Prince of Persia
Η Ubisoft επιχειρεί μια ενδιαφέρουσα αλλαγή στη σειρά Prince of Persia.
Η Ubisoft επιχειρεί μια ενδιαφέρουσα αλλαγή στη σειρά Prince of Persia.
Η αναφορά και μόνο στο όνομα Prince of Persia είναι αλήθεια πως μπορεί να δημιουργήσει ρίγη συγκίνησης στους παίκτες κάθε ηλικίας, μιας και η σειρά έχει μια αρκετά μεγάλη ιστορία. Οι μεγαλύτεροι σαφώς και θα αναπολούν με νοσταλγία το πρωτότυπο, ενώ οι νεότεροι θα θυμούνται γεμάτοι ικανοποίηση τις έντονες στιγμές που τους προσέφεραν οι τρεις νεότεροι τίτλοι δια χειρός Ubisoft. Το θετικό είναι πως ο Πρίγκιπας έχει γίνει πλέον μια αναγνωρίσιμη φιγούρα και παρόλο που δεν είναι έχει την ίδια αντιμετώπιση με άλλες του χώρου, είναι πραγματικά ευχάριστο να τον βλέπει κάποιος να αντέχει στον χρόνο.
Η Ubisoft καλείται για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια να επανασχεδιάσει τον κλασικό πλέον Πρίγκιπα της Περσίας και παρόλο που το εγχείρημά της το 2004 ήταν υπερβολικά δύσκολο, γίνεται εμφανές πως κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα. Το νέο Prince of Persia αποτελεί πρακτικά ένα καινούργιο κεφάλαιο στη σειρά, όπου τα κοινά σημεία -σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο- είναι πραγματικά ελάχιστα. Παράλληλα, ο προηγούμενος πρωταγωνιστής, μετά από την βασανισμένη του πορεία, δίνει την θέση του σε ένα νέο, σαφώς πιο ανέμελο αλλά και επιπόλαιο που όμως τελικά κρίνεται ως αρκετά συμπαθής.
Το Prince of Persia έχει πλέον αλλάξει και ακολουθεί πιο βατά και σαφώς ευκολότερα μονοπάτια. Αναμφίβολα, ο τίτλος έχει να επιδείξει πάρα πολλά προτερήματα και εξάλλου δεν είναι τυχαίο που συνολικά τοποθετείται αρκετά υψηλά στις φετινές κυκλοφορίες -μιλώντας πάντοτε σε επίπεδο ποιότητας. Αλλά από την άλλη -και μετά την ολοκλήρωσή του- δημιουργεί μάλλον ανάμεικτα συναισθήματα. Πολλά είναι τα ερωτήματα που έρχονται στο προσκήνιο αν και τελικά το δυσάρεστο είναι πως η νέα αυτή δημιουργία αφήνει την αίσθηση πως θα μπορούσε να είναι σαφώς καλύτερη. Όσοι έχουν παρακολουθήσει την πορεία του τίτλου μέχρι αυτός να κυκλοφορήσει θα έχουν διαπιστώσει τις αλλαγές που έχουν γίνει σε αισθητικό κυρίως επίπεδο, αλλά η αλήθεια είναι πως τελικά αυτές δεν περιορίζονται μόνο στον τεχνικό τομέα.
Παντού υπάρχει ένας αέρας ανανέωσης, που κάνει το Prince of Persia να δείχνει πραγματικά νέο και πανέμορφο. Σε αυτό συντελούν πολλοί παράγοντες και μάλιστα περισσότερο ουσιαστικοί, ενώ και ο πυρήνας του gameplay δείχνει μια σαφέστατη στροφή προς το platform κομμάτι, αφήνοντας ελαφρώς στο περιθώριο τις μάλλον αδιάφορες μάχες. Για άλλη μια φορά η Ubisoft παραθέτει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, την οποία εξιστορεί με έναν αρκετά όμορφο τρόπο ενώ ο καταμερισμός μεταξύ χαρούμενου και καταθλιπτικού είναι μάλλον ο ιδανικός.
