Spore Creatures

Το Spore εμφανίζεται αρκετά διαφορετικό στο DS αν και τελικά καταφέρνει να διασκεδάσει

Σίγουρα οι περισσότεροι γνωρίζουν τη σειρά The Sims, που εδώ και τόσα χρόνια έχει καταφέρει να συνεπάρει τους κατόχους PC και -εν μέρει- αυτούς που προτιμούν τις κονσόλες. Πίσω από αυτό το τεράστιο οικοδόμημα, που φαίνεται πως θα μας συντροφεύσει για πολλά χρόνια ακόμα, κρύβεται η χαρισματική και πάντοτε χαμηλών τόνων φιγούρα του Will Wright. Μπορεί ο συγκεκριμένος κύριος να αργεί να παρουσιάσει στο κοινό τις νέες δημιουργίες του, αλλά όταν το κάνει καταφέρνει να ταρακουνήσει για τα καλά τα πάντα γύρω του θέτοντας νέα στάνταρ διασκέδασης. Κάτι ανάλογο αναμένεται να γίνει και με το άκρως ενδιαφέρον Spore που επιτέλους απέκτησε την τελική του μορφή και είναι στη διάθεση του κοινού. Έτσι φαίνεται πως ο διακεκριμένος δημιουργός αποφάσισε, μετά από τα αμέτρητα expansions του Sims 2 και πριν ασχοληθεί με το τρίτο μέρος, να προσφέρει στο κοινό κάτι διαφορετικό. Και το Spore σαν κάτι τέτοιο επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί, μιας και μπορεί σε ορισμένα σημεία να μοιάζει οικείο, αλλά φέρνει μαζί του τόσες πολλές ιδέες που σίγουρα θα αποτελέσουν μια ευχάριστη έκπληξη. Πάντως καμία έκπληξη δεν δημιούργησε η ανακοίνωση πως θα μεταφερθεί και στο DS, μιας και η γενικότερη φιλοσοφία της συγκεκριμένης κονσόλας δείχνει να ταιριάζει γάντι με τον συγκεκριμένο τίτλο.

Συνολικά το Spore Creatures κρίνεται ως άκρως ικανοποιητικό, αν και μετά από κάποιες ώρες έρχονται στην επιφάνεια τα προβλήματά του, τα οποία εμφανίζονται μόνο στη συγκεκριμένη έκδοση. Η αλήθεια είναι πως από ένα σημείο και μετά ο τίτλος δείχνει να μην μπορεί να αντεπεξέλθει στις υψηλές προσδοκίες και έτσι παρουσιάζει σημάδια επανάληψης. Και αυτό είναι κάτι που πραγματικά δεν το περιμέναμε από την πάντοτε δημιουργική Maxis.

Για να μπορέσουν να βγουν ασφαλή συμπεράσματα, πέρα από την δοκιμή του Spore Creature Creator που είχε διατεθεί παλιότερα , ο γράφων πέρασε αρκετές ώρες και με την ολοκληρωμένη έκδοση που κυκλοφορεί για το PC. Φυσικά δεν τίθεται θέμα σύγκρισης, μιας και σκοπός ήταν να εντοπιστούν οι αλλαγές που υπέστη ο τίτλος κατά τη μεταφορά στην φορητή κονσόλα της Nintendo. Αναμενόμενα, αυτές είναι πολλές και -δυστυχώς- όχι όλες καλοδεχούμενες. Με μια πρώτη ματιά το Spore μοιάζει να είναι απλό, ίσως ακόμα και παιδικό αλλά μόνο ως τέτοιο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κατόπιν πολύωρων δοκιμών. Εδώ η Maxis έχει καταφέρει να επιτύχει μια αξιομνημόνευτη ισορροπία που δεν θα τρομάξει τους νεότερους παίκτες, αλλά παράλληλα θα πονοκεφαλιάσει ευχάριστα τους μεγαλύτερους. Γενικότερα τα όσα θα πρέπει να κάνει κάποιος που θα επισκεφθεί τον Spore Galaxy είναι πάρα πολλά και σίγουρα τα περισσότερα από αυτά δεν τα έχει συναντήσει ποτέ ξανά.

