Obscure II

Όταν η κατηγορία survival horror συναντά τις teen-splatter ταινίες προκύπτουν παιχνίδια σαν αυτό

Όταν η κατηγορία survival horror συναντά τις teen-splatter ταινίες προκύπτουν παιχνίδια σαν αυτό

Οι περισσότεροι αναγνώστες μας ίσως να μη γνωρίζουν το αρχικό Obscure, ένα παιχνίδι το οποίο ο υπογράφων είδε δει για πρώτη φορά το 2002 σε ένα event της Vivendi στο Βερολίνο, που στη συνέχεια χάθηκε από τα «ραντάρ» για δύο χρόνια και που τελικά κυκλοφόρησε το 2004 μετά από αλλεπάλληλες αναβολές. Το Obscure, παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισε με την εύρεση εκδότη και τη διάθεσή του από τις προθήκες των καταστημάτων, κέρδισε αμέσως τη συμπάθεια του κοινού, όντας ένα πρωτότυπο και καλοφτιαγμένο survival horror με ορισμένες καινοτόμες ιδέες. Μπορεί το παιχνίδι της Hydravision να μην κατάφερε ποτέ να σταθεί δίπλα στα μεγαθήρια του είδους (Resident Evil, Silent Hill), ωστόσο, όσοι το δοκίμασαν μιλούν με βεβαιότητα για μια, το λιγότερο, αξιοπρεπή προσπάθεια στο genre. Και ενώ η εμπορική αποτυχία του πρώτου μέρους δεν έδινε ελπίδες για συνέχιση του franchise, εμφανίστηκε η νεοσυσταθείσα Playlogic εξ Ολλανδίας για να δώσει στην Hydravision μια δεύτερη ευκαιρία να υλοποιήσει το όραμά της. Έτσι, φτάσαμε στο σημείο να βρισκόμαστε μόλις λίγες ημέρες πριν την κυκλοφορία του αρκετά ενδιαφέροντος Obscure II.

Η συνέχεια ξεκινά δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού και, σε ό,τι αφορά στους πρωταγωνιστές, φέρνει ξανά στο προσκήνιο έναν εκ των έξι που είχαν εμφανιστεί στο πρώτο «επεισόδιο». Ο μαθητής αυτός βρίσκεται πλέον σε ηλικία σπουδών και το ξεκίνημα τις ιστορίας τον βρίσκει να ταξιδεύει σε μια επαρχιακή πόλη της Αμερικής, ούτως ώστε να ζήσει τη γλυκιά και γεμάτη κραιπάλη ζωή των φοιτητών. Βέβαια, για να υφίσταται σενάριο και- φυσικά- παιχνίδι, όλα πάνε στραβά λίγες ημέρες μετά την άφιξη του νεαρού στο κολέγιο. Τα δαιμονικά φυτά, που είχαν δημιουργήσει οι καθηγητές στο πρώτο παιχνίδι και που ήταν η πηγή όλων των συμφορών, αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους στη σχολή. Σα να μην έφτανε αυτό, οι φοιτητές μέσα στην αναζήτησή τους για νέες…εμπειρίες, ανακάλυψαν ότι καίγοντας τα φύλα αυτών των φυτών και εισπνέοντας τις αναθυμιάσεις τους, εμ…πώς να το πούμε…διευρύνουν τους ορίζοντές τους.

Δε νομίζουμε ότι απαιτείται τίποτα περισσότερο για να ξεκινήσει μια αρκετά ενδιαφέρουσα περιπέτεια γεμάτη ανίερα πλάσματα, δολοφονίες, επίλυση γρίφων, μάχες και…διαμελισμένες πληθωρικές φοιτήτριες. Αυτό το τελευταίο στοιχείο του Obscure II πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα δεδομένου ότι το παιχνίδι της Hydravision αντλεί πολλά στοιχεία -στον υπερθετικό βαθμό- από splatter teen κινηματογραφικές παραγωγές. Παίζοντας το νέο Obscure δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που στο μυαλό μάς ήρθαν χαμηλού προϋπολογισμού κινηματογραφικές παραγωγές όπως οι Urban Legend, The Outing και Slaughter High (για τους παλιότερους). Αυτή η διαπίστωση οφείλεται στους χώρους όπου εξελίσσεται η ιστορία και, κυρίως, στους πρωταγωνιστές της. Ένα κολέγιο γεμάτο νεαρές που κυκλοφορούν ημίγυμνές στους διαδρόμους, δωμάτια γεμάτα μπουκάλια αλκοόλ, πάρτι χωρίς όρια, μια ομάδα νεαρών που προσπαθεί απεγνωσμένα να γλιτώσει από το θάνατο και φρικιαστικές δολοφονίες είναι μόνο λίγες από τις εικόνες που θα δείτε στο Obscure II.

