Blue Dragon

Η «dream team» των ιαπωνικών RPGs προσφέρει ένα από τα απολαυστικότερα παιχνίδια των τελευταίων ετών

Η «dream team» των ιαπωνικών RPGs προσφέρει ένα από τα απολαυστικότερα παιχνίδια των τελευταίων ετών

Μόλις πέντε χρόνια πριν, το κείμενο που ακολουθεί θα φάνταζε αδιανόητο ακόμα και για τον θερμότερο υποστηρικτή της Microsoft. Πέντε χρόνια πριν, όταν το PlayStation 2 συνέχιζε τη φρενήρη πορεία του και προσέφερε στο κοινό το ένα αριστουργηματικό JRPG μετά το άλλο, οι κάτοχοι Xbox δεν είχαν τίποτα περισσότερο να παραθέσουν στον τομέα των παιχνιδιών ρόλων, εκτός από ένα Morrowind, ένα Fable και ένα Knights of the Old Republic. Και μπορεί τα προαναφερθέντα σημεία αναφοράς να ήταν αρκετά για μια μεγάλη μερίδα του κοινού, όμως, εκείνοι που ήθελαν να χαθούν σε επικά παιχνίδια 40 και πλέον ωρών, γεμάτα turn based μάχες, εντυπωσιακά summons και ιαπωνική κουλτούρα έπρεπε να στραφούν αλλού.

Ωστόσο, οι εποχές αλλάζουν, κανείς δεν μπορεί πια να το αμφισβητήσει αυτό. Η Microsoft, παρά την επιδεικτική -και πολλές φορές εκνευριστική και αδικαιολόγητη- αδιαφορία που της δείχνει το gaming κοινό της Ιαπωνίας, πολέμησε και προσπάθησε για το καλύτερο, ούτως ώστε να εμπλουτίσει το portfolio της με όσο το δυνατόν περισσότερα είδη παιχνιδιών. Το «παραμύθι» της Microsoft στην Ιαπωνία, φυσικά, δεν έχει αίσιο τέλος δεδομένου ότι οι εκεί gamers αγνοούν και το Xbox 360. Όμως, πέρυσι τα Χριστούγεννα συνέβη κάτι ξεχωριστό: Για λίγες εβδομάδες το Xbox 360 «ξεπούλησε» και στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Η αιτία για αυτό το παράξενο φαινόμενο; Το παιχνίδι που θα εξετάσουμε εδώ, το Blue Dragon της Mistwalker, ένα παιχνίδι που έφερε κοντά τρεις από τις σημαντικότερες μορφές της ιαπωνικής anime/ gaming σκηνής μετά από πολλά χρόνια και από την εποχή που είχαν δημιουργήσει μαζί το θρυλικό Chrono Trigger. Ο λόγος γίνεται για τους Hironobu Sakaguchi, Akira Toriyama και Nobuo Uematsu. Μήπως η προηγούμενη πρόταση φαντάζει αδιανόητη ακόμα και σήμερα;

Και όμως, ο επί πολλά χρόνια «εγκέφαλος» της σειράς Final Fantasy, o «θεός» του anime και δημιουργός της σειράς Dragonball Z και ο συνθέτης των μουσικών θεμάτων των περισσοτέρων παιχνιδιών Final Fantasy, ένωσαν για μια ακόμα φορά τις δυνάμεις τους και, με τη βοήθεια της Artoon (δημιουργό, μεταξύ άλλων, των δύο Blinx), ετοίμασαν και προσφέρουν στο κοινό ένα άρτιο παιχνίδι ρόλων. Αυτό που πρέπει να τονιστεί από την αρχή, είναι ότι το Blue Dragon είναι ένα παιχνίδι που ακολουθεί σίγουρα μονοπάτια, που δεν αναζητά το κάτι παραπάνω και που δεν τολμά ιδιαίτερα να φέρει νέα στοιχεία στο είδος. Ωστόσο, η εμπειρία και μόνο των ανθρώπων που είχαν την επίβλεψη αυτού του project ήταν αρκετή για να του χαρίσει μια ποιότητα, που πολλά άλλα παιχνίδια ούτε να αγγίξουν δεν μπορούν.

