από μικρές ηρωικές αναμετρήσεις μέχρι τις επικές εκστρατείες των Σταυροφοριών.
Εξ’αρχής δεν θα βρείτε κάτι διαφορετικό στο Medieval II. Διαλέγοντας έναν πολιτισμό για να ξεκινήσετε ορίζει και τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού σας, την οικονομική σας δυνατότητα, τους εχθρούς, τα στρατιωτικά σας πλεονεκτήματα και αδυναμίες, με άξονα –όσο γίνεται- τον ρεαλισμό. Από εκεί και πέρα, ο τίτλος εναλλάσσεται κλασικά μεταξύ του «tabletop» χάρτη και των 3D μαχών, ενώνοντας ουσιαστικά δύο παιχνίδια σε ένα. Η αρχή του τίτλου βασίζεται σε αυτές τις κλασικές δομές αλλά, σύντομα, ανοίγει τις πύλες του σε ορισμένες ενδιαφέρουσες αλλαγές στους βασικούς του μηχανισμούς.
Πρώτη και κύρια είναι η διαφοροποίηση μεταξύ των πόλεων και των κάστρων στο τι προσφέρουν, δίνοντας τη δυνατότητα στον παίκτη να επιλέξει την κατάλληλη στιγμή για το τι να χτίσει. Αυτόματα, νέες οικονομικές διαδρομές ανοίγονται, μικρότερες ή μεγαλύτερες εμπορικές ευκαιρίες, ενώ από την άλλη δίνεται έμφαση στη δημιουργία ειδικών πολεμικών μονάδων που μόνο ορισμένα κάστρα μπορούν να προσφέρουν. Είναι ένας ενδιαφέρον μηχανισμός που τοποθετεί τον παίκτη σε μια ευάλωτη ισορροπία ενώ παράλληλα αυξάνει το micromanagement, αλλά εν τέλει του δίνει περισσότερο έλεγχο επάνω στις επιλογές του και στις κατευθύνσεις που μπορεί να ακολουθήσει. Ακολούθως, η εμφάνισή των εμπόρων και των πλουτοπαραγωγικών πηγών είναι μια ακόμα προσθήκη που εμβαθύνει το gameplay, καθώς πρέπει να ελέγχονται για το πως να προχωρήσουν και πάντα ανάλογα φυσικά με τις ανάγκες του παίκτη.
Αναμενόμενα, ο ρόλος της Θρησκείας έχει επίσης αναβαθμιστεί και αντικατοπτρίζει πλέον ακόμα περισσότερο τον φανατισμό της εποχής, με τις πιέσεις του Πάπα και τις «ιερές» διαταγές του για Σταυροφορίες να απαιτούν υπακοή. Φυσικά, ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να τις αγνοήσει αλλά και εδώ χρειάζεται μια ισορροπία, διότι ενώ από τη μία η ζωή κάτω από την μπότα της πιο παντοδύναμης πολιτικής φιγούρας του μεσαίωνα είναι δύσκολη, τα πλεονεκτήματα μπορεί να είναι πολλά, όπως τα «στραβά μάτια» όταν ο παίκτης θελήσει να υποτάξει τους γείτονες και αδελφούς χριστιανούς του.
Δεν πρόκειται για ένα πολύπλοκο πολιτικό μηχανισμό αλλά είναι πλέον πιο στοχευόμενος και μεταφέρει με αρκετή επιτυχία την ατμόσφαιρα της εποχής. Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω τους κλασικούς κατασκόπους, διπλωμάτες και Πριγκίπισσες που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να κάνετε τη ζωή σας πιο εύκολη ή να πετύχετε χρησιμότατες νίκες στον διπλωματικό τομέα και ο τίτλος φαντάζει όσο ποτέ άλλοτε ως ένας μίνι Civilization που πετυχαίνει το σκοπό του. Οι μικρές προσθήκες που αναφέραμε παραπάνω δίνουν μια διαφορετική χροιά σε ότι έχουμε συνηθίσει αλλά δεν αλλάζουν άρδην τα πράγματα. Το πέρασμα στις 3D μάχες όμως μας αφήνει με μια ακόμα πιο στάσιμη εικόνα, αφού οι μεγάλες αλλαγές έχουν γίνει στον αισθητικό τομέα, αφήνοντας τους τομείς του χειρισμού και του AI να λιμνάζουν.
