Penumbra: Black Plague

Ένα σαφώς βελτιωμένο sequel που καταφέρνει να μεταφέρει την αίσθηση του τρόμου όσο λίγα παιχνίδια

Ένα σαφώς βελτιωμένο sequel που καταφέρνει να μεταφέρει την αίσθηση του τρόμου όσο λίγα παιχνίδια

Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του Penumbra Overture η Frictional Games προσφέρει, επιτέλους, το κλείσιμο της σειράς με το Black Plague ολοκληρώνοντας την ιστορία. Αξίζει να θυμηθούμε ότι το Penumbra αποτελούσε αρχικά ένα tech demo επίδειξης της ιδιόκτητης μηχανής γραφικών, στην οποία είχε δοθεί έμφαση στις φυσικές. Το εν λόγω demo κατάφερε να προκαλέσει σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον του κόσμου οδηγώντας τελικά την εταιρία στην απόφαση να εκδώσει μία τριλογία, μόνο για να μειωθεί κατά ένα επεισόδιο έπειτα από προβλήματα με τον παραγωγό. Τελικά, το Black Plague καταφέρνει να είναι το καλύτερο από τα δύο μέρη, ολοκληρώνοντας ικανοποιητικά την ιστορία και αποτελώντας, παρά τα διάφορα προβλήματά του, ένα από τα καλύτερα FPS τρόμου των τελευταίων χρόνων.

Η ιστορία του Black Plague ξεκινάει από το σημείο ακριβώς που είχαμε αφήσει το Overture, το οποίο όσοι είχαν ολοκληρώσει θα θυμούνται ότι τελείωνε σε σημείο που ανέβαζε την περιέργεια στα ύψη σχετικά με το τι επρόκειτο να επακολουθήσει. Για άλλη μία φορά, λοιπόν, χειριζόμαστε τον Philip στην προσπάθειά του να εντοπίσει τον πατέρα του. Η περιπέτεια λαμβάνει χώρα, στο μεγαλύτερο μέρος της, σε ένα υπόγειο εργαστήριο της Γροιλανδίας όπου ένας ιός έχει μετατρέψει σε βίαια και παραμορφωμένα όντα τους περισσότερους ανθρώπους. Ο Red, ο άνθρωπος που μας βοηθούσε καθόλη τη διάρκεια του Overture, αντικαθίσταται εδώ από τον Clarence.

Ο τελευταίος αποτελεί το alter ego του Philip, μία δεύτερη προσωπικότητα που μιλάει απευθείας στο μυαλό του χαρακτήρα μας, προσπαθώντας να τον οδηγήσει σε λάθος κινήσεις ώστε να τον κυριεύσει τελικά ολοκληρωτικά. Ο ηθοποιός κάνει πραγματικά πολύ καλή δουλειά στην απόδοση των μονολόγων του, οι οποίοι είναι εξαιρετικά γραμμένοι. Ιδιαίτερα θετικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός πως στην πορεία μας δε θα σταματήσει ποτέ να κάνει αισθητή την παρουσία του κρίνοντας συνεχώς τα διάφορα συμβάντα, τις ενέργειές μας ή τις πληροφορίες που παίρνουμε με σαρκαστικά σχόλια. Σε γενικές γραμμές, η υπόθεση είναι προσεγμένη προσφέροντας αρκετά απρόσμενες εξελίξεις, κλείνοντας τελικά με ικανοποιητικό τρόπο την ιστορία των Penumbra.

Η φύση του gameplay παραμένει πιστή σε αυτήν του πρώτου μέρους, με έμφαση, για άλλη μια φορά, στις φυσικές και σε γρίφους που αφορούν αυτές, ενώ περιέργως το σύστημα μάχης απουσιάζει πλήρως. Ορθή επιλογή κατά την γνώμη μας καθώς στο Overture ήταν αρκετά δύσχρηστο και αποτελούσε ένα από τα μελανά σημεία του παιχνιδιού. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται ακόμα καλύτερα η αίσθηση της τρωτότητας του χαρακτήρα μας απέναντι στον κάθε λογής κίνδυνο συμβάλλοντας καταλυτικά στη δημιουργία μεγαλύτερης έντασης και προσπάθειας για επιβίωση.

