Overlord

To αποτέλεσμα που προκύπτει όταν το Lord of the Rings και οι…Monty Python συναντούν τα Fable και Pikmin

To αποτέλεσμα που προκύπτει όταν το Lord of the Rings και οι…Monty Python συναντούν τα Fable και Pikmin

Το τέλος της ιστορίας το γνωρίζουμε καλά. Εννοούμε το τέλος του Lord of the Rings και τον τρόπο που τα μικρά Χόμπιτ κατάφεραν να δείξουν ότι το μπόι τους δεν αντικατόπτριζε ούτε το θάρρος αλλά ούτε και τη σημασία που είχαν για τη μοίρα της Μέσης-Γης. Τι θα γινόταν όμως αν μετά την πτώση του Sauron και την έναρξη της Τέταρτης Εποχής, τα μικρά αυτά πλάσματα εξελίσσονταν σε κάτι διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουμε; Και τι σχέση έχει αυτή η εισαγωγή με το Overlord; Ξεκινήσαμε αυτό το κείμενο λίγο διαφορετικά, μιας και αρκετά διαφορετικό από τα καθιερωμένα είναι και το παιχνίδι των Triumph Studios. Οι σχέσεις του, φυσικά, με τη σειρά Lord of the Rings είναι ανεπίσημες και διόλου…τιμητικές. Για την ακρίβεια, το Overlord είναι μια παράξενη προσέγγιση στα παιχνίδια περιπέτειας και ρόλων, αλλά και στη High Fantasy θεματολογία, δεδομένου ότι χρησιμοποιεί γερές δόσεις χιούμορ, σαρκασμό και περίσσιες χλευαστικές αναφορές προς την τριλογία του καθηγητή Tolkien.

Η ιστορία ξεκινά καθώς ένας μάγος goblin ανασταίνει ένα σκοτεινό ιππότη προκειμένου αυτός να εκπληρώσει μια προφητεία και γίνει για μια ακόμα φορά ο κυρίαρχος του κόσμου. Κατά τις πρώτες ώρες του παιχνιδιού, ο «Overlord» δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν αδύναμο άνθρωπο, ο οποίος ασκεί τεράστια επιρροή επάνω στα Minions, δηλαδή σε μικρά πλάσματα που θυμίζουν Ορκ (μήπως η ιστορία σάς θυμίζει αυτή του Sauron;). Αυτή η επιρροή του πρωταγωνιστή επάνω στα Minions είναι και το στοιχείο που καθιστά το παιχνίδι της Codemasters ως κάτι εντελώς καινοτόμο και διαφορετικό, τουλάχιστον για το genre. Τι θα κληθούμε να πράξουμε σε αυτό το παιχνίδι; Η αλήθεια είναι ότι -πέρα από τη χρήση των Minions, την οποία θα εξετάσουμε παρακάτω- το Overlord δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παραδοσιακό dungeon crawler.

O παίκτης ελέγχει τον πρωταγωνιστή μέσα σε γραμμικά μονοπάτια και προσπαθεί να εκτελεί μια σειρά από αποστολές, προκειμένου να κερδίσει δύναμη, χρήμα και εξουσία επάνω στους πολίτες των γύρων χωριών και με απώτερο στόχο του την απόλυτη κυριαρχία στο βασίλειο. Η βάση από όπου θα ξεκινούν όλες αυτές οι περιπέτειες είναι ένα κατεστραμμένο κάστρο, το οποίο, όπως μαθαίνουμε, διαλύθηκε όταν μια ομάδα ηρώων νίκησε τον Overlord στο παρελθόν. Σκοπός μας είναι να βρούμε τα κατάλληλα εργαλεία, που θα βοηθήσουν τα πιστά Minions να ξαναχτίσουν δωμάτιο-δωμάτιο το κάστρο μας, ενόσω θα τριγυρνάμε στα δάση και στα χωριά του βασιλείου αποδεικνύοντας πόσο ισχυροί είμαστε. Εδώ το παιχνίδι της Codemasters έχει δανειστεί έντονα από τη φιλοσοφία του Fable, στο οποίο μοιάζει εκπληκτικά στο εικαστικό του τμήμα, αλλά και σε ότι αφορά στις βασικές μηχανικές ανάπτυξης του gameplay.