O τίτλος ξεκινά με μια όμορφη εισαγωγική σκηνή -που παράλληλα συνοδεύεται από μαγευτική μουσική- και ο χρήστης πληροφορείται πως βρίσκεται σε ένα γαλαξία από πλανήτες, όπου παλιότερα τα πάντα ήταν ήσυχα. Πηγή του κακού είναι μια εξωγήινη απειλή, που εν μέρει έχει μολύνει τους πλανήτες και φυσικά τα πλάσματα που ζουν σε αυτούς. Μπορεί το συγκεκριμένο μοτίβο να ακούγεται κάπως βαρετό, αλλά η συνέχεια δικαιώνει με τον πλέον ιδανικό τρόπο. Η εξέλιξη της ιστορίας γίνεται με μοναδικό τρόπο και το μόνο σίγουρο είναι πως τα όσα θα περάσουν από την οθόνη του DS, πέρα από πρωτότυπα, είναι και άκρως ενδιαφέροντα. O παίκτης αρχικά αναλαμβάνει τον έλεγχο ενός "πλάσματος" που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας μονοκύτταρος οργανισμός, o οποίος με λίγη φαντασία θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα σκουλήκι.

Στη συνέχεια -και μάλιστα από τα πρώτα λεπτά- γίνεται εμφανές πως ο κύριος πυρήνας του Spore είναι η κοινωνικότητα και ειδικά οι σχέσεις με τους υπόλοιπους οργανισμούς που κατοικούν στο εκάστοτε νησί. Μπορεί αρχικά να ξεγελάει ο τρόπος με τον οποίο έχει αποδοθεί η συγκεκριμένη λειτουργία, αλλά η αλήθεια είναι πως κρύβει απίστευτο βάθος. Όλες οι ενέργειες που θα γίνουν -κατά κάποιο τρόπο- θα διαμορφώσουν το χαρακτήρα του πλάσματος που έχουμε στα χέρια μας και φυσικά θα αποτελέσουν κριτήριο για το αν θα είναι αρεστό από τα υπόλοιπα. Αρχικά, ο οργανισμός που θα είναι στη διάθεση μας, πέρα από αδύναμος, θα είναι και σχεδόν αβοήθητος. Σκοπός του τίτλου είναι, εκτός από την κοινωνικότητα, η διαμόρφωση της εξωτερικής του εμφάνισης μέσω ενός μενού, που όπως θα δούμε παρακάτω λειτουργεί αρκετά καλά αν και κάπως περιοριστικά. Έτσι, μέσα στους πλανήτες θα υπάρχουν διάσπαρτα εικονίδια, τα οποία θα αντιστοιχούν σε ένα μέλος του σώματος. Αποκτώντας κάποιο τέτοιο και τοποθετώντας το πάνω στον μονοκύτταρο οργανισμό, αυτός θα αρχίσει να παίρνει μια βασική μορφή, η οποία θα εξαρτάται από τις επιλογές του παίκτη. Η επιλογή διαμόρφωσης του πλάσματος είναι αρκετά απλή και έτσι υπάρχουν διαθέσιμα αρκετά στόματα, για παράδειγμα, που με τη σειρά τους φέρνουν και ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως από ένα σημείο και έπειτα τα όρια δείχνουν να εξαλείφονται, επιτρέποντας στον παίκτη να δημιουργήσει τα πλάσματα της πιο τρελής του φαντασίας.

