Battlestations Midway

Ένας υβριδικός τίτλος, που ζωντανεύει τις μεγάλες μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στον Ειρηνικό

Ένας υβριδικός τίτλος, που ζωντανεύει τις μεγάλες μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στον Ειρηνικό

Λίγα παιχνίδια στην ιστορία των videogames έχουν το μακρύ και παράξενο ιστορικό του Battlestations Midway. Εξαιρουμένου του Prey και του τελευταίου Duke Nukem, το παιχνίδι της Eidos Interactive είναι το πλέον καθυστερημένο project των τελευταίων χρόνων, μιας και η σταδιοδρομία του ξεκίνησε πριν από έξι περίπου χρόνια ως τίτλος του αρχικού Xbox και κατέληξε να κυκλοφορεί το 2007 στο Xbox 360 και στους υπολογιστές. Άξιζε λοιπόν όλη αυτή η αναμονή και τα χρόνια ανάπτυξης που απαιτήθηκαν για τη δημιουργία αυτού του τίτλου; Η αλήθεια είναι ότι η Eidos Hungary, η οποία ανέλαβε το δύσκολο έργο της ολοκλήρωσης του τόσο ταλαιπωρημένου αυτού project, κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες για τη δημιουργία κάτι ξεχωριστού και ελπιδοφόρου. Όμως, όσο και αν το τελικό αποτέλεσμα είναι γοητευτικό, το σίγουρο είναι ότι το Battlestations Midway υποφέρει από ορισμένες «παιδικές ασθένειες» των videogames, οι οποίες, κατά πρώτο λόγο προδίδουν την απειρία της Eidos Hungary και, κατά δεύτερο, μειώνουν την ποιότητα του τελικού αποτελέσματος.

Το Battlestations Midway πραγματεύεται την ιστορία και τον αγώνα ενός αξιωματικού του αμερικανικού στρατού ονόματι Henry Walker. Ακολουθώντας λοιπόν την πορεία του Henry από την επίθεση των Ιαπώνων στο Pearl Harbor μέχρι την κρίσιμη μάχη του Midway θα ζήσουμε ορισμένες από τις πιο σημαντικές στιγμές που διεξήχθησαν στα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και η κεντρική ιδέα που βρίσκεται πίσω από το παιχνίδι είναι τετριμμένη, το σίγουρο είναι ότι το gameplay του δεν είναι. Σε μια προσπάθεια δημιουργίας κάτι διαφορετικού, η Eidos Hungary προσπάθησε να συνδυάσει δύο εκ διαμέτρου αντίθετες κατηγορίες παιχνιδιών σε ένα project, παίρνοντας φυσικά το ανάλογο ρίσκο.

Το αποτέλεσμα, αν και ενδιαφέρον, σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των δημιουργών του, αλλά και σε αυτό που είχαμε φανταστεί όταν είχε ανακοινωθεί η συνέχιση της ανάπτυξης του τίτλου. Αυτό λοιπόν που κάνει το Battlestations Midway να ξεχωρίζει από σχεδόν οτιδήποτε άλλο έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα στην αγορά είναι το πάντρεμα της action και της RTS σχολής. Πρακτικά, εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν τίτλο που δίνει στον παίκτη τη δυνατότητα να προσεγγίσει τις ναυμαχίες και τις αερομαχίες με όποιο τρόπο επιθυμεί, κάτι που σημαίνει είτε μάχες σε πραγματικό χρόνο ελέγχοντας τα πλοία και τα αεροπλάνα όπως σε κάθε άλλο παιχνίδι δράσης, είτε οδηγώντας τις δυνάμεις του μέσα από ένα χάρτη τακτικής και δίνοντάς τους εντολές όπως συμβαίνει στα παιχνίδια στρατηγικής πραγματικού χρόνου.

Αν και αρχικά η ιδέα φαντάζει συναρπαστική, η υλοποίησή της δεν δείχνει να πετυχαίνει το στόχο της. Το κυρίως πρόβλημα που εντοπίσαμε έχει να κάνει με αυτήν ακριβώς την υβριδική φύση του παιχνιδιού. Προσπαθώντας να βρεθεί ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους, τελικά το Battlestations Midway αποτυγχάνει να αποδώσει και στους δύο. Μόνο βλέποντας τη συνολική εικόνα και το ότι ο τίτλος προσφέρει ψήγματα επιτυχημένων επιλογών στο action αλλά και στο RTS πεδίο του, μπορεί κανείς να αποκομίσει μια σχετική απόλαυση από το παιχνίδι.

Από εκεί και έπειτα, έχουμε μια ιδιαιτέρως λιτή δημιουργία, με απολύτως βασικές μηχανικές των RTS (μια δυνατότητα παρακολούθησης των μαχών σε 3D και από ψηλά θα ήταν χρήσιμη) και ένα εξίσου λιτό, αλλά σαφώς καλύτερο από το RTS κομμάτι, action τμήμα. Μια ευχάριστη νότα έχει να κάνει με τον τρόπο που ο παίκτης μπορεί να αλλάζει θέσεις στο χάρτη και να ελέγχει μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου οποιαδήποτε από τις μονάδες του. Για παράδειγμα, μπορεί σε μια αποστολή να έχουμε αναπτύξει ένα αεροπλανοφόρο, 2-3 σμήνη αεροσκαφών και μερικές φρεγάτες. Εκτός λοιπόν του ότι μπορούμε να ελέγξουμε όλες τις δυνάμεις μας μέσα από τον RTS χάρτη, με το πάτημα ενός κουμπιού μεταφερόμαστε αυτομάτως σε μια από αυτές τις μονάδες (πλοίο ή αεροπλάνο) και αναλαμβάνουμε τον πλήρη έλεγχό της.