Αν και θεωρείται ως δεδομένο ότι ο Overlord είναι ένας «κακός» τύπος, το παιχνίδι είναι έτσι δομημένο ώστε να μας δίνει επιλογές ως προς την ανάπτυξη του χαρακτήρα. Μόνο που σε αντίθεση με το Fable, εδώ δεν θα επιλέγουμε μεταξύ «καλού» και «κακού», αλλά «κακού» και «διαβολικά διεστραμμένου». Ωστόσο, όπως προαναφέραμε, η μεγάλη καινοτομία που χαρακτηρίζει το παιχνίδι των Triumph Studios είναι η χρήση των Minions σε πραγματικό χρόνο. Εδώ είναι περισσότερο από προφανείς οι επιρροές που έχουν τα Triumph Studios (γνωστή για τη δημιουργία της σειράς Age of Wonders) από τα δύο παιχνίδια Pikmin του θρυλικού Shigeru Miyamoto. To gameplay του Overlord χωρίζεται σε δύο τμήματα, με το πρώτο να περιλαμβάνει την προαναφερθείσα περιήγηση στο χώρο χρησιμοποιώντας τον άρχοντα του Κακού και το δεύτερο να εστιάζει στη χρήση των Minions.

Σε κάθε αποστολή τον Overlord ακολουθεί ένας αριθμός από goblins, τα οποία κινούνται αυτόνομα και ελεγχόμενα από την τεχνητή νοημοσύνη. Ωστόσο, όταν επιθυμούμε να χρησιμοποιήσουμε με κάποιο τρόπο αυτά τα goblins, μετακινούμε το δεξιό αναλογικό μοχλό (ο αριστερός χρησιμοποιείται για τον έλεγχο του Overlord) και αυτομάτως αποκτούμε επάνω τους έλεγχο σε πραγματικό χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο καθοδηγούμε τα Minions προς το επιθυμητό σημείο και όταν αυτά φτάσουν εκεί, κινούνται ξανά μόνα τους και, είτε εκτελούν μια εργασία (περιστροφή ενός μοχλού), είτε συλλέγουν χρήματα και αντικείμενα και μας τα προσφέρουν, είτε κάνουν αυτό που αγαπούν περισσότερο: Σφάζουν Χόμπιτ. Και εδώ είναι το σημείο που το Overlord έρχεται για να αυτοσαρκαστεί, αλλά και να κάνει χιούμορ με τα κλισέ του genre αλλά και με το LOTR.

Τα Χόμπιτ σε αυτό το παιχνίδι είναι διαβολικά και κάνουν επιδρομές στα χωριά των ανθρώπων κλέβοντας και σφάζοντας. Tο πρώτο χωριό των ανθρώπων που συναντάμε είναι το Spree και όχι το Bree, το χωρίο των Χόμπιτ εξωτερικά μοιάζει με το Hobbiton (την πατρίδα του Frodo και του Bilbo) και φαντάζει γαλήνιο όπως το είδαμε στις ταινίες, αλλά μέσα από τα σπίτια υπάρχουν δίοδοι προς μπουντρούμια όπου γίνονται τσιμπούσια και κρύβονται τα λάφυρα από τις επιδρομές, ενώ όταν φτάνουμε για πρώτη φορά στο χωριό των Χόμπιτ, σε εξέλιξη βρίσκεται ένα πάρτι, το οποίο μας θύμισε έντονα το αντίστοιχο για τα 111α γενέθλια του Bilbo…Τέτοιες σατιρικές αναφορές υπάρχουν πολλές μέσα στο παιχνίδι των Triumph Studios και παρόλο που δεν έχουν δραστική επίδραση στο gameplay, η ύπαρξή τους και μόνο δημιουργεί μια πρωτότυπη και ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Πέρα από την οποία εντύπωση μας έκανε ο σαρκασμός που χαρακτηρίζει το Overlord, η αλήθεια είναι ότι το παιχνίδι της Codemasters, χωρίς να φτάνει σε σημείο να χαρακτηριστεί ως κάτι άρτιο, σίγουρα είναι απολαυστικό. Αν και το σύστημα μάχης του ίδιου του πρωταγωνιστή δεν έχει να προσφέρει πολλά και περιορίζεται σε απλοϊκά, βασισμένα σε combos, melee χτυπήματα και εξαπόλυση ξορκιών (χαρακτηριστικότατα δείγματα της RPG κληρονομιάς του), η χρήση των Minions είναι που καθιστά τις μάχες ως ξεχωριστές. Όπως συμβαίνει στα παιχνίδια στρατηγικής -αλλά και στα δύο Pikmin- έτσι και εδώ έχουμε συγκεκριμένα spawn points, από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε νέες μονάδες goblins, έχοντας όμως πάντα κατά νου ότι ο αριθμός των Minions, που μπορούμε κάθε φορά να έχουμε μαζί μας, εξαρτάται από την εμπειρία και το επίπεδο των δυνάμεων που έχει αποκτήσει ο Overlord.

