Οι απογοητεύσεις του 2008

Εκτός από τους “best of the best” υπάρχουν και οι “worst of the worst” τίτλοι που μας κυνηγούν σαν Ερινύες

Κάποιοι από αυτούς ήταν αναμενόμενοι. Κάποιοι εμφανίστηκαν ως "κεραυνός εν αιθρία". Κάποιοι άλλοι έμεναν σιωπηλά στο παρασκήνιο, μέχρι που (για κακή μας τύχη!) τους ανακαλύψαμε. Μιλάμε βέβαια για μερικούς από τους χειρότερους τίτλους του 2008 που παρουσιάστηκαν από το GameOver -ανεξαρτήτως συστήματος- και που μας προκάλεσαν είτε εκνευρισμό για τα χρήματα που δώσαμε και τους αγοράσαμε, είτε απογοήτευση γιατί οι εταιρείες φρόντισαν να τους βγάλουν βιαστικά στην αγορά και δεν τους πρόσεξαν, είτε απλά βαρεμάρα για τις ώρες που (αναγκαστικά, εμείς στο GameOver) τους αφιερώσαμε.

Ετοιμαστείτε να ρίξετε μια ματιά σε μερικούς από τους χειρότερους τίτλους που "έσκασαν μύτη" το 2008 στην αγορά και που ήταν ικανοί να εξωθήσουν και τον πιο cool gamer να βγει από τα ρούχα του. Είναι "για τα μπάζα"! Είναι "πλέμπα"! Είναι "Ήμαρτον Κύριε"! Όπως και να τους χαρακτηρίσει κανείς, είναι λίγο… Και είναι "λίγοι"!

Warriors Orochi 2

Αφού ρίξαμε το ανελέητο ξύλο της αρκούδας στην αρχαία Κίνα και μετά δείραμε αλύπητα και στην μεσαιωνική Ιαπωνία, γιατί να μην το επαναλάβουμε σε ένα παράλληλο κόσμο, δέρνοντας αλύπητα τους κακούς δαίμονες; Στους φανατικούς των Dynasty Warriors και Samurai Warriors, η ιδέα ενός τίτλου με όλους τους μαχητές των δύο παιχνιδιών ήταν ονειρική. Αλλά πόσο γερό στομάχι πρέπει να έχει κανείς για να ανεχτεί μια κακέκτυπη συνέχεια, με το ίδιο γελοίο σενάριο, χωρίς κανένα σχεδόν νέο στοιχείο στο gameplay (εκτός του multiplayer δύο παικτών), με απίστευτα σπασίματα στην κίνηση όταν υπάρχουν πολλοί αντίπαλοι στην οθόνη, και την ίδια χαζή τεχνητή νοημοσύνη; Μόνο οι φανατικότεροι των φανατικών θα το εκτιμήσουν (αλήθεια, έμεινε κανείς;).

 
Soul Calibur Legends

Λοιπόν, κάποιος Χριστιανός θα πρέπει να εξηγήσει στις εταιρείες ανάπτυξης παιχνιδιών ότι εάν δεν "το κατέχουν το άθλημα", καλό είναι να μην ξεφτιλίζονται. Μπορεί το Soul Calibur Legends να κυκλοφόρησε για να προσφέρει στους κατόχους Wii "κάτι", αλλά αυτό το "κάτι" δεν είναι τίτλος fighting. Πρόκειται για ένα action adventure παιχνίδι με περιπλάνηση του παίκτη και την απαραίτητη δράση. Στην περίπτωση του Soul Calibur Legends, στην δράση δεν κολλάει ούτε το σίδερο, ούτε κι ο παίκτης και γι’ αυτό φταίνε τα όμοια μεταξύ τους επίπεδα, οι αντίπαλοι που διαφέρουν από τους προηγούμενους μόνο στο χρώμα (ζήτω τα 8 bit!). Κρίμα στην καλή κάμερα και το όνομα -τα καλά που έχει το παιχνίδι.
 

Pro Cycling Manager 2008

Στην εποχή των παιχνιδιών διαχείρισης είναι ντροπή να μην κυκλοφορεί ένα παιχνίδι manager για οτιδήποτε σχεδόν έχει να κάνει με τον αθλητισμό. Κι επειδή οι επαγγελματικοί αγώνες ποδηλασίας έχουν έναν τόνο στατιστικά στοιχεία να προσφέρουν στον παίκτη, είναι αμαρτία να μην κυκλοφορήσει ένας τίτλος που να "συλλαμβάνει και να αναπαριστά" (η βαρετή και ξύλινη έκφραση που χρησιμοποιούν οι δημοσιοσχεσίτες των εταιρειών για να προβάλλουν έναν τίτλο) την ένταση των αγώνων… Ή το μεγαλείο των στατιστικών τους. Από αγωνιστικής πλευράς, ακόμα κι αν ο παίκτης διαλέξει τυχαία ποδηλάτες και πάει για καφέ στην διάρκεια του αγώνα, το σίγουρο είναι ότι θα κερδίσει! Τα ελάχιστα tutorials και η μη ανάλυση του αθλήματος σε έναν αρχάριο θα απογοητεύσουν, ενώ τα "άδεια" περιβάλλοντα προκαλούν απορία για το αν είναι μισοτελειωμένος τίτλος.

