Wii Music

Η Nintendo καταθέτει τη δική της μουσική -και μάλλον όχι τόσο «casual»- πρόταση

Η ώρα όπου το Wii Music είναι διαθέσιμο στο κοινό έφτασε και πλέον πολλά από τα ερωτηματικά που έχουν δημιουργηθεί γύρω από το νέο τίτλο του Shigeru Miyamoto θα πάρουν την απάντησή τους. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα πολλά έχουν γραφεί και ακόμα περισσότερα έχουν ακουστεί σε κουβέντες μεταξύ παικτών, αν και τελικά είναι λιγάκι δύσκολο να μπορέσει κάποιος να κατηγορήσει τη Nintendo για τις επιλογές της. H νέα αυτή δημιουργία δεν απομακρύνεται από τη γενικότερη λογική της εταιρίας, που στοχεύει πρωτίστως στη διασκέδαση στην αγνότερη μορφή της, αλλά το τελικό πόρισμα είναι πως το Wii Music δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν απλά καλό ή κακό, αλλά σαν κάτι το ιδιόμορφο και ίσως ιδιαίτερο.

Mια τέτοια κυκλοφορία δεν θα πρέπει να εκπλήσσει τους παίκτες, μιας και μέχρι σήμερα έχει αποδειχθεί περίτρανα πως οι τίτλοι που φέρουν τον τίτλο “Wii” στην ονομασία τους είναι εμπορικότατοι. Μπορεί το Wii Sports να διατίθεται μαζί με την κονσόλα, αλλά το Wii Fit απέδειξε πως υπάρχει η κατάλληλη υποδομή ώστε να έρθουν οι υψηλότατες πωλήσεις. Λίγο-πολύ, σε ανάλογα επίπεδα αναμένεται να κινηθεί και η νέα αυτή δημιουργία, που όμως από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές πως απομακρύνεται από ανάλογους μουσικούς τίτλους και έτσι δεν μπορεί να τους κοιτάξει ανταγωνιστικά.

Γυρνώντας μερικά χρόνια πίσω και συγκεκριμένα κατά την παρουσίαση του Wii το 2006, κανένας δεν περίμενε πως εκείνη η παρουσίαση του Miyamoto στον ρόλο του μαέστρου θα έπαιρνε κάποια στιγμή σάρκα και οστά. Και όμως, κάτι τέτοιο πλέον είναι μια πραγματικότητα, αν και από τα πρώτα λεπτά το συνολικό οικοδόμημα θα τεθεί υπό σοβαρότατη αμφισβήτηση κυρίως λόγω του περιεχομένου του, αλλά και των σαφέστατων περιορισμών που παρουσιάζει. Από την άλλη, υπάρχουν και οι έξυπνες ιδέες με σημαντικότερη όλων ότι ο παίκτης μπορεί, πρακτικά, να επέμβει στο κάθε τραγούδι με όποιον τρόπο επιθυμεί, αλλά και πάλι η συγκεκριμένη δυνατότητα δεν μοιάζει να είναι αρκετή.

"Αν κάποιος θέλει να δοκιμάσει τα drums σε όλο τους το εύρος θα πρέπει να προμηθευτεί και το balance board"

Σε γενικές γραμμές, το Wii music είναι μια ανάλαφρη δημιουργία, που επιτρέπει στον παίκτη -καθώς και σε ακόμα τρεις φίλους του- να δημιουργήσει μια ψηφιακή μπάντα και να ασχοληθεί με τον ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και διασκεδαστικό τομέα της μουσικής. Το θετικό είναι πως ο τίτλος δεν περιορίζεται μόνο στα βασικά όργανα αλλά, απεναντίας, προσφέρει μια πλειάδα από αυτά (60), τα οποία θα καλύψουν όλα τα γούστα, άσχετα αν η υλοποίηση αρκετών είναι μάλλον πρόχειρη. Η ίδια λογική του πλουραλισμού ακολουθείται και στα μουσικά κομμάτια που διατίθενται με το παιχνίδι, αν και δυστυχώς έχει ακολουθηθεί η οδός της ποσότητας και όχι της ποιότητας. Παράλληλα, η ποιότητα των τραγουδιών είναι αμφίβολο αν θα κερδίσει την εκτίμηση του παίκτη, μιας και περιορίζονται υπερβολικά από το γεγονός πως είναι εκτελεσμένα σε τεχνολογία MIDI.

