Coded Arms: Contagion

Το Coded Arms επανέρχεται στο PSP προκαλώντας μάλλον ανάμεικτα συναισθήματα

Το Coded Arms επανέρχεται στο PSP προκαλώντας μάλλον ανάμεικτα συναισθήματα

Γυρνώντας λίγο πίσω και ρίχνοντας μια μάτια στο αρχικό Coded Arms, είναι αλήθεια πως η συγκεκριμένη δημιουργία κατάφερε να ξεχωρίσει, όχι τόσο για την συνολικότερη ποιότητάς της, αλλά κυρίως για την μοναδικότητα στο είδος της. Αναμφίβολα, η ιδέα της κυκλοφορίας ενός FPS στο νέο τότε PSP φάνταζε ως ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα, αλλά, δυστυχώς, στην πορεία φάνηκε να συναντάει πολλά και μάλιστα ανυπέρβλητα εμπόδια, που τελικά αποδείχθηκαν καθοριστικά για την πορεία του τίτλου, που αναμενόμενα δεν κατάφερε να διακριθεί. Η ανακοίνωση ενός sequel ήρθε πραγματικά από το πουθενά προκαλώντας έκπληξη λόγω της κακής πορείας του πρωτότυπου. Ατυχώς και πάλι, αφού περάσει ο αρχικός ενθουσιασμός, έρχονται στην επιφάνεια τα σοβαρά του προβλήματα που βάζουν φρένο στην όποια διασκέδαση.

Το μεγάλο ερωτηματικό γύρω από το Coded Arms: Contagion είναι ποιος πραγματικά έχει την διάθεση να δαπανήσει τον ελεύθερο χρόνο του σε ένα τίτλο της συγκεκριμένης κατηγορίας που κυκλοφορεί σε φορητή κονσόλα. Ο καθένας μπορεί να μαντέψει ότι έχουν γίνει σημαντικότατες παραχωρήσεις ειδικά στον τομέα του χειρισμού, αλλά τελικά αυτό δεν είναι και το μοναδικό πρόβλημα. Σαφώς και τα Creat studio έχουν καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες, αλλά δυστυχώς το Contagion είναι αλήθεια πως ήθελε ακόμα πολύ δουλειά.

Συνολικά, η νέα αυτή δημιουργία έρχεται με όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν ένα sequel, μιας και εμφανίζεται αισθητά βελτιωμένο σε σχέση με το πρωτότυπο σε σχεδόν όλους τους τομείς και με την προσθήκη του multiplayer, αλλά δυστυχώς είναι τόσα τα προβλήματα που σε καμία περίπτωση δεν του επιτρέπουν να πατήσει γερά στα πόδια του. Σαφώς και τα πρώτα λεπτά θα περάσουν ευχάριστα, αλλά γρήγορα οι παίκτες θα συνειδητοποιήσουν πως η δράση επαναλαμβάνεται συνεχώς ενώ, από ένα σημείο και έπειτα, η πρόκληση παύει να υφίσταται. Υπάρχουν μεν υπάρχουν τρία επίπεδα δυσκολίας, αλλά όπως θα δούμε και παρακάτω η μάλλον αδιάφορη ΑΙ των αντιπάλων καταστρέφει την εικόνα, καθιστώντας έτσι τα πάντα υπερβολικά εύκολα και απλά.

Η ιστορία του Coded Arms: Contagion περιστρέφεται γύρω από ένα υπέρ – βελτιωμένο στρατιώτη, ο οποίος με τη χρήση μιας εξελιγμένης στολής εισβάλει σε έναν virtual κόσμο με σκοπό να συναντήσει τα υπόλοιπα μέλη της Bravo team. Εκεί, η ομάδα θα κληθεί να καθαρίσει τον εικονικό αυτό κόσμο από ορισμένα παράσιτα που έχουν εισβάλει εντός του. Το σενάριο ακούγεται και -πιστέψτε μας, είναι- υπερβολικά βαρετό, με πολλούς κουραστικούς διαλόγους να διακόπτουν συνεχώς την δράση μιας και οι μετέπειτα ανατροπές, με τον τρόπο που αυτές παρουσιάζονται, σε καμία περίπτωση δεν καταφέρνουν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Ο παίκτης αναμενόμενα ξεκινάει την περιπέτεια με ένα αρκετά κατατοπιστικό tutorial, για να συνειδητοποιήσει με έκπληξη πως, ακόμα και όταν η ιστορία φτάνει προς το τέλος της, θα ακούει συνεχώς τις ίδιες συμβουλές από τους ανωτέρους του.