Φυσικά τα πάντα γίνονται με την χρήση του stylus μιας ακολουθείται η λογική του drag ‘n drop, αν και το κακό είναι πως αυτό το μοντέλο χειρισμού δεν αξιοποιείται με τον πλέον ιδανικό τρόπο. Παρά τις άπειρες επιλογές, υπάρχουν ορισμένα απαράβατα όρια στον σχεδιασμό του κάθε πλάσματος, που πραγματικά αφήνουν μια δυσάρεστη αίσθηση. Παράλληλα, τα διαθέσιμα μέλη -όπως για παράδειγμα τα χέρια, τα πόδια και τα μάτια- δεν είναι δυνατό να παραμορφωθούν, όπως συμβαίνει και με το κυρίως σώμα. Και αυτά είναι σοβαρά ατοπήματα, την ώρα που η υποδομή φαίνεται να υπήρχε. Αντί αυτού, η Maxis επέλεξε να θέσει ορισμένους περιορισμούς, όπου έπειτα από αρκετές ώρες ενασχόλησης με τον τίτλο κάνουν την εμφάνισή τους και είναι σαφώς εκνευριστικοί.

{PAGE_BREAK}

Όταν μετά από κάποια ώρα ο παίκτης ξεμπερδέψει με τον σχεδιασμό της εξωτερικής εμφάνισής του πλάσματός του, θα συνειδητοποιήσει πως θα πρέπει να ασχοληθεί και με το χαρακτήρα του. Τα πάντα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την εμφάνιση. Για παράδειγμα αν του προσθέσει ένα μεγάλο στόμα, θα μπορεί να τρώει μεγαλύτερες ποσότητες τροφής -που θα αναπληρώνουν γρηγορότερα την χαμένη ενέργεια- αλλά μια τέτοια κίνηση θα το καταστήσει αρκετά λαίμαργο. Επίσης, η εμφάνισή θα παίξει καθοριστικό ρόλο στις μετέπειτα συναναστροφές με το αντίθετο φύλλο, αν και τελικά δεν γίνεται ποτέ σαφές ποιο είναι το αρσενικό και ποιο το θηλυκό.

Τα παραπάνω μπορεί να ακούγονται πολύπλοκα, αλλά έχουν αποδοθεί με έναν μοναδικό τρόπο στην οθόνη του DS, που είναι σίγουρο πως θα καταφέρουν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των παικτών. Φυσικά το θέμα της τροφής όπως αναφέρθηκε παραπάνω δεν είναι το μοναδικό, μιας και αρκετές παράμετροι κάνουν την εμφάνισή του, που όμως δείχνουν να μην λειτουργούν όλες με τον ιδανικό τρόπο. Αυτό που ενοχλεί είναι ο τρόπος προσέγγισης κάποιου άλλου πλάσματος. Εδώ οι ενέργειες που απαιτούνται είναι συγκεκριμένες.

Έτσι, πλησιάζοντας κάποιο άλλο πλάσμα και πατώντας επάνω του με το stylus, εμφανίζονται οι διαθέσιμες επιλογές, που είτε είναι αυτή της επίθεσης, είτε της συνομιλίας. Επιλέγοντας τη δεύτερη, θα αρχίσουν να εμφανίζονται ορισμένα smileys με τον παίκτη να πρέπει να τα πιάσει και να τα οδηγήσει πίσω στο καινούργιο πλάσμα. Αφού γίνει η πρώτη προσέγγιση, τότε ακολουθεί ένα μουσικό mini-game, που αρχικά δείχνει αρκετά ενδιαφέρον, αλλά γρήγορα καταντάει κουραστικό μιας και επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά. Έτσι, σιγά-σιγά θα δημιουργούνται μικρές κοινότητες, οι οποίες θα παίξουν σημαντικό ρόλο αργότερα, όταν για παράδειγμα ένα εχθρικό πλασματάκι επιχειρήσει μια επίθεση. Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως, τουλάχιστον αρχικά, οι επιθετικές βλέψεις του παίκτη θα πρέπει να περιμένουν, μιας και είναι σίγουρο πως το δημιούργημά του δεν θα έχει αποκτήσει τα απαραίτητα εφόδια για μια μάχη. Σταδιακά θα αποκτήσει πιο δυνατά χέρια ή πόδια, αυξημένη αντοχή και έτσι θα μπορέσει να πάρει το πάνω χέρι.