Όσον αφορά στους εχθρούς -τα σκυλιά δηλαδή- τα οποία αποτελούσαν τον κύριο κίνδυνο του πρώτου μέρους, έχουν πλέον αντικατασταθεί από περιφερόμενους παραμορφωμένους ανθρώπους με φακούς, ο σχεδιασμός των οποίων καταφέρνει να είναι αρκετά τρομαχτικός. Προκειμένου να τους αποφύγουμε αρκεί να καθόμαστε σκυφτοί σε σκοτεινά μέρη, οπότε και μας περιβάλλει μία μπλε αύρα τονίζοντάς μας έτσι ότι είμαστε ουσιαστικά αόρατοι στα μάτια τους. Οι εχθροί που θα συναντήσουμε βρίσκονται γενικά σε λίγα σημεία και ένας κάθε φορά καταφέρνοντας έτσι να μην φτάνει η διαδικασία της απόκρυψης σε σημείο που να γίνεται κουραστική.  Ωστόσο, αν και δεν θα βρούμε καμία μορφή όπλου στη διάρκεια του παιχνιδιού υπάρχουν στιγμές όπου εκμεταλλευόμενοι το περιβάλλον θα κληθούμε να απομονώσουμε ή να εξοντώσουμε κάποιον εχθρό.

Αυτές οι στιγμές είναι ιδιαίτερα έντονες και απαιτούν έξυπνες λύσεις προκειμένου να εξουδετερώσουμε τον κίνδυνο καταφέρνοντας να μας δώσουν έντονα την αίσθηση της νίκης έναντι του εχθρού. Γενικότερα, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στους γρίφους, οι οποίοι, χάρη στη χρήση των φυσικών αλλά και του λογικού της λύσης τους, καταφέρνουν να είναι ευχάριστοι στην επίλυσή τους. Έτσι, θα χρειαστεί να δημιουργήσουμε αυτοσχέδιες πλατφόρμες  από κάθε λογής κουτιά και βαρέλια προκειμένου να φτάσουμε σε ψηλότερα επίπεδα, να χρησιμοποιήσουμε σιδερένιες βέργες για να ανοίξουμε κλειδωμένες πόρτες, να βάλουμε φωτιά σε βαρέλι γεμάτο πετρέλαιο από σπίθες που πετάγονται από χαλασμένα μηχανήματα και πολλά άλλα που ως βάση έχουν τη λογική.

Ουσιαστικά, όπως και το πρώτο μέρος, έτσι και αυτό το παιχνίδι χωρίζεται σε διάφορες περιοχές όπου για να μεταβούμε από τη μία στην άλλη θα πρέπει, συλλέγοντας αντικείμενα και λύνοντας τους διάφορους γρίφους, να καταφέρουμε να ανοίξουμε τη μία πόρτα που θα μας οδηγήσει στην επόμενη τοποθεσία. Ωστόσο, ακόμα και στις μεγαλύτερες αυτών των περιοχών σπάνια θα χαθούμε μη γνωρίζοντας ποιο μπορεί να είναι το επόμενο βήμα καθώς, χάρη στη φυσικότητα των γρίφων αλλά και τη ρεαλιστική χρήση των αντικειμένων, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αναγνωρίζαμε κατευθείαν τη διαδικασία ή το μέρος όπου έπρεπε να πάμε στη συνέχεια για να προχωρήσουμε περαιτέρω. Οι φυσικές αλλά και ο τρόπος αλληλεπίδρασής μας με το περιβάλλον για άλλη μία φορά αποτελούν μάλλον το σημαντικότερο κομμάτι του τίτλου επιτρέποντάς μας να χειριζόμαστε με μεγάλη λεπτομέρεια οποιοδήποτε αντικείμενο.

Εν ολίγοις -για όσους δεν είχαν παίξει το πρώτο μέρος- για οτιδήποτε και αν κληθούμε να χειριστούμε θα πρέπει να εξομοιώσουμε ανάλογα την κίνηση με το mouse. Έτσι, παραδείγματος χάριν, για να ανοίξουμε μία πόρτα θα πρέπει, κρατώντας πατημένο το αριστερό κουμπί του mouse να το σύρουμε προς τα πάνω ή προς τα δεξιά, ανάλογα με τη θέση που έχουμε ως προς αυτήν ώστε να την ανοίξουμε. Το ίδιο ισχύει και για οτιδήποτε άλλο όπως ντουλάπια, συρτάρια, μοχλούς κ.λπ. Αυτή η μέθοδος καταφέρνει να μας δημιουργήσει επιτυχημένα την αίσθηση πως χειριζόμαστε πραγματικά έναν χαρακτήρα και όχι απλά μία κάμερα όπως συνηθίζεται στα περισσότερα FPS, ενώ ταυτόχρονα προσδίδει ένα μεγαλύτερο έλεγχο στις πράξεις του Philip από ότι συνηθίζεται στο είδος (αν και θα επιθυμούσαμε να εμφανίζονται τα χέρια του χαρακτήρα όταν αλληλεπιδρούμε με τα αντικείμενα). 