Στα πρώτα μουσικά του βήματα ο παίκτης θα συναντήσει τον Sebastian Tute, έναν μικροσκοπικό μαέστρο, που θα τον κατευθύνει και θα του διδάξει τις βασικές κινήσεις. Η γενικότερη λογική στηρίζεται στις ιδιαιτερότητες του Wii Remote και του Nunchuk και συγκεκριμένα στην τεχνολογία ανίχνευσης κίνησης που παρέχουν αυτά. Για αρχή, τα Lessons, που εξυπηρετούν τον ρόλο του tutorial, θα υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο το κάθε τραγούδι παίρνει σάρκα και οστά, παρουσιάζοντας παράλληλα τον τρόπο ώστε κάποιος να μάθει να παίζει πιάνο, κιθάρα, βιολί και τρομπέτα. Η υλοποίηση σαφώς και είναι ενδιαφέρουσα, ενώ σχεδόν αμέσως γίνεται εμφανές πως ο τίτλος έχει όλη την «καλή διάθεση» να συγχωρέσει τα λάθη, επικεντρώνοντας την προσοχή του στην αίσθηση πως όντως παίζουμε ένα μουσικό όργανο, έστω και αν αυτό γίνεται με τον πλέον απλό τρόπο.

"Η μεγαλύτερη απογοήτευση του τίτλου είναι η λίστα με τα μουσικά κομμάτια τα οποία τον απαρτίζουν"

Και εδώ γίνεται εμφανής η γενικότερη φιλοσοφία της Nintendo, που δεν στοχεύει στις ακριβείς κινήσεις και τον απαραίτητο συγχρονισμό, αλλά στη διασκέδαση. Αυτό που ο παίκτης πρέπει να κάνει, είναι απλά να κρατά τα χειριστήρια της κονσόλας με τέτοιο τρόπο ώστε να μιμείται το πραγματικό όργανο. Στα πνευστά για παράδειγμα, κρατάμε το Wii Remote σε όρθια θέση πατώντας τα κουπιά «1» και «2» παίζοντας τις νότες. Στα έγχορδα κρατάμε το συνδυασμό των Wii Remote/ Nunchuk όπως μια κιθάρα ή ένα βιολί, ενώ στα κρουστά και τα πλήκτρα μιμούμαστε τις αντίστοιχες κινήσεις των πραγματικών οργάνων, κρατώντας τα σε οριζόντια θέση. Επίσης, η Nintendo έχει ενεργήσει με έναν έξυπνο τρόπο, μιας και το διαθέσιμο υλικό αποκαλύπτεται σταδιακά, κρατώντας έτσι τους παίκτες απασχολημένους για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το θετικό με το Wii Music είναι πως παρουσιάζεται ιδιαίτερα απελευθερωμένο και επιτρέπει στον χρήστη να επέμβει στο εκάστοτε κομμάτι με πραγματικά πάρα πολλούς τρόπους. Οι νότες, για παράδειγμα, δεν χρειάζεται να ακολουθούν μια συγκεκριμένη σειρά, ενώ το ευχάριστο είναι πως στην κλίμακα της μίας ο χρήστης θα μπορέσει να πατήσει δύο. Αλλά και πέρα από αυτό, η γενικότερη αρμονία του κομματιού είναι κάτι που τελικά επιτυγχάνεται αρκετά εύκολα. Από εκεί και έπειτα, έρχεται η σειρά για πειραματισμούς με το τέμπο ή ακόμα και με το γενικότερο ύφος, μιας και είναι πιθανό ένα καθαρόαιμο rock κομμάτι να αποκτήσει μια jazz ή ακόμα και ηλεκτρονική χροιά. Μοναδικό εμπόδιο εδώ είναι η φαντασία και το μεράκι του καθενός, που θα καταφέρει να ξεπεράσει την αρχική βαρετή εικόνα και θα είναι διατεθειμένος να δει τον τίτλο με περισσότερη διάθεση.