Όπως συνέβαινε και στο πρώτο παιχνίδι, έτσι και εδώ οι πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι αρκετοί. Και λέγοντας πρωταγωνιστές, δεν εννοούμε απλά και μόνο χαρακτήρες που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη της ιστορίας, αλλά πρόσωπα που ο ίδιος ο παίκτης ελέγχει κατά τη διάρκεια της περιπέτειας. Και εδώ εντοπίζεται το σημείο που το franchise Obscure κατορθώνει να διαχωρίσει τον εαυτό του από τα υπόλοιπα surival horror παιχνίδια της αγοράς. Τα κεφάλαια της ιστορίας δίνουν στον παίκτη κάθε φορά και ένα διαφορετικό ζευγάρι για να αναπτύξει την ιστορία (συνήθως έναν άντρα και μια γυναίκα) και επιπροσθέτως τη δυνατότητα εναλλαγής ελέγχου μεταξύ των δύο πατώντας ένα κουμπί. Το ευτύχημα είναι ότι αυτή η παράμετρος του gameplay δεν είναι διακοσμητική αλλά ουσιαστική.

Κάθε ένας από τους έξι πρωταγωνιστές του Obscure II διαπρέπει σε μια ειδικότητα. Άλλος διαθέτη ρώμη, άλλος είναι εξαίρετος στα ακροβατικά, μια από τις κοπέλες είναι ιδιοφυΐα στη χρήση υπολογιστών, ενώ μια άλλη καταφέρνει να αποκωδικοποιεί ακόμα και τους πιο δύσκολους κώδικες. Παρόλο που στα πρώτα κεφάλαια της ιστορίας το ίδιο το παιχνίδι είναι αυτό που επιλέγει το ποιους δύο εκ των έξι θα μας διαθέτει, στην εξέλιξη οι επιλογές είναι καθαρά δικές μας και ο τρόπος που θα προχωρήσουμε, θα λύσουμε γρίφους και θα αντιμετωπίσουμε τους εχθρούς θα εξαρτηθεί από το σωστό «ζευγάρωμα» και το πόσο οι δύο χαρακτήρες μας μπορούν να συνδυάσουν αρμονικά τις ιδιότητές τους. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί ότι το Obscure προσφέρει αυτό που αποκαλείται ως “drop-in, drop-out” gameplay.

