Children of Mana

Action RPG με την υπογραφή της Square Enix. Πως στέκεται το νέο Mana απέναντι στη βαριά κληρονομιά του;

Action RPG με την υπογραφή της Square Enix. Πως στέκεται το νέο Mana απέναντι στη βαριά κληρονομιά του;

Αν και το όνομά της είναι άρρητα συνδεδεμένο με αυτό της σειράς Final Fantasy, η αλήθεια είναι ότι η Square Enix διαθέτει στη «φαρέτρα» της σωρεία άλλων ονομάτων, που -αν και όχι εξίσου ισχυρά με το Final Fantasy- σίγουρα έχουν γράψει τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα videogames. Ένα από αυτά τα σημαντικά franchises της ιαπωνικής εταιρείας είναι και η σειρά Mana, μια σειρά που από τις καταβολές της και το πρώτο της επεισόδιο με το όνομα Secret of Mana στο SNES το 1993, λατρεύτηκε από το κοινό για την απλότητα του στο σύστημα μάχης, το βάθος του και την εξαιρετική ιστορία που είχαν γράψει οι δημιουργοί του. Παρόλα αυτά, τα χρόνια δεν φέρθηκαν ευγενικά στη σειρά Mana, καθώς κάθε νέο επεισόδιο απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τη «συνταγή» του πρώτου τίτλου με αποκορύφωμα το παιχνίδι που θα εξετάσουμε εδώ, δηλαδή το Children of Mana. Αν και η πιο πρόσφατη δημιουργία της Square Enix για το Nintendo DS δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί κακοφτιαγμένη ή απογοητευτική, η αλήθεια είναι ότι από κάθε project που έρχεται από τα γραφεία του ιαπωνικού κολοσσού έχουμε μεγάλες προσδοκίες και υψηλές απαιτήσεις, οι οποίες στην προκειμένη δεν επιτεύχθηκαν.

Το κυριότερο πρόβλημα με το Children of Mana και το εντονότερο αρνητικό στοιχείο που θα μπορούσε να του προσάψει κάποιος, έχει να κάνει με το μονότονο, γραμμικό και εκνευριστικά επαναλαμβανόμενο hack ‘n’ slash gameplay που το χαρακτηρίζει, αλλά και με την απαράδεκτα αδιάφορη –για τα δεδομένα της Square- ιστορία που διαθέτει. Το Children of Mana ποτέ δεν θα καταφέρει να κερδίσει υποψηφιότητα για καλύτερο σενάριο και ανάπτυξη χαρακτήρων, μιας και όλη η ιστορία που διαθέτει το παιχνίδι ξεκινά και τελειώνει στο ότι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας πρέπει να σώσει το δέντρο της ζωής (βλ. Mana Tree).

Όλα ξεκινούν όταν στην χαρωπή και γεμάτη γαλήνη χώρα Illusia, έναν πανέμορφο τόπο όπου οι κάτοικοί της ζουν ήρεμα και σε απόλυτη αρμονία με τα πνεύματα του δάσους. Η περιπέτεια ξεκινά όταν αρχίζουν να σημειώνονται ορισμένα παράξενα φαινόμενα και ο ήρωας της ιστορίας καλείται να τα εξερευνήσει ταξιδεύοντας μέχρι τον Mana Tower. Από εκεί και έπειτα, η κατάσταση αρχίζει να γίνεται όλο και χειρότερη με αποτέλεσμα την έναρξη ενός ταξιδιού, που έχει ως απώτερο σκοπό του την ανακάλυψη πίσω από την αιτία που απειλεί το Mana του κόσμου. Πριν την έναρξη αυτής της περιπέτειας, καλούμαστε να επιλέξουμε τον πολεμιστή που θα αποτελέσει την έκφανσή μας μέσα στο Children of Mana και αυτή η επιλογή γίνεται μέσα από ένα ειδικό μενού που απεικονίζει τέσσερις διαφορετικούς χαρακτήρες. Αυτοί οι χαρακτήρες αποτελούν κλασικά δείγματα των RPG παιχνιδιών και περιλαμβάνουν έναν πολεμιστή που διαπρέπει σε όλους τους τομείς, έναν που ειδικεύεται στη χρήση μαγείας, ένα θηλυκού γένους ταχύτατο «χορευτή» και έναν «brawler», που διαθέτει ισχυρή σωματική δύναμη και ο οποίος –λόγω της action RPG φύσης του τίτλου- κρίνεται ως η βέλτιστη επιλογή.

Αν και η ιστορία εμφανίζει ορισμένες μικρές αλλαγές που αντιστοιχούν στον εκάστοτε χαρακτήρα, αυτές τελικά είναι επιδερμικές και περιορίζονται σε μικρές αλλαγές στους διάλογους και σε ορισμένα αποκλειστικά side-quests. Αφού λοιπόν έχουν γίνει όλα τα παραπάνω και η περιπέτεια ξεκινά, αρχίζει να διαφαίνεται το που ακριβώς είναι χτισμένο το οικοδόμημα του παιχνιδιού. Αυτό λοιπόν που χαρακτηρίζει τον τίτλο της Square είναι ένα gameplay που χωρίζεται σε δύο βασικούς τομείς: Την εξερεύνηση μπουντρουμιών και τις μάχες με τα αφεντικά που περιμένουν υπομονετικά στο τέλος κάθε ενός από αυτά. Το δυσάρεστο είναι ότι, πέρα από την όμορφη ατμόσφαιρα και τα χαριτωμένα, παραμυθένια γραφικά του Children of Mana, το κυρίως gameplay που βασίζεται στους δύο προαναφερθέντες τομείς ποτέ δεν ξεπερνά τα όρια του μετρίου.