{VIDEO_1}

{PAGE_BREAK}

Διαβάζοντας κανείς τα προαναφερθέντα και συγκρίνοντάς τα με την τελική βαθμολογία, είναι λογικό να απορήσει για τους λόγους που αυτή μοιάζει να είναι χαμηλή. Η αλήθεια είναι πως ο τίτλος έχει να επιδείξει ορισμένα σοβαρότατα σφάλματα, τα οποία δεν επιτρέπουν οποιεσδήποτε βλέψεις για κάτι περισσότερο. Καταρχάς, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, το γενικότερο μοντέλο χειρισμού είναι υπερβολικά απλοποιημένο και έτσι δεν υπάρχει η απαιτούμενη πρόκληση που θα έφερνε και την ανάλογη ηθική επιβράβευση στην περίπτωση που κάποιος εκτελούσε ένα μουσικό κομμάτι με επιτυχία. Η εικόνα γίνεται ακόμα χειρότερη αν αναλογιστεί κανείς πως το πλήθος των οργάνων δημιουργεί περισσότερο σύγχυση παρά ευχάριστη ποικιλία, ενώ οι διαφορές όσων ανήκουν στην ίδια κατηγορία είναι ελάχιστες. Τα έγχορδα ακολουθούν πάντα την ίδια τακτική, το ίδιο και τα πνευστά, ενώ αν κάποιος θέλει να δοκιμάσει τα drums σε όλο τους το εύρος θα πρέπει να προμηθευτεί και το balance board.

"Το θετικό είναι πως ο τίτλος δεν περιορίζεται μόνο στα βασικά όργανα, αλλά προσφέρει μια πλειάδα από αυτά (60), τα οποία θα καλύψουν όλα τα γούστα"

Η γενικότερη φιλοσοφία του χειρισμού δεν είναι λανθασμένη, μιας και ο παίκτης θα πρέπει να κουνήσει τα Wii Remote και Nunchuk με τρόπο ανάλογο με εκείνον της πραγματικότητας. Αυτό που ενοχλεί είναι πως, ακόμα και οι σωστές νότες, που παρουσιάζονται με την μορφή των Be Bops και που με τη σειρά τους επιδεικνύουν τη σωστή στιγμή που θα πρέπει να γίνει μια ενέργεια, δείχνουν πραγματικά ανούσιες. Έτσι, ο παίκτης μένει τελικά με την απορία αν τα όσα εκτελεί είναι σωστά ή όχι αν και τις περισσότερες φορές η προσπάθειά του θα είναι επιτυχημένη. Από εκεί και έπειτα, παρέχεται η δυνατότητα της αποθήκευσης του εκάστοτε video, στο οποίο ο παίκτης θα μπορέσει, με τις ανάλογες επεμβάσεις, να του δώσει μια πιο καλλιτεχνική εικόνα και να το στείλει στους φίλους του.