Κάτω από το πολύχρωμο περιεχόμενο υπάρχει μια σκοτεινή δύναμη που ανασυντάσσεται και που φυσικά κάποιος θα πρέπει να σταματήσει. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Πρίγκιπα που όμως δεν θα είναι μόνος του. Στο πλευρό του θα βρίσκεται πάντοτε η “αέρινη” Elika, η οποία φαίνεται να κατέχει ορισμένες άκρως ενδιαφέρουσες δυνάμεις. Έτσι, το δίδυμο θα πορευτεί σε ένα μονοπάτι δίχως επιστροφή, όπου στην πορεία θα έρθει αντιμέτωπο ακόμα και με ανθρώπους του συγγενικού του περιβάλλοντος και δεν θα διστάσει να θυσιάσει τα πάντα με σκοπό να φέρει σε πέρας την αποστολή του.
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την προσπάθεια ενός βασιλιά να επαναφέρει στη ζωή έναν σκοτεινό θεό. Η επιστροφή του Ahriman, που αποκαλείται “God of Darkness”, στην επιφάνεια έχει μάλλον καταστροφικά αποτελέσματα μιας και όλο το βασίλειο μολύνεται και βυθίζεται στο σκοτάδι. Το αντίπαλο δέος είναι ο Ormazd μια θεότητα από την οποία αντλεί την δύναμή της η Elika αλλά που γενικά κρατάει μια μάλλον αμέτοχη στάση. Στη συγκεκριμένη διαμάχη η εμπλοκή του Πρίγκιπα γίνεται με έναν εντελώς ανορθόδοξο τρόπο -πρακτικά εντελώς τυχαία- μιας και αυτός βρίσκεται στο συγκεκριμένο μέρος αναζητώντας το αγαπημένο του γαϊδουράκι, την… Farah.
Γενικότερα ο τίτλος προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση πως ο παίκτης μάχεται ώστε να επαναφέρει το φως και τη γαλήνη σε έναν κόσμο που έχει αποκτήσει μια σκοτεινή και απόμακρη εικόνα. Αυτή η εναλλαγή μεταξύ των χρωμάτων είναι αναμφίβολα από τα δυνατά χαρτιά του Prince of Persia, ενώ και ο τρόπος που συντελείται η μετάβαση από το ένα στο άλλο είναι απλά πανέμορφος. Αξιοποιώντας τις δυνάμεις της Elika, το βασίλειο πλημμυρίζεται και πάλι στο χρώμα, αφήνοντας πίσω του τα μουντά περιβάλλοντα που υπήρχαν πριν λίγο. Βέβαια αυτή η αλλαγή εξυπηρετεί και άλλους σκοπούς πέρα από τους αισθητικούς, μιας και έτσι αποκαλύπτονται νέες τοποθεσίες όπου πριν ήταν δυσπρόσιτες.
Aυτό που δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο είναι πως η Ubisoft, με τη νέα της δημιουργία, θέλησε να δημιουργήσει έναν ενιαίο και πραγματικά τεράστιο κόσμο και ευτυχώς τα κατάφερε. Μέσω του αρκετά κατατοπιστικού χάρτη ο παίκτης πληροφορείται πως υπάρχει ένα κεντρικό hub, το οποίο οδηγεί σε 4 τοποθεσίες, με την κάθε μία να προσφέρει 4+1 επίπεδα. Με μια απλή αριθμητική πράξη μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί πως τουλάχιστον σε επίπεδο ποσότητας ο τίτλος κρίνεται ως αρκετά μεγάλος, αν και τελικά η συνολική του διάρκεια δεν είναι και τόσο εκτεταμένη. Αναμενόμενα, πολλές περιοχές αρχικά είναι κλειδωμένες, μιας και για πρώτη φορά κάνουν την εμφάνισή τους ορισμένες επιπλέον δυνατότητες που προσφέρουν στο δίδυμο αρκετά εντυπωσιακές κινήσεις, οι οποίες επιτρέπουν την πρόσβαση σε αυτές τις περιοχές.