Πάντως, για να μην είμαστε και εντελώς άδικοι με τη νέα αυτή δημιουργία της Konami, είναι αλήθεια πως έχει και τις καλές της στιγμές. Απλά, αυτές χάνονται μέσα στο πλήθος των λαθών και το δυσάρεστο είναι πως τα περισσότερα από αυτά έχουν μεταφερθεί αυτούσια από το πρωτότυπο, δίνοντας έτσι την αίσθηση ότι ο developer δεν έλαβε υπόψη τη γενικότερη κριτική που είχε δεχθεί ο τίτλος. Αναμφίβολα οι πρώτες αποστολές χαρακτηρίζονται από ρυθμό και έντονη δράση, ενώ και τα σχετικά φουτουριστικά περιβάλλοντα δημιουργούν μια αρκετά ενδιαφέρουσα εικόνα. Ο παίκτης με χαρά συνειδητοποιεί πως το Contagion προσπαθεί να προσφέρει και κάτι παραπάνω από τις ανταλλαγές πυροβολισμών, αλλά την αρχική έκπληξη διαδέχεται η απογοήτευση.

Σε πολλά σημεία μέσα στα επίπεδα υπάρχουν διάφορα terminals, στα οποία ο χαρακτήρας, με κάποιο τρόπο, μπορεί να προσπεράσει την δικλείδα ασφαλείας και να κάνει hack στην εκάστοτε μονάδα, η οποία συνήθως είναι είτε μια πόρτα, είτε ένα αυτόματο όπλο. Το άσχημο της υπόθεσης εντοπίζεται στον τρόπος με τον οποίο γίνεται η συγκεκριμένη παραβίαση, μιας και τελικά τα πάντα είναι θέμα τύχης. Έτσι, κάθε φορά που ανοίγει το αντίστοιχο παράθυρο εμφανίζεται μια λίστα με αριθμούς. Δίπλα από αυτήν «τρέχει» συνεχώς μια δεύτερη και ο παίκτης πρέπει να πατήσει την κατάλληλη στιγμή το πλήκτρο fire. Μπορεί να μην ακούγεται και τόσο άσχημο, αλλά το γεγονός πως με κάθε δεύτερη αποτυχημένη προσπάθεια ενεργοποιείται ο συναγερμός, τότε από ένα σημείο και μετά η συγκεκριμένη διαδικασία γίνεται ιδιαίτερα εκνευριστική.

Περνώντας στο καθαρά action μέρος του Coded Arms: Contagion η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη. Εδώ το παρόν δίνουν πολλά και άκρως ενδιαφέροντα όπλα -ιδιαίτερα στα τελευταία επίπεδα- ενώ συχνά-πυκνά είναι διαθέσιμες και πολλές  αναβαθμίσεις. Ωστόσο, ο παίκτης ανακαλύπτει με λύπη πως αυτές οι αναβαθμίσεις είναι, πρακτικά, άχρηστες μιας και η δυναμική των όπλων παραμένει ουσιαστικά η ίδια. Πάντως, ιδιαίτερα βολικά χαρακτηρίζονται τα portals, τα οποία -πέρα από τη δυνατότητα για αποθήκευση της εξέλιξης- λειτουργούν και σαν το μέσο αποθήκευσης των όπλων μιας και ο χαρακτήρας μπορεί να κουβαλάει μόνο μέχρι 4 στο inventory του.

Μείζονος σημασίας σχετικά με την διασκέδαση που μπορεί να προσφέρει το Contagion είναι φυσικά ο χειρισμός και παρόλη την απουσία του δεύτερου αναλογικού μοχλού, είναι αλήθεια πως έχει γίνει μια αξιοπρεπέστατη εργασία με ένα και μόνο μελανό σημείο. Αν και υπάρχει δυνατότητα πλήρους παραμετροποίησης των πλήκτρων, τελικά η default επιλογή κρίνεται ως η πλέον ενδεδειγμένη. Έτσι, ο αναλογικός μοχλός του PSP αναλαμβάνει την κίνηση του χαρακτήρα, ενώ τα τέσσερα βασικά πλήκτρα χειρίζονται την κάμερα. Τα shoulder buttons αντιστοιχούν στο άλμα και την πυροδότηση των όπλων αντίστοιχα, ενώ τα αντίστοιχα του D-pad έχουν αναλάβει άλλες λειτουργίες όπως είναι το reload, η εναλλαγή των όπλων και το lock των αντιπάλων. Και εδώ είναι ο τομέας στο οποίο έχουμε τις ενστάσεις μας.