Δυστυχώς, η μεγαλύτερη απογοήτευση του τίτλου είναι η λίστα με τα μουσικά κομμάτια τα οποία τον απαρτίζουν. Ορισμένα από αυτά έχουν τη δική τους γοητεία, αλλά η αλήθεια είναι πως στην πλειοψηφία τους είναι βαρετά. Η αρχή γίνεται με το κλασικό πλέον "Φεγγαράκι μου Λαμπρό", για να ακολουθήσουν ορισμένες κλασικές δημιουργίες από γνωστούς καλλιτέχνες (Wham, Vangelis) καθώς και μουσικά θέματα από σειρές παιχνιδιών όπως είναι οι Super Mario και The Legend of Zelda. Αυτό που λείπει εντελώς από το Wii Music είναι η φρεσκάδα (τα περισσότερα τραγούδια του Wii Music είναι γνωστά -και ελεύθερα πνευματικών δικαιωμάτων- παλιά θέματα), ενώ είναι πραγματικά ανεπίτρεπτο, εν έτει 2008, ορισμένα από αυτά να ακούγονται με τον ίδιο τρόπο που γινόταν είκοσι χρόνια πριν (ελέω ποιότητας MIDI). Είναι κατανοητό ότι η ποιότητα MIDI που χρησιμοποιήθηκε βοηθά σημαντικά στο να αλλάξουμε τα τραγούδια όπως επιθυμούμε και ανοίγει δρόμους για πειραματισμούς, αλλά αυτό το γεγονός δεν μπορεί να κρύψει τον μέτριο ήχο που πηγάζει από τα ηχεία και την κακοφωνία που ίσως προκύψει αν δοκιμάζει την τύχη της μια παρέα παικτών χωρίς πρότερη εμπειρία στο παιχνίδι. Και αυτό το τελευταίο στοιχείο ίσως τελικά δράσει ανασταλτικά και «διώξει» από το Wii Music το casual κοινό, το οποίο έχει χαρίσει τεράστια επιτυχία στο Wii.

"Αυτό που ο παίκτης πρέπει να κάνει, είναι απλά να κρατά τα χειριστήρια της κονσόλας με τέτοιο τρόπο ώστε να μιμείται το πραγματικό όργανο"

Το γεγονός πως δεν υπάρχει ένα ανάλογο κανάλι στην κονσόλα δεν θα ενοχλήσει τόσο, όσο το ότι μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποιο πλάνο για προσθήκη έξτρα τραγουδιών μέσα από DLC. Και εδώ πραγματικά το Wii Music δείχνει να αδικείται, μιας και με ορισμένες πιο σωστές επιλογές τραγουδιών θα μπορούσε, μέχρι ένα σημείο, να κάνει ένα βήμα παραπάνω. Η προσπάθεια να προσφέρει ο τίτλος κάτι διαφορετικό και σαφώς πιο προσιτό -σε σχέση με τα Rock Band και Guitar Hero για παράδειγμα- είναι μέχρι ένα σημείο καλοδεχούμενη, αλλά καλό θα ήταν να είχε ακολουθηθεί και μια μέση οδός. Τέλος, και σε ό,τι αφορά την απεικόνιση του τίτλου, η συνολική εικόνα με τα Miis είναι για άλλη μια φορά αρκετά ελκυστική και τα πάντα παρουσιάζονται με έναν χαριτωμένο και ευχάριστο τρόπο, πιστό στο ύφος των Wii Play και Wii Sports.

Τα πάντα είναι τελικά θέμα γούστου και έτσι, αν κάποιος αναζητά έναν ξεκούραστο μουσικό τίτλο, που θα του προσφέρει αρκετά εργαλεία ώστε να πειραματιστεί, τότε ίσως και η αναζήτησή του να λάβει τέλος με την παρούσα δημιουργία. Tο Wii Music -όπως ειπώθηκε και στην εισαγωγή- είναι μεν μια ιδιόμορφη δημιουργία, αλλά το δυσάρεστο είναι πως οι αρκετές παραλείψεις του και τα κουραστικά μουσικά κομμάτια που το συνοδεύουν δεν του επιτρέπουν να στοχεύει σε κάτι περισσότερο. Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια συνολικά μέτρια δημιουργία, η οποία δείχνει τελικά να πλησιάζει περισσότερο τους φανατικούς οπαδούς της Nintendo που αναζητούν μια ιδιαίτερη μουσική εμπειρία γεμάτη πειραματισμό και όχι τόσο στο «casual» κοινό, που αρχικά φαινόταν ότι στόχευε.

Γιώργος Τσακίρογλου