Εν ολίγοις, αυτό σημαίνει ότι σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή, ένας φίλος μας μπορεί να πάρει ένα δεύτερο χειριστήριο και να αναλάβει τον έλεγχο ενός εκ των δύο χαρακτήρων που δρουν στην αποστολή και, αντιστοίχως, να αφήσει το χειριστήριο και ο έλεγχος του χαρακτήρα να επιστρέψει στην τεχνητή νοημοσύνη. Πρόκειται για μια εξόχως ενδιαφέρουσα λειτουργία, η οποία όχι μόνο ανεβάζει κατακόρυφα το ενδιαφέρον και προσφέρει μια εμπειρία που λείπει από τα Resident Evil και Silent Hill, αλλά που δίνει στον παίκτη τη δυνατότητα να γλιτώσει από το, πολλές φορές, απαράδεκτο A.I. του εκάστοτε συμμάχου του.
{PAGE_BREAK}
Στην προηγούμενη σελίδα αυτής της παρουσίασης προσπαθήσαμε να εστιάσουμε στα πιο ενδιαφέροντα και ελκυστικά σημεία που έχει να προσφέρει το Obscure II στον παίκτη. Ωστόσο, όπως τα πάντα σε αυτή τη ζωή, έτσι και το παιχνίδι της Hydravision δεν χαρακτηρίζεται από τελειότητα. Αντιθέτως, τα προβλήματα στην ανάπτυξη του gameplay, αλλά και αρνητικά στοιχεία τεχνικής φύσεως που εντοπίσαμε, μειώνουν αισθητά το σύνολο της ποιότητας που διαθέτει το Obscure II. Αν θέλουμε να εξαντλήσουμε όλη μας την αυστηρότητα, τότε θα πρέπει να κάνουμε μια αναφορά στις «κλεμμένες» ιδέες του Obscure II, ιδέες που μοιάζουν να «ξεπατικώθηκαν» από τη σειρά Silent Hill της Konami. Αυτή η αναφορά στην κλεμμένη ιδέα έχει να κάνει με το παράλληλο σύμπαν στο οποίο εισέρχονται κατά περιόδους οι πρωταγωνιστές της ιστορίας. Μπορεί αυτή η διάσταση να μην είναι «πραγματική» όπως αυτή του Silent Hill αλλά μια κατάσταση ονείρου που βιώνουν οι νεαροί φοιτητές, ωστόσο, οι ομοιότητες με την αιματοβαμμένη, σκουριασμένη και γεμάτη τρομακτικά πλάσματα παράλληλη διάσταση της σειράς Silent Hill είναι κάτι περισσότερο από αθέμιτες.

Περιφερόμενοι στους διαδρόμους και στα δωμάτια του κολεγίου όπου εξελίσσεται η ιστορία βρεθήκαμε μπροστά σε δύο ακόμα σημαντικά προβλήματα. Το πρώτο είναι τεχνικής φύσης και έχει να κάνει με την δύστροπη κάμερα. Ατυχώς, η Hydravision εδώ τα μπέρδεψε λίγο και εφάρμοσε ένα αλλοπρόσαλλο μοντέλο απεικόνισης, το οποίο αλλάζει σε κάθε δωμάτιο και ανάλογα με τη στάση που έχει ο εκάστοτε χαρακτήρας. Διαπιστώσαμε λοιπόν ότι σε κάποιους χώρους είχαμε πλήρη έλεγχο της κάμερας και δυνατότητα περιστροφής της κατά 360 μοίρες στον οριζόντιο άξονα, ενώ σε άλλα σημεία η κάμερα θύμιζε Heavenly Sword και είχε τη δυνατότητα μετατόπισής κατά λίγα μόνο μέτρα αριστερά και δεξιά από το κέντρο της οθόνης.

Η…τρίτη κάμερα του Obscure είναι αυτή της δράσης και ενεργοποιείται κάθε φορά που ο παίκτης πατά το L1 για να θέσει το χαρακτήρα του σε κατάσταση μάχης. Με αυτήν την κίνηση, το παιχνίδι αλλάζει εντελώς υπόσταση και με την μετατόπιση της κάμερας στην πλάτη του εκάστοτε χαρακτήρα μετατρέπεται σε ένα αμιγές 3rd person shooter. Μπορεί στη θεωρία αυτή η ποικιλία να ακούγεται ενδιαφέρουσα, όμως στην πράξη δεν βρήκε σωστή εφαρμογή και το μόνο που καταφέρνει είναι να προκαλεί σύγχυση και δυσκολία στον έλεγχο και στην κίνηση στο χώρο. Δεύτερο -και ίσως σημαντικότερο- πρόβλημα ανάπτυξης του gameplay στο Obscure II είναι αυτό των γρίφων. Δεν θα λέγαμε ότι τo πόνημα της Hydravision είναι ένα δύσκολο παιχνίδι, αντιθέτως, πολλοί από τους γρίφους του έχουν χαμηλό βαθμό δυσκολίας. Ωστόσο, τα στοιχεία επίλυσης που δίδονται κάθε φορά στον παίκτη είναι ανύπαρκτα και, συνδυαστικά με τις δύστροπες κάμερες που προαναφέρθηκαν, η ανακάλυψη ενός μικροσκοπικού στοιχείου, που κρίνεται ως απαραίτητο για να προχωρήσει η ιστορία και να υπάρξει εξέλιξη, καθίσταται ως εξαιρετικά δύσκολη.

