Watchmen: The End is Nigh

Δίχως να αποτελεί έκπληξη, το παιχνίδι Watchmen καταφέρνει να περάσει… απαρατήρητο

Δίχως να αποτελεί έκπληξη, το παιχνίδι Watchmen καταφέρνει να περάσει… απαρατήρητο

Ίσως γινόμαστε κουραστικοί επαναλαμβάνοντας το πόσο αναμενόμενες είναι ορισμένες κυκλοφορίες σαν το Watchmen: The End is Nigh, αλλά η ουσία είναι πως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, το τελικό αποτέλεσμα είναι αναμενόμενα μέτριο. Μπορεί οι περισσότεροι να προσδοκούσαν μια δημιουργία που θα ακολουθούσε έστω και στο ελάχιστο τη συνολικά υψηλή ποιότητα της ομώνυμης ταινίας, αλλά δυστυχώς η Deadline Games επέλεξε σε πολλά σημεία να αυτοσχεδιάσει με τραγικά δυστυχώς αποτελέσματα. Η συνολική ιδέα της μεταφοράς του έργου των Moore και Gibbons στις σκοτεινές αίθουσες μπορεί να ήταν αρκετά έξυπνη και η υλοποίηση επιτυχημένη, αλλά σε ό,τι αφορά το αντίστοιχο videogame η Warner Bros είναι, μάλλον, αδικαιολόγητη.

Μπορεί τα πρώτα λεπτά να είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, αλλά η εξέλιξη της δράσης είναι τόσο κουραστική και τα επίπεδα τόσο επαναλαμβανόμενα, με αποτέλεσμα η μικρή διάρκεια να κρίνεται σαν προσόν. Και αυτό γιατί είναι πραγματικά αδύνατο να μπορέσει κάποιος να ασχοληθεί για περισσότερες από 4 ώρες με την παρούσα δημιουργία, χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους.

"Ακολουθώντας την οδό της βιαστικής κυκλοφορίας, ο τίτλος δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ακολουθήσει την υψηλή ποιότητα της ταινίας"

Η αλήθεια είναι πως ο κεντρικός πυρήνας του Watchmen: The End is Nigh είναι αρκετά διασκεδαστικός, αν και γίνεται εμφανές πως είναι ανολοκλήρωτος. Με πιθανότερη δικαιολογία να είναι η πίεση χρόνου, ώστε η κυκλοφορία του να συμπέσει με την προβολή της ταινίας, η Deadline Games είναι αλήθεια πως υπό αυτές τις συνθήκες κατάφερε να παραδώσει κάτι που είναι σίγουρα αξιοπρεπές. Αν και δεν πρόκειται να μείνει χαραγμένο στη μνήμη των παικτών, είναι βέβαιο ότι με λίγη περισσότερη προσοχή θα μπορούσε σαφέστατα να προσφέρει κάτι περισσότερο από ατελείωτες και ανεγκέφαλες ανταλλαγές γρονθοκοπημάτων.

Το ελαφρυντικό του Watchmen: The End is Nigh είναι πως διατίθεται σε αρκετά χαμηλή τιμή και μάλιστα όχι σε retail μορφή, αλλά αποκλειστικά μέσω των online υπηρεσιών των Sony και Microsoft για τα PS3 και Xbox 360 αντίστοιχα. Αλλά και πάλι, όσο και να θέλει κάποιος να αντιμετωπίσει τον τίτλο με μια δόση επιείκειας, είναι τόσο επαναλαμβανόμενο που γρήγορα καταντάει κουραστικό.

Αναζητώντας τις θετικές πτυχές της δημιουργίας της Deadline Games, αυτές εντοπίζονται στην παρουσίαση η οποία γίνεται με έναν τρόπο που παραπέμπει σε comic. Σε ό,τι αφορά το σενάριο, τα πάντα εκτυλίσσονται πριν από τα όσα συναντήσαμε στην ταινία και έτσι πρακτικά πρόκειται για μια εντελώς νέα ιστορία. Βέβαια υπάρχουν ορισμένες αναφορές που μπορεί να μοιάζουν εκτός τόπου, αλλά μόνο όσοι έχουν ασχοληθεί παλιότερα με το θρυλικό κόμικ των Moore και Gibbons θα μπορέσουν να τις εκτιμήσουν.