Οι φυσικές των αντικειμένων γενικά είναι πολύ καλές αν και σίγουρα δεν πρόκειται για κάτι πιο εξειδικευμένο από αυτές του Half-Life 2 ή άλλων σύγχρονων παιχνιδιών. Παρόλα αυτά, η κίνηση είναι αρκετά φυσική δίνοντας σωστά την αίσθηση του βάρους κάθε αντικειμένου. Όσον αφορά στον τεχνικό τομέα του, το Black Plague δείχνει αρκετά γερασμένο απεικονίζοντας απλές επιφάνειες αν και δεν βρίσκεται σε τέτοιο επίπεδο που να καταφέρει να σας απωθήσει. Το μέτριο αποτέλεσμα του οπτικού τομέα καταφέρνει να το αντισταθμίσει σε μεγάλο βαθμό η εξαιρετική του ατμόσφαιρα. Με διάφορες πολύ καλές τεχνικές, αλλά και προσχεδιασμένες σκηνές, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα αίσθημα φόβου όπως ελάχιστα παιχνίδια έχουν καταφέρει. Συχνά θα βρεθούμε μπροστά σε διάφορους αιματοβαμμένους χώρους ή παραλλαγμένες περιοχές –σαν αυτές που μας έχουν συνηθίσει τα παιχνίδια της σειράς Silent Hill.

Σημαντικό ρόλο στην όλη ατμόσφαιρα διαδραματίζει και η έλλειψη φωτισμού στο μεγαλύτερο μέρος του, απαιτώντας από εμάς να κρατάμε μία φωτεινή βέργα, η οποία φωτίζει ελάχιστα, αλλά δεν μένει ποτέ από ενέργεια, ή ένα φακό, του οποίου -όπως ορίζουν οι άγραφοι νόμοι των παιχνιδιών- η διάρκεια της ζωής των μπαταριών του διαρκεί για λίγα λεπτά. Οι διάφοροι χώροι έχουν μία σχετική ποικιλία μεταξύ τους, απεικονίζοντας διάφορα εργαστηριακά μηχανήματα, βιβλιοθήκες, τραπεζαρίες και διάφορα άλλα αρκετά ενδιαφέροντα σκηνικά αν και σε γενικές γραμμές είναι αρκετά λιτά διακοσμημένα.

Όσον αφορά στον ηχητικό τομέα έχει δοθεί προσοχή στα ηχητικά εφέ ώστε να ακούγονται ανάλογα οι επαφές των αντικειμένων με τις διάφορες επιφάνειες ενώ ο περιβαλλοντικός ήχος εντείνει την αίσθηση του κινδύνου ακούγοντας συχνά ήχους από βήματα και ψιθύρους. Παρόλο, όμως, που το Black Plague αποτελεί ένα σαφώς βελτιωμένο sequel, δυστυχώς, η διάρκειά του είναι σαφώς μικρότερη από το ήδη μικρό Overture. Πιο συγκεκριμένα, όταν είδαμε τους τίτλους τέλους το χρονόμετρο του παιχνιδιού έγραφε τέσσερις ώρες και δέκα λεπτά. Υπάρχουν μερικά μυστικά αντικείμενα που αν τα εντοπίσουμε όλα μας δίνεται ένας κωδικός ώστε να ξεκλειδώσουμε ένα mini game, ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί σημαντική αμοιβή ώστε να σας ωθήσει στη δεύτερη ολοκλήρωσή του.

Εντούτοις η πολύ καλή δουλειά που έχει γίνει από την ολιγομελή ομάδα Frictional Games είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτη. Το Penumbra Black Plague αποτελεί σίγουρα ένα από τα ελάχιστα FPS τρόμου που καταφέρνει τελικά να μας μεταφέρει άψογα τα συναισθήματα που έχει ως στόχο αυτό το υπό-είδος. Θα το προτείναμε ανεπιφύλακτα σε όσους άρεσε το πρώτο μέρος με την αγορά να προτείνεται σε αυτούς που θέλουν να ενισχύσουν την προσπάθεια της εταιρίας -καθώς η τιμή του, ευτυχώς θα λέγαμε, είναι ανάλογη της διάρκειάς του- δεδομένου ότι μία ενοικίαση είναι αρκετή ώστε να το ολοκληρώσετε σε ένα απόγευμα χωρίς κόπο.

Νικόλας Μαρκόγλου

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
Λειτουργικό Windows XP/ Vista
Επεξεργαστής 1 GHz
Μνήμη 256 MB
Κάρτα Γραφικών 64 ΜΒ
Σκληρός Δίσκος 1000 MB
PEGI 16+