MadWorld

To MadWorld είναι εδώ και ήρθε η ώρα να βάψουμε με κόκκινα γράμματα τη λέξη “hardcore” στο Wii

Είναι γεγονός, πως το Wii ως κονσόλα μας έχει συνηθίσει σε μία συγκεκριμένη κατηγορία τίτλων που απευθύνονται σε ένα διαφορετικό κοινό δεδομένου ότι υπάρχει γενικότερα μία τάση προς το οικογενειακό και το casual. Σπάνια, και με ορισμένες εξαιρέσεις, θα δούμε έναν τίτλο τρόμου ή έντονης βίας στην κονσόλα της Nintendo. Σίγουρα είδαμε τα Resident Evil: The Umbrella Chronicles, Manhunt 2 και House of the Dead: Overkill αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά και ξεπερνούν κάθε προηγούμενο… Το MadWorld είναι εδώ και, γυρνώντας την πλάτη στη λογοκρισία, ταράζει τα δεδομένα στο Wii, προσφέροντάς μας μία ολόφρεσκη εμπειρία αναδυόμενη από ένα απρόβλεπτο λουτρό αίματος.

Βρισκόμαστε στη Varrigan City, μία πόλη παραδομένη στο έλεος της συμμορίας τρομοκρατών που ακούει στο όνομα “The Organizers” και οι οποίοι έχουν πάρει το νόμο στα χέρια τους με τρομακτικές συνέπειες. Η πόλη έχει μεταμορφωθεί σε ένα είδος game show ονόματι "Death Watch" με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους πολίτες, οι οποίοι παίρνουν μέρος παρά τη θέλησή τους. Σκοπός του «παιχνιδιού» αυτού είναι να μείνουν ζωντανοί, έχοντας να αντιμετωπίσουν ένα μεγάλο κύμα εχθρών. Αυτοί που θα επιζήσουν θα κερδίσουν το μεγάλο χρηματικό έπαθλο των 100 εκατομμυρίων δολαρίων. Και εδώ αναλαμβάνουμε δράση εμείς.

"Τα γραφικά του κόσμου αυτού χαρακτηρίζονται από χαμηλής ανάλυσης textures τα οποία όμως δένουν όμορφα με την ασπρόμαυρη απεικόνιση"

Η κυβέρνηση στέλνει έναν ιδιαίτερα ζόρικο τύπο ονόματι Jack, ο οποίος είναι ο ήρωας που θα ελέγχουμε στο παιχνίδι. Ο Jack είναι μηχανικός και πρώην πεζοναύτης, οπλισμένος με ένα αυτόματο πριόνι -προσαρμοσμένο στο δεξί του χέρι- αλλά και με μία έντονη διάθεση για βία και αίμα. Σκοπός μας είναι να δώσουμε ένα τέλος σε όλα αυτά αλλά και να καταφέρουμε να επιζήσουμε από το διεστραμμένο χάος που επικρατεί στην πόλη. Βοήθειά μας στην αποστολή αυτή θα αποτελέσει ο XIII (Thirteen), ένας από τους χορηγούς του Death Watch, ο οποίος θα μας καθοδηγήσει σχετικά με το χειρισμό και τις κινήσεις που θα εκτελούμε. Η φυσιογνωμία του Jack αναδύει μία απόχρωση αντί-ήρωα, που λειτουργεί αρμονικά με το διαστροφικό κλίμα που επικρατεί στον τίτλο.

Ως Jack λοιπόν, ετοιμαζόμαστε να εισβάλουμε σε έναν τρελό, διεφθαρμένο αλλά και οπτικά ασπρόμαυρο κόσμο. Όπλο μας είναι οι φονικές γροθιές μας, το αλυσοπρίονο αλλά και όπλα που θα βρούμε διάσπαρτα στις πίστες που θα κινούμαστε. Σκοπός μας; Να σκοτώνουμε ό,τι κινείται. Με όποιον τρόπο είναι εφικτό ή, αν θέλετε, βγαλμένο από την πιο διεστραμμένη φαντασία.

