House of the Dead 2&3 Return

Δύο «διαμάντια» της light gun shooter σχολής, που έχασαν τη λάμψη τους

Δύο «διαμάντια» της light gun shooter σχολής, που μέσα στα χρόνια έχασαν τη λάμψη τους

Δύο κομμάτια Ιστορίας. Αν και αυτή η φράση ακούγεται βαρύγδουπη, η αλήθεια είναι ότι η σειρά House of the Dead θεωρείται ως η κορωνίδα των light gun shooter παιχνιδιών (αν και αρκετοί υποστηρίζουν ότι το franchise Time Crisis ξεπερνά τη σειρά της SEGA), αλλά και υπεύθυνο για την «καταβρόχθιση» εκατομμυρίων κερμάτων ανά την υφήλιο. Πλέον, τα δύο εκ των τριών παιχνιδιών που δημιούργησε η SEGA για αυτή τη σειρά κατέφθασαν στο Wii. Και εδώ εγείρεται το εξής ερώτημα: Γιατί SEGA; Γιατί συνεχίζεις να προσφέρεις αναμασημένο φαγητό ηλικίας δέκα και πλέον χρόνων στους κατόχους ενός συστήματος με τόσο μεγάλες προοπτικές και πρωτοποριακό σύστημα ελέγχου;

Η απάντηση είναι απλή μεν, αλλά ένα τμήμα της, δυστυχώς, δεν ισχύει για την αγορά της Ευρώπης και ειδικότερα της Ελλάδος. Το πακέτο House of the Dead 2 & 3 Return αξίζει να μεταφερθεί στο Wii και να έρθει κοντά σε ένα ακόμα πιο ευρύ κοινό μόνο και μόνο γιατί είναι σε θέση να προσφέρει ένα απολαυστικό, αν και εξαιρετικά δύσκολο, arcade gameplay. Επιπροσθέτως, το παιχνίδι της SEGA στην Αμερική έχει κερδίσει επάξια τον χαρακτηρισμό «bargain», κελεπούρι δηλαδή, μιας και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού κοστίζει μόλις 30 δολάρια. Αλλά στην Ευρώπη, η τιμή του όχι μόνο δεν έχει αντιστοιχία 1 προς 1, αλλά ανέβηκε στα €40. Στην τιμή που κοστίζει το προϊόν στην Ελλάδα καλύτερα να μην αναφερθούμε…

Αυτομάτως, λοιπόν, ένας από τους δύο σημαντικούς λόγους απόκτησης του House of the Dead 2&3 Return βγαίνει από την εξίσωση και αυτό που μας μένει να εξετάσουμε είναι το gameplay του και το πώς αυτό μπορεί να σταθεί εν έτει 2008. Όπως προδίδει και ο τίτλος της, αυτή η κυκλοφορία της SEGA είναι ένα πακέτο, μια συλλογή που φέρει τα δύο καλύτερα από τα τρία επεισόδια της σειράς House of the Dead. Η αρχή γίνεται με το House of the Dead 2, το οποίο στο παρελθόν είδαμε στα arcades και στο Dreamcast. Εδώ η κατάσταση είναι μάλλον θλιβερή για τη δημιουργία της SEGA και αυτό οφείλεται σε δύο λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την τεχνολογία του τίτλου, μια τεχνολογία που δείχνει την ηλικία της με την πρώτη κιόλας ματιά.

Ατυχώς, η SEGA δεν προέβη σε κανενός είδους optimisation κατά τη μεταφορά του αρχικού παιχνιδιού στο Wii με αποτέλεσμα το HoD2 να δείχνει, τουλάχιστον, ως μια ρετρό προσθήκη στη βιβλιοθήκη του συστήματος. Επιπροσθέτως, το HoD2 «υποφέρει» από ένα σχεδόν σαδιστικό βαθμό δυσκολίας, ο οποίος οφείλεται στη μικρή ακτίνα δράσης των όπλων που χρησιμοποιούν οι ψηφιακοί χαρακτήρες, στην απουσία απείρων credits (κάτι που θα έπρεπε να υπάρχει στο Easy Mode), αλλά και στην ακρίβεια με την οποία πρέπει να εξολοθρεύουμε ορισμένα bosses.

Όλα τα παραπάνω συνωμοτούν στο να έχουμε ένα παιχνίδι που απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε hardcore παίκτες που, είτε έχουν ξαναδοκιμάσει τη δημιουργία της SEGA, είτε γνωρίζουν καλά τα μυστικά και τα «κόλπα» που φέρνουν την επιτυχία στα light gun shooters. Ωστόσο, κάτι από την αρχική μαγεία του τίτλου συνεχίζει να υφίσταται. Παρά τη μικρή του διάρκεια και τον προαναφερθέντα υψηλό βαθμό δυσκολίας, το HoD2 είναι ένα άρτιο δείγμα σχεδιασμού light gun τίτλου, ενώ η σχεδόν άψογη μεταφορά του συστήματος σκόπευσης από τα όπλα φωτός στο χειριστήριο του Wii (προσφέρεται και ένα σύστημα calibration που ρυθμίζει άψογα το Wii Remote) καθιστά το παιχνίδι της SEGA διασκεδαστικό και συνάμα εθιστικό.

