Civilization IV: Colonization

“Επιστροφή στις ρίζες”. Mια νοοτροπία που ασπάζονται όλο και περισσότεροι developers

Παρότι το PC έχει αποδειχτεί ικανότερο από τον Φάουστ κι απολαμβάνει μιας ιδιότυπης "νεότητας", το πρόβλημα που αντιμετωπίζει αργά ή γρήγορα ένας λάτρης κλασικών παιχνιδιών, όταν μετά από χρόνια επιστρέφει σε έναν τίτλο που λάτρεψε στο παρελθόν, είναι η αδυναμία του σύγχρονου hardware να τρέξει κάποιους παλιούς τίτλους. Χώρια του ότι κάποια παλιά παιχνίδια δεν ελκύουν και τόσο εύκολα τους σημερινούς παίκτες που έχουν γαλουχηθεί σε πιο μοντέρνα γραφικά. Κι εδώ είναι που έρχεται στο προσκήνιο το Civilization IV: Colonization.

Θα πρέπει καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι η μοναδική σχέση που έχει το Sid Meier’s Civilization IV: Colonization με την σειρά Civilization IV εντοπίζεται μόνο… στο όνομα. Και αυτό διότι το παιχνίδι είναι ένας αυτόνομος τίτλος που δεν χρειάζεται την παρουσία του πρώτου τίτλου της σειράς για να τρέξει. Ουσιαστικά, ο Sid Meier αντιλήφθηκε τη στροφή πολλών παικτών σε κλασικούς τίτλους κι έσπευσε να δημιουργήσει ένα "ρημέηκ" του Colonization, εμπλουτίζοντάς το όχι μόνο με καλύτερα γραφικά αλλά και νέα χαρακτηριστικά.

Όπως λίγο-πολύ συνέβαινε και με το πρώτο Colonization, ο σκοπός του παίκτη στη σύγχρονη υλοποίηση του τίτλου είναι να αναλάβει τη διοίκηση μιας από τις πρώτες αποικίες της αμερικανικής ηπείρου (μιας εκ των τεσσάρων ευρωπαϊκών υπερδυνάμεων του 15ου αιώνα) και να την αναπτύξει σε τέτοιο σημείο που να μπορεί σε μια ορισμένη στιγμή να κηρύξει την ανεξαρτησία της. Εκεί δεν τελειώνει το παιχνίδι, αφού ακολούθως ο παίκτης θα πρέπει να πολεμήσει τις στρατιές της πατρίδας-"μητρόπολης", που δεν είναι διατεθειμένη να χάσει τις πηγές πλούτου της, τις αποικίες.

Όπως και τα άλλα παιχνίδια της σειράς, το συγκεκριμένο αποτελεί έναν τίτλο στρατηγικής και τακτικής με εναλλαγή γύρων (turn based). Ο παίκτης δηλαδή έχει όσο χρόνο θελήσει για να σκεφτεί τι κινήσεις θα κάνει, να μελετήσει άνετα τον χάρτη μέχρι τη στιγμή που θα πατήσει το κουμπί για να προχωρήσει το παιχνίδι στον επόμενο γύρο. Ξεκινώντας μόνο με ένα καράβι και μια μονάδα αποίκων, ο παίκτης πρέπει να βρει ένα κατάλληλο σημείο αποβίβασης για να αφήσει τους αποίκους και να τους διατάξει να χτίσουν μια πόλη με διάφορες υποδομές. Όλα αυτά βέβαια δεν γίνονται εν ριπή οφθαλμού, αφού η κίνηση μιας μονάδας ή το χτίσιμο ενός κτιρίου απαιτούν κάποιο αριθμό από γύρους. 

Aκολούθως, ο παίκτης θα πρέπει να μετακινεί τα καράβια του από και προς την "μαμά πατρίδα" στην Ευρώπη και να φέρνει νέους αποίκους. Στην αρχή τουλάχιστον του παιχνιδιού, η πόλη-αποικία μεγαλώνει πληθυσμιακά με την άφιξη νέων ταξιδευτών από την Ευρώπη. Παράλληλα, απαιτείται η δημιουργία νέων υποδομών που θα παράγουν πρώτες ύλες στην αρχή και σύνθετα προϊόντα αργότερα. Ακολουθεί η δημιουργία εμπορικών διόδων, μέσω των οποίων ανταλλάσσονται τα αγαθά με άλλες αποικίες και με την Ευρώπη (κατ’ αντιστοιχία με πιο σύγχρονες εποχές, ο καπνός και το ρούμι αφήνουν περισσότερο κέρδος!).

Αναπόφευκτη είναι η δημιουργία διπλωματικών σχέσεων με κάποιους Ινδιάνους-γείτονες (το να τους επιτεθεί ο παίκτης αμέσως μόλις αποβιβαστεί, ισοδυναμεί με βέβαιη ήττα) και η σταδιακή δημιουργία ενός ισχυρού στρατού και οχυρωματικών έργων.  Αν και όλα αυτά μοιάζουν με εύκολη υπόθεση, η οργάνωση και η διευθέτησή τους είναι που κάνουν τον παίκτη να κολλάει στο παιχνίδι, μέσα στις εκατοντάδες γύρους που διαρκεί αυτό.