Εδώ εντοπίσαμε και το πιο γοητευτικό σημείο του τίτλου της Eidos, καθώς ο τρόπος που καταστρώνεται η στρατηγική, στέλνουμε τις δυνάμεις μας στη μάχη, ελέγχουμε τον τρόπο λειτουργίας των πλοίων μέσα από ένα ειδικό μενού, αλλά και μεταπηδώντας μέσα σε λίγα δεύτερα από μια λυσσαλέα αερομαχία με τα Zeros σε μια επική ναυμαχία με τις ιαπωνικές φρεγάτες μπορεί με άνεση να χαρακτηριστεί ως απολαυστικός. Βέβαια, κάπου εδώ αρχίζουν και κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα -σημαντικά- προβλήματα. Αρχικά έχουμε να κάνουμε με την εξαιρετικά μικρή διάρκεια του τίτλου.

Το Battlestations Midway χωρίζεται σε 11 αποστολές, με κάθε μια από αυτές να διαθέτει από έναν έως και τέσσερις αντικειμενικούς σκοπούς εξαιρουμένων των “S” αποστολών, που δεν είναι υποχρεωτικές και μπορούν να ολοκληρωθούν μόνο αν το επιθυμεί ο παίκτης. To δυσάρεστο είναι ότι η συνολική διάρκεια αυτών των single player αποστολών δεν ξεπερνά τις πέντε ώρες (τόσο πήρε σε εμάς να ολοκληρώσουμε τον review κώδικα της δοκιμή μας), ωστόσο, υπάρχει ένα ενδιαφέρον multiplayer τμήμα, το οποίο ανάγει το κλασικό παιχνίδι «Ναυμαχία» σε ανώτερα επίπεδα, ενώ δεν λείπουν και ορισμένα bonus modes τα οποία προσπαθούν, αλλά τελικά δεν καταφέρνουν να αυξήσουν την αντοχή του παιχνιδιού στο χρόνο.

Το δεύτερο πρόβλημα, που εκτιμούμε ότι ρίχνει ακόμα περισσότερο την ποιότητα του Battlestations, μπορεί μεν να χαρακτηριστεί ως υποκειμενικό, αλλά για εμάς δεν παύει να υφίσταται. Το πρόβλημα αυτό έχει να κάνει με το μοντέλο χειρισμού που επέλεξε να χρησιμοποιήσει η ομάδα ανάπτυξης. Η δυστροπία στο χειρισμό δεν έχει τόσο να κάνει με τις αλλαγές που εμφανίζονται κατά τη μεταπήδηση από το ένα στρατιωτικό όχημα στο άλλο, αλλά από το παράξενο μοντέλο χειρισμού, το οποίο θέλει τα οχήματα να επιταχύνουν και να ελέγχονται με ένα μοχλό και την κάμερα να περιστρέφεται με τον άλλο. Αυτό το default μοντέλο κρίνεται από εμάς ως εξαιρετικά κακό, καθώς δυσκολεύει αφάνταστα την πλοήγηση στο χώρο, ενώ το γεγονός πως οι μοναδικές αλλαγές που μπορούν να γίνουν επάνω του έχουν να κάνουν με το ποιος από τους δύο μοχλούς του χειριστηρίου θα πλοηγεί το σκάφος και ποιος θα ελέγχει την κάμερα δεν βοηθά καθόλου.

Βέβαια, αναφέραμε και πιο πάνω ότι αυτό το πρόβλημα είναι καθαρά υποκειμενικό και το σε ποιο βαθμό θα προξενήσει προβλήματα ή όχι εξαρτάται από τα γούστα του εκάστοτε παίκτη. Αξίζει να αναφερθεί ότι, παρά τη χρήση ποντικιού/ πληκτρολογίου στην έκδοση των υπολογιστών, τα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε με το χειρισμό συνέχισαν να υφίστανται, αλλά αυτή τη φορά σε σαφώς μικρότερη έκταση. Όσον αφορά στην τεχνολογία του, το Battlestations Midway δείχνει δύο πρόσωπα, με τη μηχανή γραφικών να διαπρέπει τις στιγμές που περιγράφει τις αερομαχίες και στη συνέχει να ακολουθεί μια κατωφερή πορεία όταν απεικονίζει τις ναυμαχίες. Αυτές οι διαφορές δεν έχουν να κάνουμε απλά και μόνο με το σχεδιασμό του περιβάλλοντος και της θάλασσας, αλλά και με τα ίδια τα μοντέλα των πολεμικών μηχανών. Η ποιότητα των γραφικών ήταν ίδια και στις δύο εκδόσεις των δοκιμών μας, αλλά σε ό,τι αφορά τον ήχο, πρέπει να τονιστεί ότι η Dolby Digital κωδικοποίηση στο Xbox 360 ήταν πραγματικά συναρπαστική.

Εν κατακλείδι, το τόσο καθυστερημένο Battlestations Midway ίσως να μην αποδίδει στο βαθμό που αναμέναμε, αλλά πρόκειται για μια αξιόλογη και συμπαθητική προσπάθεια. Αν είστε σε θέση να αγνοήσετε τον προβληματικό του χειρισμό, τότε το υβριδικό του gameplay είναι ικανό να χαρίσει στιγμές διασκέδασης. Αν αυτές οι στιγμές διαρκούσαν λίγο περισσότερο…

Γιώργος Καλλίφας

Ανάλυση οθόνης 480p/ 720p/ 1080i
Widescreen Ναι
PAL 60Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Dolby Surround/ DD 5.1
PEGI 12+