Είναι η αλήθεια πως τα γραφικά έχουν ανέβει επίπεδο εντυπωσιακά, με ξεχωριστά animation για τις μονάδες να αποδίδουν το χάος των τότε πολέμων όσο κανένας άλλος τίτλος στην βιομηχανία. Εντυπωσιακές τεχνικές φωτισμού, καλοσχεδιασμένα textures και μικρές λεπτομέρειες όπως το «γέμισμα των κανονιών» ή τα ασύγχρονα «death animations» αφήνουν την αίσθηση ενός πραγματικού πεδίου μάχης, όπου μάχονται ανθρώπινες φιγούρες και όχι απλά 3D μοντέλα. Τα πεδία των μαχών είναι επίσης πιο μεγάλα σε μέγεθος από τα αντίστοιχα του Rome, ενώ τα διάφορα εφέ πετυχαίνουν το στόχο τους, αυξάνοντας το ρεαλισμό και το δράμα.
Παρά αυτές τις επιτεύξεις όμως, σημαντικότερα στοιχεία έχουν μείνει στάσιμα και, σε πολλές περιπτώσεις, δεν λειτουργούν καθόλου. Ο χειρισμός στις μάχες δεν έχει υποστεί σχεδόν καμία αλλαγή από την εποχή του Shogun: Total War, πράγμα που ενώ σημαίνει πως στηρίζεται στην ίδια απλότητα χάνει ακόμα σε ευχρηστία, ορισμένες φορές κάνοντας και μια απλή επιλογή μονάδας την ώρα της μάχης δύσκολη ή ακατανόητο το ποιες μονάδες στον tabletop χάρτη χρειάζονται ακόμα διαταγές. Βέβαια, η συνήθεια εδώ είναι ο μεγάλος σύμμαχος και, εν τέλει, όπως κάθε φορά (και ιδιαίτερα για τους βετεράνους) δεν θα παρουσιαστεί πρόβλημα ελέγχου, αλλά είναι κακή επιλογή από την πλευρά της Creative Assembly να μείνει στάσιμη στον εν λόγω τομέα.
Αυτό που όμως παραμένει ασυγχώρητο είναι το κακό ΑΙ και τα πολλά bugs. Θα υπάρξουν φορές που θα δείτε το ΑΙ να κάνει κάποια έξυπνη κίνηση, αλλά σε πολύ σημαντικές στιγμές θα το δείτε να παραπαίει, ανίκανο να κάνει τα πιο βασικά πράγματα. Λάθος επιλογές μονάδων, ΑΙ στρατηγοί να κυκλοφορούν ολομόναχοι, πολιορκίες που συνεχίζονται ως στο άπειρο διότι το ΑΙ δεν ξέρει τι να κάνει όταν του καταστρέφονται τα πολιορκητικά μηχανήματα, μονάδες που δίχως λόγο σταματάνε να πολεμάνε και περιμένουν το θάνατό τους είναι μόνο μερικά από τα bugs του τίτλου. Είναι φανερή η αποτυχία του playtesting στους πιο σημαντικούς τομείς του τίτλου ή αν θέλετε η επιλογή της εταιρίας να κυκλοφορήσει τον τίτλο στηριζόμενη στη λογική του patch.
Αυτό είναι και το μεγάλο μειονέκτημα του Medieval II: Total War. Δεν κάνει κανένα βήμα μπροστά στους τομείς που μετράνε (ακόμα περιμένουμε τις μάχες στη θάλασσα) και επιλέγει να προσφέρει μια βελτιωμένη αλλά όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη εμπειρία, ανεβαίνοντας επίπεδο στους λιγότερο σημαντικούς τομείς και επιλέγοντας την ακινησία στους πιο σημαντικούς. Σε αντίθεση με το άλλο μεγάλο αντίπαλο δέος στο χώρο των Real Time Strategy, το Company of Heroes, δεν καταφέρνει να προχωρήσει και να υλοποιήσει τις δυνατότητές του στο έπακρο. Παρόλα αυτά, παραμένει μια εμπειρία που δεν έχει όμοιό της στη βιομηχανία και στηρίζεται σε δυνατούς μηχανισμούς που προσφέρουν μια ζωντανή και πειστική εικόνα του Μεσαίωνα. Πολυεπίπεδος στη στρατηγική του και πολύπλοκος στην τακτική του, o νέος τίτλος της Creative Assembly είναι αξεπέραστος σε αυτό που κάνει αλλά ξεπερασμένος όσον αφορά αυτά που μπορεί να προσφέρει.
Ηλίας Παππάς
Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
Λειτουργικό Windows 2000/ XP
Επεξεργαστής Pentium 4 1.5 GHz
Μνήμη 512 MB
Κάρτα γραφικών 128MB
Σκληρός δίσκος 9 GB
PEGI 16+
