Final Fantasy Tactics A2

Στην εποχή που κυριαρχούν τα RTS, υπάρχουν κάποια παιχνίδια turn based που γοητεύουν

Στην εποχή που κυριαρχούν τα RTS, υπάρχουν κάποια παιχνίδια turn based που γοητεύουν

Ο Luso μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας τυπικός μαθητής σχολείου: Γεμάτος ενεργητικότητα και όρεξη για οτιδήποτε άλλο εκτός από διάβασμα, καθώς και μια απίστευτη όρεξη για αταξίες μέσα στο σχολείο. Καθώς όμως πλησιάζουν οι διακοπές και ο ήρωάς μας ανυπομονεί να φύγει από την τάξη, οι αταξίες που κάνει οδηγούν τον δάσκαλό του στο να του επιβάλει μια τιμωρία, και να τον υποχρεώσει να φύγει πιο αργά από τους άλλους μαθητές από το σχολείο. Καθώς ο Luso πηγαίνει στην βιβλιοθήκη του σχολείου, ανακαλύπτει ένα βιβλίο με άγραφες σελίδες στο οποίο ο ήρωας έχει το όνομα του. Καθώς το ξεφυλλίζει, μεταφέρεται με έναν μαγικό τρόπο σε ένα παράξενο σύμπαν και η περιπέτειά του ξεκινά, καθώς εντάσσεται σε μια ομάδα πολεμιστών που τον βοηθά για να καταφέρει να επιστρέψει στον κόσμο του. Αν και η ιστορία του Final Fantasy Tactics A2 Grimoire of the Rift μπορεί να φανεί τυπική για ένα παιχνίδι RPG, η κατασκευάστρια εταιρεία Square Enix έδωσε αρκετή φροντίδα για να σταθεί ο τίτλος στο ύψος της κληρονομιάς των παιχνιδιών τύπου Tactics. Αποτελώντας μια άτυπη συνέχεια του Final Fantasy Tactics Advance, το Grimoire of the Rift μας μεταφέρει σε έναν φανταστικό κόσμο μαγείας στον οποίο οι παίκτες ελέγχουν μια ομάδα πολεμιστών και καλούνται να δώσουν δεκάδες (έως εκατοντάδες) μάχες εναντίον τεράτων κι άλλων πολεμιστών.

Επειδή υπάρχει πιθανότητα να μην έχουν ασχοληθεί όλοι οι παίκτες με τίτλους τύπου Tactics στο παρελθόν, ας μας επιτραπεί να κάνουμε μια σύντομη αναφορά στα παιχνίδια αυτά. Έχοντας ιαπωνική προέλευση και μακρά ιστορία στον χώρο των παιχνιδομηχανών, τα παιχνίδια Tactics αποτελούν μια πρωτότυπη και διασκεδαστική παραλλαγή του πασίγνωστου ζατρικίου -το γνωστό με άλλα λόγια, σκάκι! Κάθε πίστα σε έναν τίτλο Tactics είναι σαν μια τεράστια σκακιέρα χωρισμένη σε πολλά τετράγωνα. Σε αντίθεση όμως με το σκάκι, τα τετράγωνα σε αυτό το παιχνίδι δεν είναι άσπρα και μαύρα, αλλά έχουν διάφορους σχηματισμούς, χρωματισμούς και υφές (textures) που τα ντύνουν, κουβαλούν αντικείμενα (θάμνους, πέτρες κλπ.) και είναι τοποθετημένα σε διαφορετικά ύψη μέσα στην πίστα, καθώς αναπαριστούν λογιών-λογιών επιφάνειες και τοπία μέσα σε δάση, πόλεις, ερείπια, ερήμους.
 