Επίσης, χαρακτηριστική είναι η ύπαρξη τεσσάρων διαφορετικών ειδών Minions, τα οποία διαχωρίζονται χρωματικά, χρησιμοποιούνται για διαφορετικές εργασίες και έχουν αντοχές σε διαφορετικές συνθήκες (τα κόκκινα αντέχουν στη φωτιά, τα μπλε διασχίζουν το νερό, τα πράσινα προσεγγίζουν με ύφος stealth τους εχθρούς κ.ο.κ.), οι οποίες, πολλές φορές, προδίδουν και το ποια από αυτά πρέπει να χρησιμοποιήσουμε προκειμένου να επιλύσουμε ορισμένους από τους γρίφους που θα βρούμε στο δρόμο μας. Ωστόσο, όποια από αυτά και αν χρησιμοποιούμε, ένα είναι το στοιχείο που τα χαρακτηρίζει: Η τυφλή, άνευ όρων υπακοή στις εντολές μας, εντολές που μπορούν να τα οδηγήσουν, χωρίς αυτά να προβάλουν καμία ένσταση, ακόμα και στο θάνατο.
{PAGE_BREAK}
Ένα ακόμα χαρακτηριστικό σημείο που εντοπίσαμε στο Overlord έχει να κάνει με τη δυνατότητα εναλλαγής της κάμερας μεταξύ δύο θέσεων, αλλά και με τη δυσκολία στην περιστροφή και στο γενικότερο ελέγχό της στον οριζόντιο άξονα (η εν λόγω λειτουργία εκτελείται με συνδυασμό κουμπιών). Η προκαθορισμένη θέση παρακολούθησης της δράσης είναι και η παραδοσιακή τρίτου προσώπου, από όπου παρακολουθούμε τη δράση πίσω από την πλάτη του Overlord και η δεύτερη, η οποία ενεργοποιείται με το πάτημα ενός κουμπιού, μεταφέρει την κάμερα ψηλά θυμίζοντας παραδοσιακά παιχνίδια RTS. Αυτή η δεύτερη κάμερα δημιουργήθηκε απλά και μόνο για να επιτρέπει στον παίκτη να έχει αρτιότερο οπτικό πεδίο όταν θα αποφασίζει να ελέγχει τα Minions και να τα στέλνει σε διάφορες «εργασίες». Οι δύο προκαθορισμένες θέσεις της κάμερας και η περιστροφή της πατώντας το LB και το δεξιό αναλογικό μοχλό, αν και συνηθίζονται, θα μπορούσαν να θεωρηθούν από τα βασικότερα μειονεκτήματα του παιχνιδιού.

Ωστόσο, πέρα από τις όποιες καινοτομίες στις μηχανικές και στο έξυπνο χιούμορ που το χαρακτηρίζει, το παιχνίδι της Codemasters  έχει το δικό του μερίδιο προβλημάτων. Παρόλο λοιπόν που τα γραφικά είναι όμορφα και χαρακτηριστικά του genre (πυκνά και σκοτεινά δάση, όμορφα χωριά, καλοσχεδιασμένα μπουντρούμια και καταπράσινα λιβάδια) και τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι εφάμιλλα με αντίστοιχα άλλων «next-gen» τίτλων της αγοράς, εντοπίσαμε έντονα προβλήματα με το frame rate, το οποίο έκανε «βουτιές» κατά τη διάρκεια μαχών και όταν εμφανίζονταν πολλοί χαρακτήρες στην οθόνη, αλλά και συχνό φαινόμενο clipping με το σώμα του Overlord να χάνεται σε τοίχους, βλάστηση και άλλα στοιχεία του περιβάλλοντος.