 
The Chronicles of Narnia: Prince Caspian

Σιγά και μην δεν έβγαινε η 2η κινηματογραφική ταινία Narnia σαν παιχνίδι για τις κονσόλες. Τόσα χρόνια, άλλωστε, το έχουμε μάθει το "κόλπο": Αφού το παιχνίδι βασίζεται σε πολυαναμενόμενη ταινία, οι πιο πολλοί αγοραστές θα "τσιμπήσουν" και θα το πάρουν, όσο απαράδεκτο κι αν είναι. Βέβαια το The Chronicles of Narnia: Prince Caspian μπορεί να μην είναι απαράδεκτο (αφού επιτρέπει και σε 4 παίκτες να παίξουν μαζί), αλλά σαν τίτλος δράσης παρουσιάζει πολλά ελαττώματα, όπως kακό τρόπο εναλλαγής χαρακτήρων στην διάρκεια της δράσης και κάκιστο balancing των δυνάμεων του παίκτη και των αντιπάλων. Και να μην ξεχνάμε ότι η δράση είναι επαναλαμβανόμενη και προβλέψιμη. Μπορεί το παιχνίδι να έχει καλά γραφικά και όνομα, αλλά κατά βάθος είναι ένα ακόμα βιαστικά φτιαγμένο "πίκι-πίκι".

 
Hellboy: The Science Of Evil

Όταν ένα παιχνίδι προσπαθεί να μας πείσει ότι η ύπαρξη σεναρίου είναι περιττή και αποφεύγει να δέσει την πλοκή των επιπέδων του, τότε η ζωή του παίκτη είναι πιθανό να γίνει κόλαση. Στην περίπτωση του Hellboy: The Science Of Evil, ο άμοιρος gamer θα ήθελε να είναι στη θέση του Hellboy και να χρησιμοποιήσει την τεράστια χερούκλα του για να δείρει την εταιρεία ανάπτυξης του τίτλου. Γιατί η δράση στο παιχνίδι είναι απλοϊκή, η έλλειψη balance στον οπλισμό θα κάνει τον παίκτη να καταφύγει σε μονότονο χρήση του, και τα αντικείμενα πετάχτηκαν την τελευταία στιγμή στις πίστες για να "γεμίσουν" το gameplay. Το παιχνίδι αυτό, όπως πολύ σωστά παρατήρησε κι ο reviewer του GameOver, είχε μοναδικό σκοπό να κυκλοφορήσει τον καιρό που παιζόταν η δεύτερη κινηματογραφική περιπέτεια του Hellboy στις αίθουσες προβολής.

{PAGE_BREAK}
The Incredible Hulk

Οι προγραμματιστές μάλλον δεν φοβούνται μην προκαλέσουν την οργή του πρασινοτόμαρου υπερήρωα, κάθε φορά που φτιάχνουν κι ένα καινούργιο παιχνίδι Hulk. Διότι κάθε νέα έκδοση είναι χειρότερη από τις παλιότερες. Στο The Incredible Hulk υπάρχουν όλα τα συστατικά της επιτυχίας: Τεράστιες πίστες γεμάτες με αντικείμενα που περιμένουν τον παίκτη να τα καταστρέψει. Το αποτέλεσμα είναι κάτω των προσδοκιών, αφενός γιατί το παιχνίδι είναι επαναλαμβανόμενο, και γιατί τα γραφικά θυμίζουν περισσότερο τέλειο παιχνίδι για PS2, παρά τίτλο νέας γενιάς. Σίγουρα κάποιοι παίκτες θα φωνάξουν "ME HULK! ME SMASH!!!", αλλά το μόνο που θα θελήσουν να σπάσουν, θα είναι το δισκάκι του παιχνιδιού στον τοίχο.
 

Nitro Bike

Οι αγαπημένοι αγώνες με μοτοσικλέτες τελικά καταλήγουν να γίνουν μια άσκηση αυτοελέγχου καθώς προσπαθείτε να μην εκτοξεύσετε τα χειριστήρια του Wii. Ο λόγος είναι το Nitro Bike και η πληθώρα αρνητικών του χαρακτηριστικών: Καθυστέρηση στην εμφάνιση του μοντέλου μιας μηχανής, όταν "τριγυρίζετε" από μοτοσικλέτα σε μοτοσικλέτα. Θολά textures και γραφικά που παραπέμπουν σε εποχές Nintendo 64. Μη ρεαλιστική συμπεριφορά των μηχανών που "διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο". Χειρισμός που μοιάζει "να κάνει του κεφαλιού του" και απλά να μην υπακούει τον παίκτη. Είναι πραγματικά άξιο απορίας το πόσο κόπιασαν οι δημιουργοί του τίτλου για να "χαντακώσουν" έναν τίτλο που θα μπορούσε να έχει καλύτερη μοίρα, ακόμα και με τόσο χάλια γραφικά.