Το καλύτερο όμως αρχίζει από τα μέσα της κάθε πίστας, αφού μετά από καμιά διακοσαριά γύρους, ο παίκτης (μπουχτισμένος από τους φόρους που πλήρωνε στον Ευρωπαίο βασιλιά του) πρέπει να ανακηρύξει την ανεξαρτησία των αποικιών του κι αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τον στρατό που στέλνει εναντίον του η πρώην ευρωπαϊκή του μητρόπολη. Τα γραφικά του τίτλου μοιάζουν αναπόφευκτα με τα άλλα παιχνίδια της σειράς, προσφέροντας στον παίκτη έναν πολύχρωμο χάρτη-μινιατούρα της Αμερικής, στον οποίο απεικονίζονται με καρτουνίστικο τρόπο οι πόλεις και το φυσικό τοπίο.

Ο παίκτης μπορεί να ζουμάρει και είτε να δει όλη την ήπειρο από δορυφορική άποψη από ψηλά, είτε να προσεγγίσει πολύ κοντά στην επιφάνεια και να δει λεπτομέρειες όπως τα δέντρα, τις καλλιέργειες, τα σπίτια (που αντιπροσωπεύουν τις πόλεις) και τους -δυσανάλογα σχεδιασμένους- ανθρώπους που αντιπροσωπεύουν πολεμικές ή μη μονάδες. Είναι σαν να βλέπει κανείς το ανάγλυφο της Γης από ψηλά και μέσα στις πόλεις, τα δάση και τις πεδιάδες να ξεχωρίζουν οι φιγούρες ανθρώπων-γιγάντων με ύψος μερικών χιλιομέτρων.

{PAGE_BREAK}
Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς είναι ότι το Colonization μοιάζει σαν ένα (προσεγμένο κι ολοκληρωμένο είναι η αλήθεια) mod για το Civilization IV που φτιάχτηκε από χρήστες, κι όχι σαν ένας ολοκληρωμένος τίτλος. Αναμφισβήτητα, όλοι θα εκτιμήσουν τα γραφικά και το συμμαζεμένο περιβάλλον εντολών (interface) του παιχνιδιού, αλλά σίγουρα θα σχηματίσουν την άποψη ότι το παιχνίδι φτιάχτηκε από μια ομάδα παικτών που πήρε κάποια προγραμματιστικά εργαλεία κι επενέβηκε σε κάποιες παραμέτρους του Civilization IV για να φτιάξει το Colonization. Αυτό δεν είναι κακό, αλλά ο τρόπος που έχει δομηθεί το παιχνίδι κάνει έναν νεοφερμένο παίκτη να δυσκολεύεται περισσότερο απ’ ότι κάποιος που έχει ασχοληθεί παλιότερα με το Civilization IV. 

Ελέγχοντας κανείς τον παράγοντα "δυσκολία" του τίτλου, ανακαλύπτει ότι αυτή είναι αρκετά υψηλή. Είτε λόγω προσκόλλησης των προγραμματιστών σε ιστορικά γεγονότα (αφού πάντα ο αγώνας ανεξαρτησίας των περισσότερων αποικιών συνοδευόταν από αιματηρούς πολέμους, που δεν ήταν πάντα νικηφόροι για τους αγωνιζόμενους για την ανεξαρτησία τους), είτε λόγω της προσπάθειάς τους να προκαλέσουν περισσότερο τον παίκτη, η δυσκολία του τίτλου είναι… "ζόρικη".

{VIDEO_1}

Ιδιαίτερα μετά την παρέλευση της ανακοίνωσης της ανεξαρτησίας της αποικίας του, ο παίκτης θα βρεθεί να αγωνίζεται -κυριολεκτικά με νύχια και με δόντια- ενάντια σε εξαιρετικά μεγάλο αριθμό στρατευμάτων από την πρώην ευρωπαϊκή πατρίδα του.  Παρότι αυτό δεν είναι κακό (υπάρχουν παίκτες που αναζητούν προκλήσεις), το γεγονός ότι το tutorial μοιάζει σαν προσθήκη τελευταίας στιγμής, μπορεί να κάνει την προσπάθεια του αρχάριου Ηράκλειο Άθλο.

Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως tutorial η ύπαρξη κάποιων συμβουλών που το παιχνίδι "πετάει στα μούτρα" του παίκτη στην πρώτη πίστα του Single Player! Όχι, δεν υπάρχει κάποια ξεχωριστή πίστα tutorial κι αναγκαστικά ο νεοφερμένος πρέπει να στραφεί στο εγχειρίδιο χρήσης. Τότε όμως χάνεται ο σημαντικότερος παράγοντας επιτυχίας αρκετών παιχνιδιών στρατηγικής, η ύπαρξη δηλαδή ενός interactive tutorial που μαθαίνει τον παίκτη ενώ αυτός παίζει. Μπορεί βέβαια όλα αυτά τα σημεία να μην αποτρέψουν τους "βετεράνους" του Civilization από το να σπεύσουν να απομακρύνουν το "ζυγό" της Ευρώπης από τις αποικίες του Νέου Κόσμου (όχι της Αθήνας!).

Ωστόσο, κάνουν ακόμα περισσότερους παίκτες να ελπίζουν ότι στην επόμενη κυκλοφορία παιχνιδιού με την σφραγίδα του Civilization, θα δοκιμάσουν μια ολοκληρωμένη πρόταση.

Νίκος Ελευθεριάνος

Ελάχιστες Απαιτήσεις Συστήματος
Λειτουργικό Windows XP/ 2000/ Vista
Επεξεργαστής 1.2 GHz
Μνήμη RAM 512 MB
Κάρτα Γραφικών 64 MB
Σκληρός Δίσκος 900 MB