F.E.A.R. 2: Project Origin

Ό,τι δε μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς; Όχι ακριβώς…

Μία γνωστή ρήση του Φ. Νίτσε λέει: "Ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό". Κατόπιν της ενασχόλησης μας, όμως, με το demo του F.E.A.R. 2: Project Origin, αποφασίσαμε να την μετασχηματίσουμε σε: "Ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο… ανυπεράσπιστο". Το λόγο θα τον βρείτε στις σειρές που ακολουθούν. Πριν ξεκινήσουμε να παραθέτουμε τις εντυπώσεις μας από αυτήν την πρώτη επαφή που είχαμε με τον τίτλο της Monolith, θεωρούμε σκόπιμο να εξηγήσουμε λίγο την ιστορία του αρχικού F.E.A.R., καθώς και να προβούμε σε μία μικρή εισαγωγή για τη συνέχεια του.

Το F.E.A.R., λοιπόν, πρωτοκυκλοφόρησε για PC τον Οκτώβριο του 2005 και κατάφερε να ξεχωρίσει αμέσως μέσα στην άκρως ανταγωνιστική αγορά των First Person Shooters. Στο παιχνίδι αναλαμβάναμε το ρόλο του Point Man, ενός νέου μέλους της ομάδας F.E.A.R. (που είναι τα αρχικά των λέξεων First Encounter Assault Recon). Xωρίς τις τελείες ανάμεσα μεταφράζεται σε "φόβος," το συναίσθημα, δηλαδή, που κυριαρχεί στη σειρά. Η εν λόγω ομάδα πρόκειται για ένα σώμα ειδικά εκπαιδευμένων στρατιωτών, που ειδικεύεται στην αντιμετώπιση παραφυσικών και υπερφυσικών απειλών.

"Η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού κρίνεται ακατάλληλη για καρδιακούς"

Σκοπός μας ήταν να σταματήσουμε μία πολυάριθμη ομάδα γενετικά βελτιωμένων στρατιωτών-κλώνων, η οποία καθοδηγούταν τηλεπαθητικά από τον Paxton Fettel -έναν επικίνδυνο στρατιωτικό με υπερφυσικές ικανότητες. Ο Fettel με τη σειρά του, επικοινωνούσε τηλεπαθητικώς και έπαιρνε διαταγές από την Alma Wade -ένα τρομακτικό κοριτσάκι που μοιάζει να βγήκε από την ταινία "The Ring," με κόκκινο φόρεμα, μαύρα μαλλιά και όψη νεκρού. Η Alma ("ψυχή" στα ισπανικά) ήταν προικισμένη με τεράστιες πνευματικές δυνάμεις. Συμμετείχε στο πρόγραμμα "Project Origin" -που εξηγεί το δεύτερο μισό του ονόματος του sequel- ως "πειραματόζωο" και, φυσικά, χωρίς τη θέλησή της.

Στόχος του πειράματος ήταν να δημιουργήσει άτομα με ιδιαίτερες ψυχικές ικανότητες, κάτι το οποίο κατάφερε τόσο με τη δική μας γέννηση, όσο και του Fettel. Η αλήθεια είναι πως η ιστορία του παρουσιάζει αρκετά κενά και αναπάντητα ερωτήματα, πολλά εκ των οποίων η Monolith υποσχέθηκε πως θα απαντηθούν στο sequel.

Το F.E.A.R. 2 ξεκινάει τριάντα λεπτά πριν την πυρηνική έκρηξη, που σημάδεψε και το τέλος του πρώτου παιχνιδιού. Ο ήρωάς μας αυτήν τη φορά δεν είναι ο ένας εκ των δύο υιών της Alma, αλλά ένας καινούργιος χαρακτήρας. Ακούει στο όνομα Michael Becket και είναι μέλος της ομάδος Delta Force. Η αρχή του demo μας βρίσκει σε ένα κατεστραμένο τοπίο και στην ουσία μέσα σε μία -από τις πολλές που θα βρεθούμε- ψευδαίσθηση της Alma, η οποία για κακή μας τύχη στέκεται λίγο πιο μπροστά από εμάς και φαίνεται πως κάπου μας καθοδηγεί. Μη έχοντας εναλλακτική την ακολουθούμε και γινόμαστε μάρτυρες της μεταμόρφωσής της. Από το μικρό κοριτσάκι που ξέραμε με το κόκκινο φόρεμα, αλλάζει σε μία γυμνή (χωρίς καθόλου ωραίο σώμα) και μεγαλύτερης σε ηλικία κοπέλα.

"Ένα από τα κατατεθέντα σήματα του πρώτου τίτλου -η εκπληκτική AI- επιστρέφει"

Μετά από αυτό το γεγονός, ακολουθεί μία μάχη με τους πρώτους στρατιώτες Replica και μία καλή ευκαιρία για να χρησιμοποιήσουμε το φημισμένο -και αλά Max Payne- "Slow Mo". Διαθέτοντας, δηλαδή, καλύτερα αντανακλαστικά από τους υπόλοιπους, μπορούμε να κινούμαστε πολύ πιο γρήγορα για περιορισμένο χρονικό διάστημα.