Τα συμπεράσματα αυτής της πρώτης ματιάς στο Blue Dragon δεν βασίζονται στο demo, που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες, αλλά σε μια preview έκδοση, η οποία περιελάμβανε τον έναν εκ των τριών δίσκων του τίτλου. Η εκτίμησή μας λοιπόν, ότι το παιχνίδι της Mistwalker δεν τολμά, αλλά πως ό,τι κάνει το κάνει άριστα, προέκυψε μετά από οκτώ, περίπου, ώρες παρέα με τον Shu, τον Jiro και την Kluke. Τα τρία αυτά παιδιά ζουν σε ένα χωριό, το οποίο υποφέρει από μια κατάρα. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ένα πλάσμα ονόματι «Land Shark» επιτίθεται στο χωριό τους, καταστρέφει τα πάντα και φτάνει στο σημείο να πάρει ακόμα και ζωές. Τα τρία παιδιά, σε αντίθεση με τους φοβισμένους συγχωριανούς τους, αποφασίζουν να αντισταθούν και να πολεμήσουν τον Land Shark.

Μετά από περίπου 45 λεπτά, στα οποία υπάρχει συνεχής εναλλαγή μεταξύ κινηματογραφικών σκηνών και in-game δράσης, τα τρία παιδιά βρίσκονται εγκλωβισμένα σε ένα αερόπλοιο και υπό την απειλή μια σατανικής φιγούρας. Για να μη σας δώσουμε περισσότερα spoilers, απλά θα αναφέρουμε ότι οι πρωταγωνιστές προτρέπονται από μια αόρατη οντότητα να καταπιούν τρεις μαγικές γαλάζιες σφαίρες προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους. Αφού το κάνουν και γλιτώνουν από τον κίνδυνο, ανακαλύπτουν ότι η κατάποση των σφαιρών είχε σαν αποτέλεσμα την ένωση των σωμάτων τους με τα Shadows, γιγάντιες μπλε μορφές, οι οποίες πήραν τη θέση των σκιών των παιδιών και, πλέον, λειτουργούν ως φύλακες άγγελοί τους. Από εκεί και έπειτα αρχίζει η περιπέτεια.
{PAGE_BREAK}
Για κάποιον που έχει σπαταλήσει εκατοντάδες ώρες σε τίτλους του είδους, τα πάντα στο Blue Dragon μοιάζουν να έρχονται φυσιολογικά, απλά και όπως τα περίμενε. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί τις κλασικές μηχανικές των turn based παιχνιδιών ρόλων με θρησκευτική ευλάβεια ξεκινώντας από τη μετάβαση από τον world map σε αυτόν της μάχης μέσα από το γνωστό εφέ, περνώντας στα κλασικά μενού αναβάθμισης χαρακτήρων και απόδοσης classes και skills και καταλήγοντας στη συλλογή βαθμών εμπειρίας και χρημάτων μετά το πέρας μιας μάχης. Βέβαια, δεν είναι όλα στο παιχνίδι της Mistwalker τετριμμένα και συνηθισμένα. Η μεγαλύτερη, φυσικά, διαφοροποίησή του από τα υπόλοιπα JRPGs είναι η εμφάνιση των Shadows που προαναφέραμε. Ουσιαστικά, τα Shadows είναι δαίμονες που συνδυάζουν τη μορφή δράκων με αντίστοιχες μυθολογικών πλασμάτων.

Από το σημείο όπου οι πρωταγωνιστές ενώνουν τις δυνάμεις τους με τα Shadows, η προσοχή του παίκτη εστιάζεται ολοκληρωτικά σε αυτούς τους δράκους. Κάθε Shadow εκτελεί όλα τα διαθέσιμα χτυπήματα (ranged, melee), τα ξόρκια και όλες τις ειδικές κινήσεις του εκάστοτε χαρακτήρα. Πρακτικά, στις μάχες ελέγχουμε τα Shadows και όχι τον Shu, τον Jiro και την παρέα τους. Μετά από όλα αυτά, είναι λογικό να αναφερθεί ότι υπάρχει ανάπτυξη δυνάμεων, κλάσεων και δυνατοτήτων για τους ίδιους τους δράκους και όχι για τους ανθρώπινους χαρακτήρες. Αρχικά, οι τρεις πρώτοι δράκοι έχουν προκαθορισμένο class, όμως, μετά από πολλές μάχες και καθώς αποκτούνται βαθμοί εμπειρίας, αποκτούνται νέα classes, αλλά και πολλά νέα skills, τα οποία δίνουν στον κάθε δράκο ένα sub-class.