Το είπαμε και πριν και το επαναλαμβάνουμε: Το Obscure II δεν είναι ένα δύσκολο παιχνίδι, αλλά ένα παιχνίδι με έλλειψη ισορροπίας στο «adventure» τμήμα του και με αλλοπρόσαλλη καμπύλη δυσκολίας. Εδώ η Hydravision έπρεπε να δείξει μεγαλύτερη προσοχή δεδομένου ότι το παιχνίδι της βασίζεται εντόνως επάνω στο στοιχείο της εξερεύνησης και στην επίλυση των γρίφων. Όσον αφορά στο έτερο βασικό τμήμα του τίτλου -δηλαδή στις μάχες- η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη. Η ταυτόχρονη χρήση δύο χαρακτήρων, η πλειάδα και η ποικιλία των όπλων (θα βρείτε από καραμπίνες μέχρι μπαστούνια του γκολφ), ο τρόπος που μέσα από ένα ειδικό μενού μεταφέρουμε οπλισμό και προμήθειες από τον ένα χαρακτήρα στον άλλο ταχύτατα και οι καλοσχεδιασμένοι εχθροί δημιουργούν ένα ευχάριστο και καλοφτιαγμένο σύνολο. Παρόλο που υπάρχουν ορισμένες δυσκολίες στο χειρισμό, δυσκολίες που προκύπτουν από τα προαναφερθέντα προβλήματα της κάμερας, είναι βέβαιο ότι οι μάχες στο Obscure II είναι ένα από τα στοιχεία που θα απολαύσετε περισσότερο.

Τέλος, μια μικρή αναφορά επιβάλλεται να γίνει και στην τεχνολογία των γραφικών που διαθέτει ο τίτλος της Hydravision. Δεν ξέρουμε αν φταίει η HD εποχή που διανύουμε και που έχει καλομάθει τα μάτια μας ή αν όντως το Obscure II βρίσκεται κάτω του μέσου όρου και νιώσαμε απογοήτευση. Αν και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το όμορφο animation και τα ικανοποιητικά μοντέλα των χαρακτήρων, από εκεί και πέρα το εικαστικό και τεχνικό μέρος των γραφικών του Obscure ΙΙ μόνο ως ευφάνταστο και ικανοποιητικό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος είναι «άοσμος» και «άγευστος» χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας, η παράλληλη διάσταση και τα τέρατα μοιάζουν να βγήκαν από χαμένα επεισόδια των σειρών Silent Hill και Resident Evil, ενώ η μουσική (πλην ελαχίστων εντυπωσιακών θεμάτων) και οι φωνές των ηθοποιών που υποδύονται τους πρωταγωνιστές βρίσκονται στο φάσμα της αδιαφορίας.

Μετά από μια σελίδα γεμάτη αναφορές σε μειονεκτήματα και προβλήματα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το Obscure II ως ένα «κακό» παιχνίδι; Μάλλον όχι. Θα λέγαμε ότι το παιχνίδι της Hydravision είναι μια μέτρια προσπάθεια που δεν αλλάζει καθόλου σε σχέση με τον προκάτοχό της και ότι είναι σε θέση να προσφέρει ορισμένες ενδιαφέρουσες ώρες gameplay, το οποίο λάμπει δια της απουσίας του εδώ και καιρό. Τα παιχνίδια της κατηγορίας survival horror μας έχουν λείψει και το Obscure II έρχεται για να καλύψει ένα σημαντικό κενό στη βιβλιοθήκη μας. Αυτό βέβαια, δεν μπορεί να δώσει άφεση αμαρτιών στα προβλήματα που υπάρχουν και που είναι σε θέση να οδηγήσουν εκείνον που δεν έχει υπομονή στο να το αφήσει στην άκρη και να ψάξει μέσα στο ντουλάπι του για κάποιο από τα επεισόδια της σειράς Silent Hill. Η γοητεία είναι εκεί, αλλά προτείνουμε να δοκιμάσετε πριν αγοράσετε…

Γιώργος Καλλίφας

Ανάλυση 480i
Widescreen Όχι
PAL 60Hz Όχι
Ήχος Stereo
PEGI 16+