Κάθε αντικείμενο που βρίσκουμε στο δρόμο μας μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν όπλο. Από ένα λάστιχο αυτοκινήτου μέχρι και πινακίδες, τις οποίες θα καρφώνουμε συχνά στο κεφάλι των αντιπάλων μας. Υπάρχει ποικιλία στον τρόπο που θα επιλέξουμε να σκοτώσουμε τους εχθρούς. Φανταστείτε να εγκλωβίζετε τον κακό μέσα σε δύο λάστιχα αυτοκινήτου, να του «φοράτε» ένα βαρέλι και στη συνέχεια να του καρφώνετε και δύο πινακίδες στο κεφάλι! Και η δράση δεν τελειώνει εδώ. Στην κατάσταση που βρίσκεται ο εχθρός, μπορούμε να τον αρπάξουμε και να τον… τρίψουμε σε παγίδες με καρφιά, να τον κάψουμε ή ακόμα και να τον πνίξουμε σε ένα…αποχωρητήριο!

Πραγματικά, υπάρχει μεγάλη ποικιλία στον τρόπο που επιλέγουμε να σκοτώσουμε τους κακούς της υπόθεσης. Αν και από ένα σημείο κι έπειτα η όλη διαδικασία τείνει να φανεί έντονα επαναλαμβανόμενη, αυτό σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζει τη διασκέδαση που προσφέρει ο τίτλος.

{VIDEO_1}

Σε γενικές γραμμές, ο χειρισμός είναι εξαιρετικός και δε θα δυσκολευτούμε στην εκτέλεσή του. Το μόνο μειονέκτημα του χειρισμού, είναι η κάμερα καθότι δε μας επιτρέπει να την προσαρμόσουμε προς δική μας διευκόλυνση, ενώ η (ανούσια) lock on επιλογή στους εχθρούς, περισσότερο προκαλεί σύγχυση παρά εξυπηρετεί.

"Θα χρησιμοποιήσουμε αρκετά συχνά την ανίχνευση κίνησης του χειριστηρίου είτε για να εκτοξεύσουμε είτε για τεμαχίσουμε τους αντιπάλους μας"

Επιπλέον, υπάρχουν ειδικές τελειωτικές επιθέσεις που ενεργοποιούνται όταν καταφέρουμε να προκαλέσουμε αρκετή ζημιά στον αντίπαλό μας. Τα εφέ και ο τρόπος με τον οποίο εκτελούνται, είναι πραγματικά εντυπωσιακά. Η εκτέλεση κάθε επίθεσης πραγματοποιείται με τον απλό συνδυασμό των κουμπιών του χειριστηρίου, ενώ παράλληλα, χρησιμοποιούμε και τα χαρακτηριστικά της ανίχνευσης κίνησης. Για παράδειγμα, όταν θέλουμε να ενεργοποιήσουμε το πριόνι, αρκεί να κρατήσουμε πατημένο το πλήκτρο Β. Αφού ενεργοποιηθεί το πριόνι, το μόνο που μένει είναι να αποφασίσουμε αν θα…διαμελίσουμε οριζοντίως ή καθέτως τους εχθρούς, κι αυτό με τη χρήση της ανάλογης κίνησης στο χειριστήριο.

Σε γενικές γραμμές θα χρησιμοποιήσουμε αρκετά συχνά την ανίχνευση κίνησης του χειριστηρίου είτε για να εκτοξεύσουμε, είτε για τεμαχίσουμε τους αντιπάλους μας. Οι διάφορες ειδικές ενέργειες απαιτούν την κίνηση τόσο του Wii Remote όσο και του Nunchuk και με αυτό τον τρόπο οι δολοφονίες αρχίζουν και γίνονται ολοένα και πιο βίαιες. Το αίμα ρέει άφθονο καθ’ όλη τη διάρκεια του τίτλου, προσφέροντας γαλόνια βίας αλλά και διασκέδασης, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται…