Όπως ορίζουν οι νόμοι των RPGs -και μετά από πολλούς πειραματισμούς- έρχεται η στιγμή που αποκτούμε μια πενταμελή ομάδα, απόλυτα ισορροπημένη και με τον κάθε χαρακτήρα να διαπρέπει σε ένα συγκεκριμένο τομέα (Assasin, Monk, Defender, Sword Master, White/ Black Mage κ.ο.κ). Σε αυτόν τον τομέα το Blue Dragon δείχνει να τα πηγαίνει αρκετά καλά και αυτό οφείλεται σε δύο λόγους. Αρχικά, προσέξαμε ότι η καμπύλη δυσκολίας του παιχνιδιού, αλλά και η γενικότερη εξέλιξή του είναι υποδειγματική. Ο Sakaguchi, όντας «μαέστρος» στο είδος, φρόντισε να μην φορτώσει τον παίκτη με δεκάδες μενού, υπό-μενού, slots, οπλισμό, ξόρκια και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία ενός τίτλου ρόλων από την αρχή.

Τα πάντα «χτίζονται» σταδιακά με φειδώ και με αργούς ρυθμούς. Επίσης, οι εντελώς αδιάφορες μάχες που αναγκαζόμαστε να υποστούμε στην αρχή της περιπέτειας (πριν την απόκτηση των Shadows), δίνουν γρήγορα τη θέση τους στις πιο ενδιαφέρουσες (και εύκολες) μάχες με τη χρήση των δράκων. Αλλά ακόμα και εκεί, διαπιστώσαμε ότι οι δράκοι είναι πανίσχυροι και δείχνουν αήττητοι μόνο για λίγη ώρα. Είναι απαραίτητο να χρησιμοποιούμε σωστά αυτά τα πλάσματα, να εξοπλίζουμε τα slots τους με ξόρκια, να χρησιμοποιούμε τα αξεσουάρ στους χαρακτήρες μας (περιδέραια, δαχτυλίδια, πετράδια κ.λ.π) αν θέλουμε να τα βγάλουμε πέρα απέναντι στους κινδύνους που εμφανίζονται στη συνέχεια.

Όσον αφορά στο σύστημα μάχης του Blue Dragon, χαρήκαμε ιδιαίτερα που είδαμε πως απουσιάζουν οι random battles. Ευτυχώς, αυτό το…όνειδος των JRPGs δείχνει πια να ανήκει στο παρελθόν. Οι εχθροί στο BD εμφανίζονται στην οθόνη και ο παίκτης έχει το δικαίωμα της επιλογής για το αν θα τους αντιμετωπίσει ή όχι. Εδώ αξίζει να αναφερθεί μια ακόμα ιδιομορφία. Βρισκόμενοι στον world map και ταξιδεύοντας από το ένα σημείο στο άλλο, στο δρόμο των πρωταγωνιστών εμφανίζονται τέρατα. Αυτά τα τέρατα μπορούμε, όπως είπαμε, να τα αποφύγουμε ή να πέσουμε επάνω τους για να ξεκινήσουμε μια μάχη. Όμως, υπάρχει και μια τρίτη επιλογή. Πατώντας τη δεξιά σκανδάλη του χειριστηρίου, τα πάντα παγώνουν και στην οθόνη εμφανίζεται ένας κύκλος με κέντρο τον χαρακτήρα μας και διάμετρο αρκετών μέτρων.