Turning Point: Fall of Liberty

Ποιο είναι το πιο απλό κόλπο που εφαρμόζουν οι δημιουργοί παιχνιδιών για να ξεφύγουν από τους "περιορισμούς" που τους θέτουν κάποια παιχνίδια ως προς την -όσο δυνατόν- πιστότερη αναπαράσταση ιστορικών γεγονότων; Μα, φυσικά, τα "εναλλακτικά σύμπαντα", τα οποία μας παραπέμπουν σε θεωρητικές καταστάσεις. Μια τέτοια κατάσταση είναι και η υποθετική εισβολή των Ναζί στις Η.Π.Α. σε ένα παιχνίδι που έχει μεν την υποστήριξη της Unreal Engine 3, αλλά που καταλήγει στις τελευταίες θέσεις κατάταξης των FPS. Στοιχεία, όπως το κακό σύστημα σκόπευσης, η γραμμικότητα των επιπέδων (τα πάντα μπλοκάρουν τον δρόμο του παίκτη για να τον οδηγήσουν σε μια αναπόφευκτη λύση) και τα μέτρια γραφικά, κάνουν τον παίκτη να λέει ξανά "κρίμα"!

Cracking: The Nazi Relocation Conspiracy

Άλλος ένας "εναλλακτικός" τίτλος, σε ένα "εναλλακτικό" σύμπαν 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, με τον καλό παίκτη να τσακίζει τους κακούς Ναζί με "εναλλακτικές" υπερδυνάμεις και… το "πιάσατε το νόημα" φαντάζομαι. Κλέβοντας χωρίς ντροπή (ή πείτε το: "δανείζεται") την ιδέα του Matrix στο οποίο ο ήρωας σταματάει τις σφαίρες, το Cracking: The Nazi Relocation Conspiracy έχει έναν μαχητή που κάνει το ίδιο, μόνο που μπορεί και να τις εκτοξεύει στους αντιπάλους του. Κατά τα λοιπά, κοινότυπος οπλισμός, "αναιμική" τεχνητή νοημοσύνη, ατελής ποιοτικός έλεγχος (δεν πρόσεξαν ότι οι υπερδυνάμεις μπορούν να κάνουν το παιχνίδι ρουτινιάρικο;) και σωρεία από προγραμματιστικές παραλείψεις (ανυπαρξία άλματος σε παιχνίδι του 2008!) κάνουν τον τίτλο "σπασμένο".

Conflict: Denied Ops

Δεν είναι κακό να θελήσει κανείς να παίξει ένα "συνεργατικό" παιχνίδι δράσης και βολών πρώτου προσώπου με έναν φίλο του. Άλλωστε, αυτό τείνει να γίνει μόδα σήμερα. Το κακό είναι ότι όταν το παιχνίδι δεν σε εμπνέει να χρησιμοποιήσεις τα όπλα, αλλά σε εξωθεί να πατήσεις το κουμπί "On/Off", τότε κάτι γίνεται λάθος. Το πρόβλημα είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη (φιλική κι εχθρική) έχει το γνωστό "Άϊ-Κιού… Ραδικιού!" και είτε δεν συνεργάζεται, είτε είναι πανεύκολος αντίπαλος (ειδικά όταν ο παίκτης οδηγεί όχημα). Δεν είναι το θέμα ότι το Conflict: Denied Ops είναι άσχημο παιχνίδι. Απλά είναι κάτω του μέτριου -με ή χωρίς δεύτερο παίκτη- και σου αφήνει την εντύπωση ότι χρησιμοποιεί την ίδια (γερασμένη και ξεπερασμένη πια) "μηχανή" του πρώτου Conflict Desert Storm.

 

Αυτά ήταν λοιπόν, τα…"διαμάντια" του 2008, που ευτυχώς πέρασαν γρήγορα από τα συστήματά μας και μας κούνησαν το μαντίλι από μακριά. Κατά τα άλλα, το 2008 ήταν μια από τις καλύτερες χρονιές στην ιστορία του gaming και έτσι οι…ατασθαλίες αυτού του άρθρου δεν είναι παρά ένα μικρό μελανό σημείο στο κατά τά λοιπά άριστο πρόσωπο του προηγούμενου έτους. Ελπίζουμε τον Ιανουάριο του 2010 να μην έχουμε υλικό για μια αντίστοιχη στήλη….

Νίκος Ελευθεριάνος

{nomultithumb}