Σε κάθε πίστα ο παίκτης τοποθετεί σε ορισμένα ένα ή περισσότερα μέλη της ομάδας μαχητών που έχει στην διάθεσή του και στην συνέχεια τα κινεί σταδιακά. Τα παιχνίδια Tactics είναι turn-based τίτλοι -ή αλλιώς, με εναλλαγή γύρων- κι έτσι πριν κινήσει έναν χαρακτήρα του μέσα στην πίστα, ο παίκτης έχει άπλετο χρόνο στην διάθεσή του για να σκεφτεί πώς θα μετακινήσει τους πολεμιστές του. Κάθε ένα μέλος της ομάδας του παίκτη μπορεί να μετακινηθεί κατά ορισμένα τετράγωνα στην πίστα, να χρησιμοποιήσει ένα αντικείμενο ή ένα ξόρκι και σε περίπτωση που σε διπλανό τετράγωνο βρίσκεται αντίπαλος, να επιτεθεί στον τελευταίο. Έτσι λοιπόν, και στο Final Fantasy Tactics A2 Grimoire of the Rift ο παίκτης (κατά βάθος το παιχνίδι είναι για έναν μόνο παίκτη, παρότι επιτρέπεται η επικοινωνία δύο μηχανημάτων για ανταλλαγή σπάνιων αντικειμένων) αναλαμβάνει μια σειρά αποστολών -ή quests, όπως λέγονται στο παιχνίδι- και σε κάθε μια από αυτές δίνει μια μάχη σε μια ανάλογη (και τυπικού σχεδιασμού για παιχνίδι Tactics) πίστα. Αν και πολλοί είναι αυτοί που σνομπάρουν την κατηγορία αυτή παιχνιδιών, υπάρχουν και κάποιοι φανατικοί οπαδοί της, οι οποίοι λατρεύουν τις πολλαπλές τακτικές επιλογές που δίνει κάθε πεδίο μάχης στον παίκτη.

Το πλεονέκτημα του Final Fantasy Tactics A2 Grimoire of the Rift σε σχέση με άλλα παιχνίδια του είδους, είναι ότι έχει φτιαχτεί με μια μινιμαλιστική λογική που επιτρέπει στον παίκτη να ασχοληθεί μόνο με τα βασικά, δηλαδή τις μάχες και την αναβάθμιση των χαρακτήρων της ομάδας του. Το σενάριο εξελίσσεται γραμμικά και ο παίκτης δεν χρειάζεται να ανησυχεί για το εάν θα πρέπει να μιλήσει κάποια χρονική στιγμή σε κάποιον χαρακτήρα ή εάν θα πρέπει να βρει ένα αντικείμενο σε μια συγκεκριμένη μέρα του παιχνιδιού. Το Grimoire of the Rift ξεκινά απλά την ιστορία του και με μια εισαγωγική μάχη βάζει πολύ γρήγορα στο νόημα ακόμα και τον αρχάριο. Από εκεί και μετά, ο παίκτης πηγαινοέρχεται ανάμεσα στα τρία βασικά τμήματα του παιχνιδιού και πολύ γρήγορα ανακαλύπτει τον απλούστατο τρόπο για να αναλαμβάνει αποστολές (και να δίνει τις αντίστοιχες μάχες), να στρατολογεί νέα μέλη στην ομάδα του και να αναβαθμίζει τις ικανότητες και τον εξοπλισμό των χαρακτήρων.