{PAGE_BREAK}

Κάθε φορά που σκοτώνουμε έναν εχθρό, μαζεύουμε πόντους, τους οποίους χρησιμοποιούμε για να προχωρήσουμε παρακάτω και συγκεκριμένα για να ενεργοποιήσουμε μάχες με bosses ή ακόμα και διασκεδαστικά Death Games. Οι μάχες με τους bosses είναι εντυπωσιακές, ιδιαίτερα εμπνευσμένες και αποτελούν ίσως το καλύτερο τμήμα του τίτλου. Εδώ θα πρέπει να ετοιμαστείτε για έντονο button mashing, αλλά και για εξαιρετικές κινηματογραφικές σκηνές. Ειδικά ο τρόπος με τον οποίο ολοκληρώνονται είναι τόσο βίαιος που οδηγεί σε εκρήξεις γέλιου και…απόλαυσης. Όσον αφορά τα Death Games, αυτά έχουν μία απόχρωση από mini games αφού αποσκοπούν στο να κερδίσουμε ακόμα περισσότερους πόντους.

Είναι απίστευτα διασκεδαστικά και παραδόξως εθιστικά, αφού ποτέ δεν περιμέναμε να περάσουμε ευχάριστες και δημιουργικές στιγμές, πετώντας αντιπάλους σε καταπακτές, τεμαχίζοντας τους σε έλικες, πολτοποιώντας τους σε καρφιά ή ακόμα και μετατρέποντας τους σε «βελάκια» ενώ τους εκτοξεύαμε σε έναν μεγάλο πίνακα/ στόχο. Όλα αυτά όμως είναι αναγκαίο να πραγματοποιηθούν εντός 30 λεπτών, χρονικό όριο (deadline) για κάθε πίστα.

Τα γραφικά του κόσμου στο MadWorld χαρακτηρίζονται από χαμηλής ανάλυσης υφές, οι οποίες όμως δένουν όμορφα με την ασπρόμαυρη απεικόνιση. Τόσο όμορφα που θα νομίζουμε πως τα γεγονότα που εκτυλίσσονται έχουν ξεπηδήσει από κάποιο παλιό, ασπρόμαυρο comic ή, ακόμα καλύτερα, από ένα διεστραμμένο live show που θα μπορούσε να λαμβάνει χώρα σε μία εναλλακτική δεκαετία του 1960. Στον αντίποδα του ασπρόμαυρου οπτικού τομέα βρίσκεται το αίμα, το οποίο ρέει άφθονο καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού και βάφει την όλη εμπειρία μας με ένα έντονο και υγρό κόκκινο χρώμα.

"Το MadWorld είναι εδώ και, γυρνώντας την πλάτη στη λογοκρισία, ταράζει τα δεδομένα στο Wii"

Πραγματικά, τα πάντα παίρνουν χρώμα μονάχα από το αίμα -το οποίο υπάρχει παντού και αντλείται από παντού- αλλά και κάποια ειδικά εφέ, που με το κίτρινο χρώμα τους λειτουργούν σαν προέκταση της βασικής επεξήγησης του gameplay. Το comic στοιχείο συνεχίζει να γίνεται αισθητά εμφανές καθώς επιτιθέμεθα στους εχθρούς ή ακόμα και όταν πραγματοποιούμε κάποιες κινήσεις -όπως για παράδειγμα άλματα- όπου δίπλα στον ήρωά μας εμφανίζονται γραπτές λέξεις που μιμούνται τον ήχο των κινήσεων. Η αισθητική των γραφικών είναι πραγματικά αξιοσημείωτη και κατατάσσει τον τίτλο σε μία δική του κατηγορία με ιδιαίτερο και ξεχωριστό χαρακτήρα.