Αν μέσα σε αυτόν τον κύκλο υπάρχουν εχθροί, μπορούμε να επιλέξουμε ποιους και πόσους από αυτούς θέλουμε να πολεμήσουμε. Επίσης, αν τα τέρατα που θα «κλειδώσουμε» στον κύκλο ανήκουν σε διαφορετικά είδη, υπάρχει το ενδεχόμενο να ξεκινήσει ένα Monster Fight. Πρακτικά, εδώ κάνουμε την έξυπνη κίνηση και αφήνουμε το πιο δυνατό από τα δύο τέρατα να εξοντώσει το αδύναμο και στη συνέχεια αναλαμβάνουμε δράση εμείς. Μια πιο «ζωντανή» περιγραφή αυτών των Monster Fights μπορείτε να δείτε στο videocast που ετοιμάσαμε. Τέλος, στις μάχες του Blue Dragon υπάρχει και ένα, όχι και τόσο επιτυχημένο, σύστημα φόρτισης/ αναμονής των spells, το οποίο ενεργοποιείται κρατώντας πατημένο το Α. Εκτελώντας αυτήν την κίνηση εμφανίζεται μια μπάρα, επάνω από την οποία εμφανίζεται η σειρά των χαρακτήρων. Σκοπός μας είναι να πετύχουμε το σωστό σημείο, ώστε και το χτύπημα να είναι ισχυρό και τη θέση μας να μην πάρει κάποιος αντίπαλος. Αυτό το σύστημα μοιάζει σαν μια φτωχή αντιγραφή του Judgement Ring από τη σειρά Shadow Hearts και όσο και αν ψάξαμε, πραγματικά δεν βρήκαμε σοβαρό λόγο για την υλοποίησή του.

Κάνοντας μια μικρή αναφορά στην τεχνολογία γραφικών του Blue Dragon (τα previews τόσο απολαυστικών παιχνιδιών έχουν την τάση να γίνονται μακροσκελή…) μπορούμε να πούμε ότι οι περισσότεροι θα απογοητευθούν. Αυτό οφείλεται σε δύο παραμέτρους με την πρώτη να εντοπίζεται στα σχέδια του Akira Toriyama. Ατυχώς, υπάρχουν στιγμές όπου οι χαρακτήρες του διάσημου Ιάπωνα φαντάζουν ως στυγνές αντιγραφές αυτών που δημιούργησε για το σύμπαν Dragonball Z, ενώ αν είστε από τους τυχερούς που απόλαυσαν το Dragon Quest: The Journey of the Cursed King (ένα ακόμα παιχνίδι με χαρακτήρες φτιαγμένους από τον Toriyama) το déjà vu είναι σίγουρο. H δεύτερη παράμετρος έχει να κάνει με το «παιδικό» ύφος και τον ιδιόμορφο σουρεαλισμό των γραφικών. Αυτό, φυσικά, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μειονέκτημα μιας και εναπόκειται στο γούστο του εκάστοτε παίκτη.

Ωστόσο, όσοι έχουν μαγευτεί από τα videos του Lost Odyssey εδώ δεν θα βρουν αυτό που περιμένουν. Τέλος, μετά την απογοήτευση που νιώσαμε από το έντονο φαινόμενο tearing που υπήρχε στην demo έκδοση του τίτλου, διαπιστώσαμε με χαρά –και έκπληξη- ότι ο κώδικας που δοκιμάσαμε δεν παρουσίασε καθόλου αυτό το φαινόμενο. Όμως, δεδομένου ότι η δοκιμή μας είχε διάρκεια περίπου οκτώ ωρών και είδαμε λίγα summons και άλλα σημεία με περισσότερες απαιτήσεις, επιφυλασσόμαστε για εκτενέστερη αναφορά στο θέμα μετά την επαφή μας με την τελική έκδοση του τίτλου.

Συνοψίζοντας, το Blue Dragon δείχνει να είναι αυτό ακριβώς που επεδίωκε η Microsoft εξ αρχής. Τίποτα παρατραβηγμένο, τίποτα πέραν του παραδοσιακού, τίποτα λιγότερο από ένα απολαυστικό και παραδοσιακό RPG. Σκοπός ήταν να προσφερθεί, αρχικά στους Ιάπωνες και μετέπειτα στη Δύση, ένα «σίγουρο» χαρτί, το οποίο θα ωθούσε τη φήμη και τις πωλήσεις του Xbox 360 προς τα επάνω. Το γεγονός πως την ίδια στιγμή έχουμε να κάνουμε και με ένα μαγευτικό παιχνίδι ρόλων σίγουρα δεν είναι κακό. Περισσότερα για τον τίτλο της Microsoft θα διαβάσετε από εμάς στα τέλη Αυγούστου…