Σε γενικές γραμμές αυτά είναι όλα όσα θα μπορέσει κάποιος να πράξει αν ασχοληθεί με το Spore στην έκδοσή του για το DS. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται εμφανές πως η παρούσα δημιουργία δείχνει να απομακρύνεται από την αντίστοιχη του PC, κάτι που φυσικά ήταν αναμενόμενο. Το δυσάρεστο είναι πως γενικότερα ο τίτλος δεν φαίνεται να δημιουργήθηκε με βάση τις δυνατότητες της κονσόλας της Nintendo, αλλά απεναντίας προτιμήθηκε να μεταφερθεί το αρχικό υλικό με τις απαραίτητες περικοπές. Αυτές δυστυχώς είναι πάρα πολλές και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που καθιστούν την φορητή έκδοση μια αρκετά διαφορετική εμπειρία. Η χρήση του stylus μοιάζει να είναι ιδανική, μιας και πρακτικά ο παίκτης δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσει κάποιο άλλο πλήκτρο της κονσόλας αν και είναι αλήθεια πως σε μεγάλο βαθμό χαραμίζεται σε ανούσια mini-games.

Περνώντας στον τεχνικό τομέα, καταρχάς αξίζει να σημειωθεί πως η μουσική που ακούγεται καθ’ όλη τη διάρκεια του τίτλου είναι ιδιαιτέρως ευχάριστη. Ακολουθώντας μια μελωδία που στηρίζεται κυρίως σε πνευστά όργανα, δημιουργείται μια αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας που μόνο η Maxis μπορεί να προσφέρει. Σε ό,τι αφορά τα γραφικά η εικόνα είναι κάπως διαφορετική, μιας και μέσα στα τρισδιάστατα περιβάλλοντα, που είναι πλημμυρισμένα στο χρώμα, κινούνται πλασματάκια δύο διαστάσεων. Το συγκεκριμένο πάντρεμα δείχνει να λειτουργεί αρκετά ικανοποιητικά, δίνοντας παράλληλα έναν χαρακτήρα στον τίτλο αν και η κάμερα είναι για άλλη μια φορά εμπόδιο. Με τα shoulder buttons υπάρχει η δυνατότητα περιστροφής της, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που επιλέγει απίστευτα άβολες γωνίες λήψεις, ενώ ακόμα χειρότερα αυτές δείχνουν να επηρεάζουν σημαντικά και το gameplay. Έτσι, αν κάποιο δημιούργημά μας πλησιάσει σε ένα δέντρο, για παράδειγμα, η κάμερα θα εκτελέσει αυτόματα zoom in κρύβοντας έτσι τις διαθέσιμες επιλογές.

Κοιτάζοντας συνολικά το Spore για το DS είναι αλήθεια πως αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Ο τίτλος της Electronic Arts σαφώς και έχει να προσφέρει πάρα πολλά , αν και οι περισσότεροι θα διαπιστώσουν πως είχε τις προδιαγραφές για ακόμα περισσότερα. Εδώ πολλές επιλογές της Maxis είναι ως ένα βαθμό κατακριτέες, αν και αυτό δεν σημαίνει πως δεν αξίζει να ασχοληθεί κάποιος μαζί του. Απεναντίας πρόκειται για μια ιδιαίτερα προσεγμένη δημιουργία που ξεχωρίζει λόγω της μοναδικότητάς της και ο λόγος που το κείμενο μπορεί να είναι επικριτικό είναι λόγω αυτής της πεποίθησης: Πως με λίγη προσοχή θα ήταν πολύ καλύτερο.

Γιώργος Τσακίρογλου