Περνώντας στο έτερο πόνημα της ιαπωνικής εταιρείας, διαπιστώνουμε ότι η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη. Λόγω του ότι το αρχικό House of the Dead 3 δημιουργήθηκε αρκετά χρόνια μετά το δεύτερο (για τα arcades και το αρχικό Xbox) τα γραφικά είναι σαφώς ανώτερα και πολύ πιο κοντά στα εκατομμύρια πολυγώνων και στις «καλογυαλισμένες» HD εικόνες που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σήμερα. Σε αντίθεση με το House of the Dead 2, το οποίο εξελίσσεται στη Βενετία, εδώ μεταφερόμαστε σε ένα εργοστάσιο όπου διεξάγονται κάποια «ανίερα» βιολογικά πειράματα.

Σκοπός μας είναι να πάρουμε το ρόλο της κόρης ενός πράκτορα από το House of the Dead 2 και, σε συνεχή συνεργασία με έναν ακόμα παλιό γνώριμο πράκτορα της σειράς, να φτάσουμε στον τελικό κακό. Και εδώ η δράση εξελίσσεται με τον γνωστό τρόπο. Έλεγχος επάνω στους χαρακτήρες δεν ασκείται -δεδομένου ότι έχουμε να κάνουμε με on-rails shooter-  ωστόσο, έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε μέσα από πολλαπλά μονοπάτια μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της περιπέτειας. Αν και παρόμοια διακλάδωση υπάρχει και στο HoD2, αυτή που προσφέρεται στο τρίτο επεισόδιο είναι σαφώς πιο interactive. Επίσης, στο HoD3 η SEGA προέβη σε μια σημαντική βελτίωση του βαθμού δυσκολίας, γεγονός που οφείλεται κυρίως στην ακτίνα δράσης των όπλων, τα οποία εδώ είναι καραμπίνες και όχι απλά πιστόλια.

Και κάπου εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι και τα δύο παιχνίδια κερδίζουν «πόντους» αν τα δοκιμάσει κανείς χρησιμοποιώντας το Wii Zapper. Επί της ουσίας τίποτα δεν αλλάζει, μιας και χρησιμοποιώντας μόνο το Wii Remote το αποτέλεσμα είναι σχεδόν το ίδιο. Αυτό που αλλάζει είναι η αίσθηση που αποκομίζει ο παίκτης κρατώντας το πλαστικό «πιστόλι» της Nintendo. Και σε ένα παιχνίδι που ξεκινά και τελειώνει στις βολές, ένα τέτοιο περιφερειακό σίγουρα προσδίδει περισσότερη αξία.

Για τα παιχνίδια αυτά καθ’ αυτά δεν υπάρχουν και πολλά περισσότερα που θα μπορούσαν να ειπωθούν. Όμως, σε ό,τι αφορά τις επιπρόσθετες παροχές δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε ένα ακόμα παράπονο. Μπορεί, όπως προαναφέραμε, το πακέτο για την αγορά της Αμερικής να θεωρείται «bargain» και η απουσία έξτρα περιεχόμενου να μην ενοχλεί τους εκεί καταναλωτές, αλλά όταν η SEGA ζητά από τον Ευρωπαίο περισσότερα χρήματα για την απόκτηση του Return και δεν προσφέρει τίποτε περισσότερο από ένα Extreme Mode, το οποίο αυξάνει σημαντικά το βαθμό δυσκολίας και κατά συνέπεια την πρόκληση και την αντοχή του πακέτου στο χρόνο, το κόστος δεν μπορεί να δικαιολογηθεί.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, που βγάλαμε από τη δοκιμή μας με το House of the Dead 2&3 Return δεν είναι ιδιαίτερα θετικό. Η τιμή  διάθεσης του πακέτου -θα το πούμε για μια ακόμα φορά- δεν δικαιολογεί το περιεχόμενο που δίδεται, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τα «unlockables» (θα θέλαμε και ένα port του πρωτότυπου House of the Dead), αλλά και σε ό,τι αφορά την τεχνολογία των δύο τίτλων (όπως είπαμε δεν έχει γίνει καμία βελτίωση στην τεχνολογία των γραφικών). Το franchise House of the Dead μπορεί να έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας, αλλά αυτό που υπάρχει εντός του Return δεν δικαιώνει ούτε το Wii, αλλά ούτε και την ίδια τη SEGA.

Γιώργος Καλλίφας

Ανάλυση 480p
Widescreen Όχι
Ήχος Stereo
PEGI 16+