Συνολικά ο έλεγχος είναι αρκετά εύκολος και είναι μόνο θέμα χρόνου κάποιος να τον κάνει κτήμα του. Το περίεργο της όλης υπόθεσης είναι η επιλογή lock, που δυστυχώς απλοποιεί υπερβολικά την σκόπευση. Ακόμα και όταν οι αντίπαλοι βρίσκονται πολύ μακριά και εκτός του πεδίου, ο παίκτης μπορεί να τους εξουδετερώσει με περισσή άνεση, την ώρα που αυτοί απλά θα τρέχουν ακατάπαυστα μέσα στα επίπεδα δίχως ίχνος τακτικής. Εδώ, η σχεδόν βρεφική ΑΙ κάνει την κατάσταση ακόμα χειρότερη, μιας και τελικά αποδεικνύεται πως το επίπεδο δυσκολίας είναι αρκετά χαμηλό ακόμα και αν κάποιος επιλέξει το hard mode.

Από την άλλη -και με την προσθήκη του multiplayer όπου μέχρι και 8 άτομα μπορούν να αναμετρηθούν- η επιλογή κλειδώματος του στόχου κατά έναν περίεργο τρόπο απουσιάζει, γεγονός που καθιστά  την κατάσταση σαφώς πιο δίκαιη και ισορροπημένη. Βέβαια, εδώ κάνουν την εμφάνισή τους προβλήματα κυρίως τεχνικής φύσεως μιας και το lag δεν θα πρέπει να θεωρείται ως κάτι που ίσως εμφανιστεί, αλλά σαν κάτι το δεδομένο. Πραγματικά, οι online αναμετρήσεις δεν έχουν το ρυθμό που θα περίμενε κανείς πως θα παρουσίαζαν και έτσι, αν κάποιος τελικά καταφέρει να βρει άτομα για να δοκιμάσει τις ικανότητές του απέναντι σε πραγματικούς αντιπάλους, μάλλον θα απογοητευτεί.

Η ίδια μέτρια κατάσταση ισχύει και στον τεχνικό τομέα, μιας και συνολικά το Coded Arms: Contagion κρίνεται ως μια προσπάθεια χωρίς χαρακτήρα και προσωπικότητα. Παρά το υποτιθέμενο φουτουριστικό περιβάλλον, η εικόνα των επιπέδων μόνο ως τέτοια δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, ενώ ιδιαίτερα άσχημο είναι το γεγονός πως, από ένα σημείο και μετά, αυτά μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους. Η δράση εκτυλίσσεται αποκλειστικά σε δωμάτια, με τους εξωτερικούς χώρους να εμφανίζονται μόνο στα καλαίσθητα cut scenes, ενώ και το τρισδιάστατο ραντάρ περισσότερο μπερδεύει παρά βοηθά. Μπορεί να πρόκειται για μια δημιουργία που κυκλοφορεί στο PSP, αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για τα φτωχά textures και το ασταθές frame rate μιας και η φορητή κονσόλα της Sony έχει αποδείξει πολλές φορές τις ικανότητές της.

Παρομοίως αδιάφορος είναι και ο ηχητικός τομέας του Contagion, o οποίος, πέρα από τους υπερβολικά βαρετούς και κακογραμμένους διαλόγους, προσφέρει πυροβολισμούς που σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα (το shotgun ποτέ δεν έχει ακουστεί τόσο άψυχο).

Σε τελική ανάλυση το Coded Arms: Contagion περισσότερο απογοητεύει παρά ικανοποιεί. Αν και συνολικά κρίνεται καλύτερο από το πρωτότυπο, την ίδια στιγμή προέκυψαν αρκετά -νέα- προβλήματα που δεν δικαιολογούνται από ένα sequel. Η προσπάθεια των Creat Studios, δυστυχώς, κρίνεται ως αδιάφορη, μιας και οι ελάχιστες καλές στιγμές της δεν δικαιολογούν την απόκτηση του τίτλου, ακόμα και από αυτούς που διψάνε για μια first person shooter εμπειρία στο PSP.

Γιώργος Τσακίρογλου

PEGI 12+