Επιπροσθέτως, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ο Overlord μοιάζει να περπατά στον αέρα και όχι στο έδαφος, ενώ το animation του -και παραδόξως, σε αντίθεση με αυτό των Minions- δεν είναι ιδιαιτέρως πειστικό. Ένα ακόμα σημείο που μας ενόχλησε στις επιλογές που έκαναν τα Triumph Studios έχει να κάνει με το σχεδιασμό των επιπέδων και των χαρτών του τίτλου τους. Το γεγονός πως ο πρωταγωνιστής δεν έχει τη δυνατότητα άλματος, αλλά και η απολύτως γραμμική φύση των επιπέδων, μειώνει δραματικά το επίπεδο της ελευθερίας κινήσεων, που αρχικά εκτιμάς ότι θα σου δώσει ο κόσμος ο οποίος καλείσαι να εξερευνήσεις.

Εκτιμούμε ότι η αδυναμία του οποιουδήποτε πρωταγωνιστή σύγχρονου παιχνιδιού να μπορεί να προσπεράσει ένα εμπόδιο, όπως έναν κορμό δέντρου ή ένα βράχο, δεν είναι πλέον εκούσια σχεδιαστική επιλογή, αλλά μια τετριμμένη μηχανική, η οποία επιτρέπει στους developers να αναπτύξουν το gameplay όπως αυτοί επιθυμούν και, κυρίως να κρύψουν κάποιες αδυναμίες στη 3D μηχανή του παιχνιδιού τους.

Σε ό,τι αφορά στα γραφικά του, το Overlord δεν ντρέπεται να δείχνει ξανά και ξανά ούτε ότι αποτελεί «πνευματικό τέκνο» του Fable, ούτε ότι αντλεί τις επιρροές του από δεκάδες High Fantasy τίτλους που έχουν προηγηθεί. Πολλά πλάσματα, όπως οι αισθησιακές Succubi (εκφάνσεις της δαιμονικής θεότητας Lillith), τα ξωτικά και οι νάνοι, είναι μόνο λίγες από τις περιπτώσεις μορφών που θα σας θυμίσουν πολλές από τις παλιότερες περιηγήσεις σας σε High Fantasy κόσμους, ενώ τα περισσότερα από αυτά τα πλάσματα είναι καλοσχεδιασμένα, με όμορφες υφές και εντυπωσιακό animation. Περίπου η ίδια κατάσταση ισχύει για την απεικόνιση του περιβάλλοντος, το οποίο χαρακτηρίζεται από απόκοσμους φωτισμούς και έντονους χρωματισμούς. Αν οι χάρτες είχαν μεγαλύτερο εύρος και απέφευγαν την τόσο αυστηρή γραμμικότητα στην εξέλιξή τους, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν σαφώς πιο επιτυχές.

Παρά τα όποια τεχνολογικά προβλήματά του, το έντονο bactracking και την επαναλαμβανόμενη φύση του, είναι προφανές ότι το Overlord αποτελεί μια από τις πλέον ευφάνταστες και πρωτότυπες δημιουργίες του τελευταίου διαστήματος. Το γεγονός πως η σάτιρα και το χιούμορ έχουν τον πρώτο λόγο στο παιχνίδι της Triumph, αλλά ο τρόπος που οι δημιουργοί δεν παίρνουν ποτέ στα σοβαρά το παιχνίδι τους και βγάζουν επιδεικτικά τη γλώσσα τους στα κλισέ της κατηγορίας, σίγουρα θα σας κάνουν να χαμογελάσετε. Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω το γεγονός πως πρόκειται για μια μοναδική υλοποίηση χωρίς ανταγωνισμό και στις δύο πλατφόρμες όπου κυκλοφορεί και έχετε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις της θερινής περιόδου.

Γιώργος Καλλίφας

Ανάλυση 480p/ 720p/ 1080i/ 1080p
Widescreen Ναι
PAL 60Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Surround/ Dolby Digital 5.1
PEGI 16+