Το πρώτο από αυτά τα τμήματα είναι ο χάρτης. Ο τελευταίος αναπαριστά τον κόσμο του παιχνιδιού και αποτελείται από μικρές περιοχές. Ο παίκτης ξεκινά από μια περιοχή στην οποία υπάρχουν μερικές κουκίδες, οι οποίες αναπαριστούν τις πόλεις που μπορεί να επισκεφτεί, αλλά και τα πεδία των μαχών -στα οποία, όμως, μπορεί να εισέλθει μόνο αφού αναλάβει μια αποστολή. Καθώς περνάει ο χρόνος, αποκαλύπτονται και άλλες περιοχές του χάρτη, τις οποίες μπορεί να επισκεφτεί ή να διαβεί ο παίκτης, αφού κάθε φορά που ο τελευταίος φτάνει στα όρια μιας περιοχής, ο χάρτης ζουμάρει για να δείξει όλες τις περιοχές του και να του επιτρέψει με ένα απλό πάτημα στην οθόνη να επισκεφτεί μια από αυτές. Το δεύτερο βασικό τμήμα του παιχνιδιού, είναι οι πόλεις. Όταν τις επισκέπτεται ο παίκτης, του εμφανίζεται μια πολλαπλή επιλογή για να διαλέξει αν θα πάει στην τοπική pub, στο κατάστημα της πόλης ή σε έναν πλειστηριασμό. Η επίσκεψη στην pub επιτρέπει στον παίκτη να μάθει πληροφορίες και φήμες, να επιλέξει κάποιες σημαντικές ή κάποιες παράπλευρες αποστολές (quests & subquests) ή να συμμετάσχει σε κάποιες δημοπρασίες για να αποκτήσει τον έλεγχο κάποιων περιοχών στον χάρτη. Η επίσκεψη στο κατάστημα επιτρέπει την αγοραπωλησία εξοπλισμού για τα μέλη της ομάδας, αλλά είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι για να κάνουν την εμφάνισή τους νέα όπλα στα καταστήματα, θα πρέπει να προσφέρουμε στα τελευταία τα αντικείμενα που κερδίζουμε στις μάχες. 
{PAGE_BREAK}
Από την στιγμή που επιλέξουμε μια αποστολή και βγούμε από την πόλη, τότε μπορούμε να περιηγηθούμε στον χάρτη (προσέχοντας μόνο να μην περάσουμε τα χρονικά όρια που θέτει μια αποστολή για να γίνει) και να πάμε από περιοχή σε περιοχή, μέχρι να το παιχνίδι να μας δείξει το σημείο που πρέπει να δώσουμε τη μάχη που αντιστοιχεί στην αποστολή. Οι μάχες αποτελούν το τρίτο τμήμα του παιχνιδιού. Όπως αναφέραμε και στην αρχή, πριν αρχίσει η μάχη ο παίκτης τοποθετεί τα μέλη της ομάδας του σε κάποια τετράγωνα. Σε κάθε γύρο της μάχης, είναι δυνατό να κινηθεί ή να επιτεθεί μόνο ένας χαρακτήρας του παίκτη ή ένας αντίπαλος. Το ποιος θα κινηθεί ή όχι καθορίζεται εν μέρει από το ίδιο το παιχνίδι, αλλά κι από τα στατιστικά στοιχεία των χαρακτήρων. Για παράδειγμα, ένα χαρακτήρας μπορεί να είναι αρκετά γρήγορος κι έτσι να έχει τη δυνατότητα να κινηθεί και 2η φορά πριν καν ξεκινήσει η επίθεση των τεράτων. Κάποια στοιχεία που έχουμε συναντήσει στο παρελθόν και σε άλλα παιχνίδια Tactics, κάνουν την εμφάνισή τους κι εδώ. Έτσι λοιπόν, πριν την έναρξη κάθε μάχης, το παιχνίδι θέτει κάποιους περιοριστικούς κανόνες στους χαρακτήρες της ομάδας (π.χ. απαγορεύεται η χρήση όπλων ή ξορκιών που επιφέρουν ζημιά με φωτιά). Εάν τους σεβαστεί ο παίκτης, tότε κερδίζει κάποια έξτρα αντικείμενα, εάν όχι τότε δεν μπορεί να αναστήσει τους πεσμένους στη διάρκεια της μάχης χαρακτήρες.

Εδώ βέβαια δεν μπορούμε να μην γκρινιάξουμε λίγο για το γεγονός ότι το παιχνίδι εξαναγκάζει κατά κάποιο τρόπο τον παίκτη να παίξει με κάποιες μη επιθυμητές κατηγορίες πολεμιστών, πριν του επιτρέψει να διαλέξει την κατηγορία που θέλει. Για παράδειγμα, προτού ένας Warrior προαχθεί σε Dragoon και μετέπειτα στον ισχυρότερο Cannoner, θα πρέπει να ολοκληρώσει έναν συγκεκριμένο αριθμό αποστολών. Θα ήταν προτιμότερο εάν μπορούσαμε να επιλέξουμε αμέσως τον τύπο πολεμιστή που θα επιθυμούσαμε για κάθε χαρακτήρα μας, καθώς σε αυτό το στυλ μας έχουν συνηθίσει τα παιχνίδια του παρελθόντος.