Τα εφέ του τίτλου για ακόμη μία φορά είναι καταπληκτικά. Τα πάντα θολώνουν και φαίνονται τα ίχνη από τις σφαίρες, θραύσματα να αιωρούνται, διάφορα μέλη σώματος να αποκόπτονται και να στριφογυρίζουν στον αέρα, καθώς και αίμα να πετάγεται από παντού σε αργή κίνηση. Κατά τη διάρκεια της μάχης και προκειμένου να καλυφθούμε από τα αντίπαλα πυρά, μπορούμε να ρίξουμε κάτω ή να αναποδογυρίσουμε διάφορα αντικείμενα -όπως ψυγεία, τραπέζια, γλάστρες- ή ακόμα και να ανοίξουμε τις πόρτες σταθμευμένων αυτοκινήτων που βρίσκονται γύρω μας. Εδώ να σημειώσουμε πως σε στιγμές που επικρατούσε ένα σχετικό χάος στην οθόνη μας, το frame rate δεν διατηρούταν πολύ σταθερό και ομαλό -αν και πρέπει να περιμένουμε την τελική έκδοση του τίτλου για πιο ασφαλή συμπεράσματα.

{VIDEO_1}

{PAGE_BREAK}

Προχωρώντας στο demo, γινόμαστε κάτοχοι περισσότερων όπλων για να πειραματιστούμε με τους αντιπάλους μας και με το περιβάλλον. Εν συγκρίσει με αυτά του αρχικού παιχνιδιού, τα όπλα του F.E.A.R. 2 δεν "κλωτσάνε" τόσο πολύ, αλλά διατηρούν την ωραία αρχική αίσθηση. Όπως είναι και το λογικό, κάθε ένα έχει τη δική του δύναμη πυρός. Αν προσπαθήσετε, δηλαδή, να κάνετε "κιμά" κάποιον με το SMG, δεν θα τα καταφέρετε. Απεναντίας, με τον εκτοξευτή ρουκετών μπορείτε να τον κάνετε χίλια κομματάκια, αλλά δεν μπορείτε να σπάσετε μία… λάμπα! Όπως πολύ σωστά καταλάβατε, το περιβάλλον δεν καταστρέφεται πλήρως. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα πάνω στα οποία μπορούμε να βγάλουμε το άχτι μας, κάτι το οποίο στοιχίζει λίγο στον -υψηλού επιπέδου- ρεαλισμό που συναντήσαμε.

Ένα από τα κατατεθέντα σήματα του πρώτου τίτλου -η εκπληκτική AI- επιστρέφει και, όπως είδαμε και στο demo, διατηρείται στα ίδια υψηλά επίπεδα. Οι εχθροί συνεργάζονται άψογα, προσπαθούν να βρουν ή να δημιουργήσουν σημεία κάλυψης, αλλά και να μας κυκλώσουν ταυτόχρονα. Αναλόγως και τον βαθμό δυσκολίας που θα επιλέξετε να παίξετε, θα παρατηρήσετε και τις ανάλογες διαφορές. Όσο ανεβαίνετε επίπεδο, οι αντίπαλοι γίνονται όλο και πιο ανθεκτικοί στις σφαίρες, προσπαθούν συνεχώς να βρίσκονται εν κινήσει για να μην είναι εύκολοι στόχοι και παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία συμπεριφορών και τακτικών απέναντί μας.

"Σε στιγμές που επικρατούσε ένα σχετικό χάος στην οθόνη μας, το frame rate δεν διατηρούταν πολύ σταθερό και ομαλό"

Περνώντας στα γραφικά του F.E.A.R. 2, να αναφέρουμε ότι είναι αρκετά όμορφα, αν και δεν προκαλούν την εντύπωση που είχε προκαλέσει ο προκάτοχός του. Μέσα από ένα demo, βέβαια, δεν μπορείς να κρίνεις ασφαλώς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φτάνουν αντίστοιχα "κολοσσών" της κατηγορίας -όπως, για παράδειγμα, του Crysis. Περιμέναμε να αντικρίσουμε κάπως καλύτερη ανάλυση στα textures, αλλά τουλάχιστον οι φωτισμοί και οι σκιάσεις μάς αποζημίωσαν και με το παραπάνω. Μία αισθητική "ατασθαλία" που παρατηρήσαμε, είναι πως συγκεκριμένα αντικείμενα -και ενώ έπεφτε φως επάνω τους- δεν δημιουργούσαν σκιές.