Τα μπουντρούμια, τα οποία δημιουργούνται τυχαία και κάθε φορά διαφέρουν, διαθέτουν ένα συγκεκριμένο αριθμό αντιπάλων, με χαμηλή τεχνητή νοημοσύνη και, κατά συνέπεια, χαμηλό βαθμό πρόκλησης. Το μόνο που πρέπει ο παίκτης να κάνει, είναι να προβαίνει σε ένα μονότονο πάτημα των κουμπιών δράσης μέχρι να εξαφανίσει όλα τα πλάσματα που κλείνουν το δρόμο του έως ότου φτάσει στο σημείο που κρύβεται το πολυπόθητο κλειδί που αναζητά και να συνεχίσει μέχρι το επόμενο μπουντρούμι. Μικρή παρένθεση στο ατέρμονο πάτημα του action button αποτελούν ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως τα πνεύματα που συνοδεύουν τον πρωταγωνιστή μέσα στα μπουντρούμια και του χαρίζουν σημαντική βοήθεια προσφέροντας ειδικές επιθέσεις, αλλά και ένα πρωτότυπο σύστημα πετραδιών, μέσα από το οποίο γίνονται οι αναβαθμίσεις και οι αλλαγές στα attributes του χαρακτήρα. Εξίσου απλοϊκές και χωρίς ιδιαίτερη πρόκληση είναι και οι μάχες με τα bosses που βρίσκονται μέσα σε κάθε μπουντρούμι. Αν και τα περισσότερα εξ αυτών είναι εντυπωσιακά και σχεδιασμένα με φαντασία, οι μάχες μαζί τους περιορίζονται σε ένα συνεχές “trial and error”.

Εν ολίγοις, αυτό που πρέπει να γίνει σε κάθε μάχη με τα αφεντικά του Children of Mana είναι να «διαβάσουμε» τις κινήσεις τους και αφού τις αποστηθίσουμε να βρούμε τον καλύτερο δυνατό τρόπο εξόντωσής τους. Ατυχώς, το μεγαλύτερο μέρος του Children of Mana περιορίζεται στα παραπάνω. Δεν υπάρχει ανοιχτός κόσμος για περιήγηση, ελάχιστες ευκαιρίες εξερεύνησης και μόνο ένα και μοναδικό χωριό και ένας γενικός χάρτης, μέσα από τον οποίο επιλέγουμε την πορεία μας κατά τη διάρκεια της περιπέτειας.

Η κατάσταση βελτιώνεται ελαφρώς μέσα από το ενδιαφέρον multiplayer mode που διατίθεται, το οποίο υποστηρίζει την ασύρματη επικοινωνία και ταυτόχρονη περιπέτεια για μέχρι και τέσσερις παίκτες θεωρώντας φυσικά ως δεδομένο ότι θα βρείτε φίλους που θα διαθέτουν αντίστοιχο αριθμό αντιτύπων του παιχνιδιού καθώς λειτουργία game sharing δεν υποστηρίζεται. Η, ίσως, καλύτερη στιγμή του Children of Mana έρχεται κοιτώντας τα γραφικά που εμφανίζονται στις δύο οθόνες του DS. Πανέμορφα, ζωγραφισμένα στο χέρι, τοπία, και εξαιρετικά sprites χαρακτήρων που είτε πρωταγωνιστούν, είτε απλά εμφανίζονται για λίγο στην ιστορία και τεράστια bosses σχεδιασμένα με περίσσια φαντασία είναι τα κυριότερα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Μπορεί σε επίπεδο gameplay το Children of Mana να χωλαίνει, αλλά σε ό,τι αφορά το εικαστικό του μέρος, πραγματικά θα σας συναρπάσει.

Συνοψίζοντας, το νεότερο μέλος της οικογένειας Mana, συνεχίζει μια μάλλον μέτρια παράδοση που ξεκίνησε από το Legend of Mana του PlayStation και συνεχίστηκε με το Sword of Mana του GameBoy Advance, αφήνοντας την ποιότητα του αρχικού Secret of Mana να παραμένει ένα άπιαστο όνειρο. Από την άλλη, έχουμε να κάνουμε με ένα dungeon crawler που θα ικανοποιήσει όσους θέσουν τον πήχη χαμηλά και απλά αναζητούν μια απλοϊκή –με ελάχιστα RPG στοιχεία- και ευχάριστή περιπέτεια, της οποίας το εκπληκτικό εικαστικό συναρπάζει.

Μάριος Θεοτοκάς

PEGI 3+