Είναι δύσκολο πάντως να μην θαυμάσει κανείς τα καλοσχεδιασμένα γραφικά του παιχνιδιού, σε μια οθόνη τόσο μικρή όπως του DS. Όχι μόνο για τα συμπαθητικά και με καρτουνίστικο τρόπο σχεδιασμένα αντικείμενα μέσα στις πίστες (είτε πρόκειται για τα πεδία μαχών, είτε για τις στατικές σκηνές), και τα γλυκά παιδικά πρόσωπα των χαρακτήρων που εμφανίζονται στις σκηνές διάλογων, αλλά και την πανέξυπνη χρήση της χρωματικής παλέτας, από την οποία οι δημιουργοί του τίτλου χρησιμοποιούν ελάχιστες δεκάδες διαβαθμίσεις απαλών αλλά κι έντονων χρωμάτων για να ζωγραφίσουν τον καρτουνίστικο κόσμο του τίτλου. Η επάνω οθόνη του συστήματος αξιοποιείται αρκετά καλά, αφού σε αυτή παρουσιάζονται κρίσιμα στοιχεία κατά την διάρκεια των μαχών ή στατιστικά των μελών της ομάδας. Στον τομέα του ελέγχου το FFA2 είναι αρκετά αξιέπαινο, αφού οι δημιουργοί του φρόντισαν να προσφέρουν αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο σε τόσα άλλα παιχνίδια του DS: Τη δυνατότητα δηλαδή χρησιμοποίησης είτε της γραφίδας επάνω στην οθόνη αφής, είτε των κουμπιών αριστερά και δεξιά της οθόνης. Είναι πραγματικά θέμα επιλογής κι ευκολίας του παίκτη το πώς θα παίξει, αν κι εδώ πρέπει να πούμε ότι η χρήσης της γραφίδας στη διάρκεια μιας μάχης ενδέχεται να παιδέψει κάποιους παίκτες, εξαιτίας του μικρού μεγέθους των τετραγώνων της κάθε πίστας και της μικρής δυσκολίας που θα συναντήσουν οι παίκτες όταν προσπαθούν να τα ακουμπήσουν με την άκρη της γραφίδας. Επίσης, δεν μπορούμε να μην κατακρίνουμε την αδυναμία περιστροφής της οθόνης κατά την διάρκεια μιας μάχης.

Αν όμως υπάρχουν κάποιοι λόγοι για τους οποίους αξίζει κανείς να αγοράσει το παιχνίδι, αυτοί είναι η καμπύλη εκμάθησής του και η διάρκειά του. Με πάνω από 400 αποστολές (quests και sub-quests) διαθέσιμες, το Final Fantasy Tactics A2 Grimoire of the Rift αποτελεί μια πραγματική επένδυση για τους φίλους και μη του είδους. Επιπλέον, η σταδιακή αύξηση του επιπέδου δυσκολίας των αποστολών (την οποία οι δημιουργοί προσάρμοσαν με γνώμονα την εξοικείωση των εντελώς αρχάριων με τον τύπο αυτό παιχνιδιού), εγγυάται ότι το παιχνίδι θα μπορεί να παιχθεί από τον οποιοδήποτε. Τελικά, σε μια εποχή στην οποία η τάση σχεδιασμού παιχνιδιών “πραγματικού χρόνου” καθορίζει την μορφή πολλών ονομάτων, υπάρχουν τίτλοι που αντιστέκονται σε αυτή την τάση κι αποδεικνύουν ότι πολλά παιχνίδια εναλλαγής γύρων έχουν να προσφέρουν ακόμα αρκετή ψυχαγωγία.

Νίκος Ελευθεριάνος

PEGI 12+