Τα εφέ του Slow Mo, όπως προαναφέραμε, είναι θεσπέσια. Εντυπωσιακά εφέ βλέπουμε, επίσης, σε αυτά του αίματος -που έρχεται σε υπερβολικά μεγάλες ποσότητες- των εκρήξεων από χειροβομβίδες -ιδιαίτερα σε Slow Mo- και σε εχθρούς που γίνονται αόρατοι. Ας ελπίσουμε στην έκδοση που θα κυκλοφορήσει στα καταστήματα να έχουν διορθωθεί τα όποια μικρά προβλήματα του τεχνικού τομέα.

Η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού κρίνεται ακατάλληλη για καρδιακούς. Σε αυτό συντελούν κυρίως δύο παράγοντες: ο ήχος και η Alma. Για τον ήχο τα λόγια είναι περιττά πιστεύουμε. Τα βήματα, οι σφαίρες, οι κραυγές, οι ψίθυροι, το κλάμα της Alma που ακούγεται μέσα στο σχολείο -όπου λαμβάνει χώρα ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του demo- η ανάσα του χαρακτήρα μας όταν δει κάτι τρομακτικό και η διακριτική μουσική, είναι μόνο μερικοί από αυτούς τους ήχους που συμβάλλουν σε αυτήν την ανατριχιαστική και σκοτεινή ατμόσφαιρα, η οποία συνεπαίρνει τον παίκτη από τα πρώτα λεπτά.

"Το F.E.A.R. 2 ξεκινάει τριάντα λεπτά πριν την πυρηνική έκρηξη, που σημάδεψε και το τέλος του πρώτου παιχνιδιού"

Η Alma, τώρα, προσπαθεί να μας κάνει να αισθανθούμε αυτό που αναφέραμε στην αρχή του preview. Ότι είμαστε ανυπεράσπιστοι και χωρίς τη δύναμη να την αντιμετωπίσουμε. Σε σχέση με το πρώτο F.E.A.R., διαπιστώσαμε ιδίοις όμασιν κάτι το οποίο ανέφερε με την πρώτη ευκαιρία και η ομάδα ανάπτυξης του τίτλου: Η Alma μάς "αγγίζει" περισσότερο, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο δεν μας σκοτώνει.

Αν και στο demo δεν κάνει και πολύ αισθητή την παρουσία της, τα… χρειαστήκαμε σε κάποιο σημείο. Εμφανίζεται από ‘κει που δεν την περιμένεις -συνήθως μέσα από οράματα και ψευδαισθήσεις- και κάνει τους παλμούς της καρδιάς μας να φτάνουν τους αντίστοιχους καναρινιού! Ενώ υπάρχουν στιγμές που υποψιαζόμαστε ότι από κάπου θα ξεπεταχτεί, τρομάζουμε ακόμη περισσότερο μόλις επιβεβαιωνόμαστε και την αντικρίζουμε μπροστά μας. Το "κερασάκι" στο demo αποτελεί ο χειρισμός του Elite Power Armor (EPA). Είναι ένα όχημα που μοιάζει με ρομπότ και αποδεικνύεται πολύτιμο φονικό όπλο. Διαθέτει δύο μυδραλιοβόλα και εκτοξευτή ρουκετών και "θερίζει" στην κυριολεξία.

Είναι απολαυστικό να βλέπεις τους αντιπάλους σου να προσπαθούν μάταια να σε σταματήσουν με τα "κοινά" όπλα τους και με το πάτημα ενός κουμπιού να τους κομματιάζεις. Το μόνο κακό είναι ότι εκτός από εμάς, μπορούν να το χειριστούν και οι στρατιώτες Replica. Προετοιμαστείτε, λοιπόν, για άκρως εντυπωσιακές μάχες.

Tο F.E.A.R. 2: Project Origin φαίνεται πως διαθέτει όλα τα φόντα για να εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους και ποιοτικότερους τίτλους της χρονιάς, να μας δημιουργήσει εφιάλτες και να αποδειχτεί άξιος διάδοχος του αυθεντικού τίτλου. Παρουσιάζει μεν ορισμένα προβλήματα, τα οποία στην παρούσα φάση μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε ως λεπτομέρειες -μιας και δεν γνωρίζουμε σε ποιο βαθμό και αν θα βρίσκονται στην τελική έκδοση- αλλά ακόμα κι έτσι αφήνουν μία "γλυκόπικρη" γεύση. Ένα από αυτά είναι και η αποκλειστική υποστήριξη widescreen αναλύσεων (16:9). Αυτό σημαίνει ότι αν έχετε οθόνη με αναλογία πλευρών 4:3 ή 16:10, θα έχετε μαύρες μπάρες στο επάνω και κάτω μέρος της οθόνης του υπολογιστή σας. Πέραν, όμως, όλων αυτών, ένα είναι το σίγουρο. Η Alma επέστρεψε δριμύτερη για να μας κάνει την ζωή κόλαση!