Στην εμπειρία αυτή συμβάλει θετικά και ο τομέας του ήχου. Τραγούδια hip hop, βωμολοχίες και αισχρολογίες, ανελέητα χτυπήματα αλλά και ζωντανή αναπαράσταση των γεγονότων από τον εκφωνητή είναι μόνο μερικά από τα εφέ που θα εκτινάξουν τη διάθεση μας για βία στα ύψη! Ακόμα πιο εθιστικό, είναι το πριόνι που ακούγεται και μέσω του Wii Remote, προσπαθώντας να μας μεταδώσει την αίσθηση του να…«πετσοκόβουμε» τους εχθρούς. Πραγματικά, η ατμόσφαιρα που προσφέρει ο οπτικοακουστικός τομέας είναι σημαντικά υψηλή αφού μας προσφέρει ένα πρωτόγνωρο βάθος που απουσιάζει από αντίστοιχους τίτλους του είδους.

Η άλλη όψη της απολαυστικής αυτής εμπειρίας είναι η τάση της να επαναλαμβάνεται επικίνδυνα. Σε κάθε πίστα πρέπει να ακολουθούμε το ίδιο μοτίβο, οπότε μετά από κάποιο σημείο το gameplay αρχίζει να προσφέρει μία αίσθηση ρουτίνας. Το γεγονός πως η διάρκεια του τίτλου "κλειδώνει" στο διάστημα των 5 με 7 ωρών, αφενός λειτουργεί ως ένας καταλυτικός παράγοντας που σώζει τη γραμμική του δομή, αφετέρου μειώνει σημαντικά την αντοχή και αξία του στο χρόνο.

"Το MadWorld λειτουργεί σαν ένας "εξομοιωτής" comic, το οποίο ζωντανεύει με ζωηρό τρόπο μπροστά στα μάτια μας"

Και μετά την ολοκλήρωσή του, η επιπλέον επιλογή δυσκολίας δε θα ήταν ικανή να μας κερδίσει εκ νέου το ενδιαφέρον. Ούτε και το co- op mode σώζει την αντοχή του τίτλου, αφού δεν παρουσιάζει το κλασικό «διπλό» που απαιτούν οι beat’em’up τίτλοι, παρά μόνο αρέσκεται σε μια είδους split screen εμπειρία. Μάλλον ενοχλητικό είναι και το γεγονός πως, αφού φτάσουμε σε μάχη με ένα boss, αν χάσουμε όλες μας τις ζωές, υποχρεούμαστε να ξεκινήσουμε όλο το επίπεδο από την αρχή. Έπειτα, η υπερβολική βία, το μαύρο χιούμορ αλλά και η ατμόσφαιρα που προσφέρει ο τίτλος, σίγουρα δεν απευθύνεται σε όλους και πόσο μάλλον να τους συγκινήσει. Αλλά αυτό είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό.

Εν κατακλείδι, το MadWorld είναι αναμφίβολα ένας τίτλος που αξίζει την προσοχή μας. Η SEGA σε συνεργασία με την Platinum Games προσέφεραν μία ακραία αλλά αξιολάτρευτη εμπειρία. Όσοι έχουμε δεθεί με το Sin City, θα νιώσουμε πως το όνειρό μας γίνεται πραγματικότητα και ζωντανεύει μπροστά στην οθόνη μας.

Δεν υπάρχουν λόγια ή λέξεις να περιγράψουν το πόσο ευπρόσδεκτη είναι αυτή η splatter δημιουργία. Μπορεί η βία στο παιχνίδι αυτό να φτάνει τρελά και ανεπανάληπτα επίπεδα (ο λόγος για τον οποίο απαγορεύτηκε στην Ιαπωνία), δεν παύει όμως να έχει έναν κωμικό χαρακτήρα. Το MadWorld γεμίζει ένα μεγάλο κενό στη λίστα τίτλων του Wii αλλά και της βιομηχανίας videogames γενικότερα. Μπορεί να είναι σε ακραίο βαθμό βίαιο αλλά αυτό δεν του στερεί ούτε την πρωτοτυπία του ούτε τη διασκέδαση που αναμφισβήτητα προσφέρει. Το MadWorld λειτουργεί σαν ένας "εξομοιωτής" comic, το οποίο ζωντανεύει με ζωηρό τρόπο μπροστά στα μάτια μας. Αν η βία ήταν νουβέλα, το MadWorld θα ήταν best seller στο είδος του.

Στάθης Γιαννόπουλος