Η λογική του νέου Prince of Persia στηρίζεται καταρχάς στην επαναφορά του βασιλείου στην φωτεινή του πλευρά και έτσι όταν αυτό επιτευχθεί εμφανίζονται τα light seeds. Αυτά είναι μικρές ενεργειακές σφαίρες που ενδυναμώνουν την Elika αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είναι αυτός ο βασικός λόγος της ύπαρξής τους. Για να έχει πρόσβαση ο παίκτης σε επιπλέον επίπεδα, απαιτείται η συλλογή αυτών των σφαιρών, που με τη σειρά τους θα επιβραβεύσουν τον παίκτη με νέες ικανότητες. Αυτές είναι συνολικά 4 και όλες προσφέρουν πρακτικά είτε μεγαλύτερα -για να είμαστε ακριβείς, τεράστια- άλματα, είτε τη δυνατότητα ο χαρακτήρας να κινείται στους τοίχους για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα.
Μπορεί αυτά μια πρώτη ματιά να μοιάζουν πραγματικά εκτός τόπου, αλλά τελικά έρχονται σε πλήρη αρμονία με τον κεντρικό χαρακτήρα, που για άλλη μια φορά είναι εξαιρετικά ευκίνητος. Ο Πρίγκιπας αγνοεί με χαρακτηριστικό τρόπο τους νόμους της βαρύτητας και μάλιστα περισσότερο από ποτέ, αν και η εικόνα του αρκετές φορές παραπέμπει σε έναν άλλο χαρακτηριστικό ήρωα από τα comics. Το περπάτημα στους τοίχους έχει παραμείνει ανέπαφο, μόνο που εδώ η εταιρία έχει κάνει το βήμα παραπάνω και έχει αυτοματοποιήσει ορισμένες κινήσεις. Πέρα από τις ακροβατικές του ικανότητες ο Πρίγκιπας είναι εφοδιασμένος με ένα μεταλλικό γάντι, το οποίο θα αποδειχθεί πολλές φορές σωτήριο και ειδικά όταν θα απαιτείται η κάθοδος από κάποιο ύψωμα για παράδειγμα.
Ο χειρισμός προσφέρει και ορισμένα ενδιαφέροντα νέα στοιχεία. Στην κορυφή όλων είναι οι υπηρεσίες που παρέχει στον παίκτη η ίδια η Elika, η οποία είναι εμφανές πως δεν συνοδεύει απλά τον παίκτη αλλά απεναντίας συντελεί πρωταγωνιστικό ρόλο. Καταρχάς, δεν υπάρχει η δυνατότητα της μεταβολής του χρόνου μιας και την θέση της έχει πάρει μία νέα κίνηση. Έτσι, όταν ο χαρακτήρας μας κάνει ένα σοβαρό λάθος και βρίσκεται ένα βήμα πριν τον θάνατο, η Elika θα τον τραβήξει αυτόματα και πάλι στο πιο κοντινό σταθερό σημείο και έτσι θα μπορέσει να κάνει ακόμα μία προσπάθεια.
Το αρνητικό είναι πως ο συγκεκριμένος μηχανισμός λειτουργεί ακατάπαυστα, ενώ ακόμα χειρότερα το ίδιο ισχύει και στις μάχες. Έτσι, όταν κάποιος εχθρός στριμώξει τον Πρίγκιπα και ετοιμάζεται να δώσει το τελειωτικό χτύπημα, τότε αυτός θα απωθηθεί αυτόματα από τη σύντροφό μας. Το αν η συγκεκριμένη λειτουργία είναι η ιδανική ή όχι για έναν τέτοιο τίτλο είναι ένα θέμα προς συζήτηση μιας και πλέον δεν υπάρχουν οι περιορισμοί του dugger. Ωστόσο, καλό θα ήταν να υπήρχε ένα μέτρο που θα περιόριζε την Elika. Μπορεί έτσι να επιτυγχάνεται μία συνεχής ροή, γλιτώνοντας τον παίκτη από τα ενοχλητικά μηνύματα “game over”, αλλά από την άλλη δημιουργείται η εντύπωση ενός πανίσχυρου διδύμου, που πραγματικά δεν έχει αντίπαλο.
Ο τομέας όπου το νέο Prince of Persia δεν έχει αντίπαλο είναι αυτός του platforming, ενώ δίχως καμία δόση υπερβολής αποτελεί ίσως την καλύτερη στιγμή της σειράς γενικότερα. Η περιπλάνηση στα πανέμορφα και πραγματικά τεράστια επίπεδα είναι μια ευχάριστη διαδικασία και σύμμαχος θα είναι πάντοτε ο ακριβέστατος χειρισμός. Η πλήρως ελεγχόμενη κάμερα δημιουργεί ελάχιστα προβλήματα, ενώ για άλλη μια φορά τα άλματα παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Kαι εδώ η Elika βάζει το χεράκι της μιας και με το πάτημα του ανάλογου πλήκτρου ωθεί τον χαρακτήρα μας ακόμα πιο μακριά καλύπτοντας μεγάλα κενά -αν και πάλι ο παίκτης προειδοποιείται, αν κάτι πάει στραβά, από την οθόνη που αποκτά μια ασπρόμαυρη απόχρωση. Οι ώρες θα περάσουν πραγματικά ευχάριστα ενώ είναι τέτοιος ο σχεδιασμός των επιπέδων, που πραγματικά οι παίκτες θα θελήσουν να τα επισκεφθούν ξανά και ξανά.
Δυστυχώς όμως, όσο ενδιαφέρον παρουσιάζεται το platform μέρος του τίτλου, δεν μπορεί να ειπωθεί κάτι ανάλογο και για τις μάχες. Αξίζει να επισημανθεί πως τα επίπεδα είναι πανέμορφα, αλλά γενικότερα παρατηρείται μια γενικότερη έλλειψη ζωής. Ο παίκτης δεν θα συναντήσει ούτε έναν κάτοικο, ενώ και οι εχθροί θα εμφανίζονται σε συγκεκριμένα σημεία και μάλιστα ένας κάθε φορά. Το battle system έχει αλλάξει ριζικά και έτσι, μόλις εμφανιστεί κάποιος από τους υποτακτικούς του Ahriman, θα ξεκινήσει μια αναμέτρηση. Εδώ η Ubisoft θέλησε να προσφέρει κάτι εντελώς διαφορετικό σε σχέση με το παρελθόν, κάτι που να δείχνει πιο εξειδικευμένο. Έτσι, η κάμερα αλλάζει θέση και οι αντίπαλοι κινούνται περιμετρικά ο ένας από τον άλλο περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Η ποικιλία των επιθέσεων είναι αρκετά μεγάλη, ενώ και οι εχθροί συχνά αλλάζουν στάση και απαιτείται διαφορετική αντιμετώπιση, αλλά η αλήθεια είναι πως το συγκεκριμένο μοτίβο δεν είναι και τόσο ενδιαφέρον. Για άλλη μια φορά η Elika θα αποδειχθεί ιδιαίτερα ισχυρή, αλλά το θετικό είναι πως η προσπάθεια που έγινε ώστε οι αναμετρήσεις να πάρουν τη μορφή μιας χορογραφίας είναι ιδιαιτέρως επιτυχημένη.
Σε γενικές γραμμές αυτό είναι το νέο Prince of Persia. Μια δημιουργία που γίνεται σαφές πως απασχόλησε για πολύ καιρό το στούντιο της εταιρίας στο Montreal και που φυσικά θα ικανοποιήσει σε μεγάλο βαθμό τους οπαδούς της σειράς. Ιδιαίτερα θετικό είναι το γεγονός πως και η συνολική διάρκεια είναι αρκετά μεγάλη, μιας και χρειάζεται κάτι παραπάνω από 8 ώρες για να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Δυστυχώς όμως, μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα γίνεται αντιληπτό πως από ένα σημείο και έπειτα η επανάληψη δεν απουσιάζει. Πρακτικά, από την αρχή μέχρι το τέλος ο παίκτης θα πρέπει να κάνει ακριβώς τις ίδιες κινήσεις και τις ίδιες σχεδόν ενέργειες. Αυτές ξεκινούν από την έλευση στο αντίστοιχο επίπεδο, την μετάβασή του στη φωτεινή πλευρά και τη συλλογή όσο το δυνατόν περισσοτέρων light seeds.
Παράλληλα, στο συγκεκριμένο σημείο εντοπίζεται ακόμα ένα μικρό στραβοπάτημα μιας και για να μπορέσει κάποιος να προχωρήσει απαιτείται ένας συγκεκριμένος αριθμός από αυτές τις σφαίρες, διαδικασία όχι και τόσο ευχάριστη. Αναμφίβολα πρόκειται για μια δημιουργία που κινείται σε υψηλά ποιοτικά επίπεδα, αλλά ορισμένες επιλογές της Ubisoft τίθενται υπό γενικότερη αμφισβήτηση, την ώρα που η σειρά φημίζεται και για το υψηλό επίπεδο δυσκολίας που έχει παρουσιάσει στο παρελθόν.
Και μιας και κάναμε λόγο για ποιότητα, πραγματικά δεν γίνεται να μην εντυπωσιαστεί κάποιος από τα γραφικά του Prince of Persia, τα οποία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως πανέμορφα. Η cel-shading τεχνική δείχνει πως πλέον έχει ωριμάσει αρκετά -η Ubisoft προτιμάει τον όρο artistic direction illustrated– προσφέροντας εκφραστικότατους χαρακτήρες, αλλά και εντυπωσιακά περιβάλλοντα. Ακόμα και στα κοντινά πλάνα οι λεπτομέρειες είναι μοναδικές, ενώ τα επίπεδα εκπλήσσουν ευχάριστα με το τεράστιο μέγεθός τους. Ο κόσμος του τίτλου είναι ιδιαίτερα μεγάλος, ενώ το γεγονός πως τα πάντα γίνονται με την πλήρη απουσία των loading times κάνει την προσπάθεια της εταιρίας να φαντάζει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα και τεχνικά αρτιότατη. Σε ανάλογα επίπεδα κινείται και ο ήχος, όπου ξεχωρίζουν οι πάντοτε ευρηματικοί και πανέξυπνοι διάλογοι των δύο χαρακτήρων, με τα μουσικά κομμάτια που συνοδεύουν τη δράση να είναι διακριτικά και επιλεγμένα με προσοχή.
Εν κατακλείδι, το Prince of Persia είναι σίγουρο πως θα καταφέρει να ξεχωρίσει και αυτό είναι κάτι που πραγματικά του αξίζει. Θέλοντας να χρησιμοποιήσουμε ένα παραλληλισμό, θα το παρομοιάζαμε με ένα μικρό διαμάντι, το οποίο όμως χρειαζόταν λίγη ακόμα επεξεργασία. Στο σύνολό του ο τίτλος είναι συμπαγής και άκρως διασκεδαστικός, αλλά καλό θα ήταν να υπήρχε ένα υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας, που με τη σειρά του θα ανέβαζε την πρόκληση. Σαφώς και διαφοροποιείται αισθητά από τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν αξίζει της προσοχής των παικτών.