Η δράση ξεκινάει σχεδόν αμέσως, με τον τίτλο να παρέχει τη δυνατότητα επιλογής μόνο ανάμεσα στους Rorschach και Nite Owl. Ο κάθε ένας ήρωας διαθέτει τις δικές του χαρακτηριστικές κινήσεις, ενώ σταδιακά θα αποκτά πρόσβαση σε ακόμα περισσότερες. Σε γενικές γραμμές δεν λείπει κάτι, αν και το εκνευριστικό είναι πως γενικότερα η δράση είναι κάπως επιφανειακή.

"Οι πτώσεις στο frame rate είναι αρκετά συχνές -ειδικά όταν κάνουν την εμφάνισή τους τα πληθωρικά εφέ φωτισμού"

Οι παίκτες θα κινούνται μέσα σε ιδιαιτέρως βαρετά περιβάλλοντα και θα αντιμετωπίζουν συνεχώς τους ίδιους εχθρούς, οι οποίοι δεν διακρίνονται για τα υψηλά επίπεδα ευφυΐας τους. Ωστόσο, αυτό που ικανοποιεί είναι το σύστημα μάχης. Οι δύο χαρακτήρες αποτελούν φυσιογνωμίες που, πέρα από τον ευφάνταστο σχεδιασμό τους, διακρίνονται και για τις πολεμικές τους ικανότητες και έτσι θα ευχαριστήσουν τους παίκτες στο μέγιστο βαθμό. Από ένα σημείο και έπειτα τα combos θα είναι ιδιαιτέρως καταστροφικά, αν και η αλήθεια είναι πως οι παίκτες θα εύχονται να υπήρχε λίγο μεγαλύτερη πρόκληση ώστε να τα αξιοποιήσουν ανάλογα.

{PAGE_BREAK}

Το ευχάριστο με το Watchmen: The End is Nigh είναι πως από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο ρίχνει τον παίκτη στη μάχη. Επιλέγοντας κάποιον από τους δύο χαρακτήρες, ο δεύτερος θα συνοδεύει συνεχώς το πρωταγωνιστή και θα προσφέρει τις υπηρεσίες του. Γενικότερα, έχει γίνει μια προσπάθεια ώστε τα πάντα να απλοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο, ίσως για να καλυφθούν έτσι ορισμένες αδυναμίες στο σχεδιασμό του τίτλου. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει η επιλογή "κλειδώματος" στο στόχο παρά το γεγονός πως οι αντίπαλοι είναι αρκετοί. Αντί αυτού -και πιέζοντας το πλήκτρο για επίθεση- αυτόματα ο χαρακτήρας κινείται προς τον πλησιέστερο εχθρό.

Κάτι ανάλογο ισχύει και με τις λαβές, στοιχείο όμως που από ένα σημείο και έπειτα γίνεται άκρως ενοχλητικό μιας και πολλές φορές -και εν μέσω αλλεπάλληλων χτυπημάτων- ο παίκτης δεν θα μπορεί να κινηθεί προς την κατεύθυνση που επιθυμεί.

{VIDEO_1}

Δυστυχώς, το σύστημα μάχης -αλλά και το μοντέλο χειρισμού- δεν μπορεί από μόνο τους να αλλάξει τη γενικότερη άποψη πως το Watchmen: The End is Nigh κυκλοφορεί στην αγορά ημιτελές. Αφήνοντας στην άκρη όλα τα παραπάνω προβλήματα, ακόμα και το co-op μεταξύ δύο παικτών δεν είναι και τόσο ενδιαφέρον μιας και εδώ παρουσιάζονται αρκετά στραβοπατήματα.

"Ο κεντρικός πυρήνας του Watchmen: The End is Nigh είναι αρκετά διασκεδαστικός, αν και γίνεται εμφανές πως είναι ανολοκλήρωτος"

Με την οθόνη να μοιράζεται στη μέση, το οπτικό πεδίο μειώνεται δραματικά, ενώ για έναν περίεργο λόγο οι δύο χαρακτήρες δεν μπορούν να έρθουν πολύ κοντά ο ένας με τον άλλο. Παράλληλα, η συνεργασία αυτή μειώνει ακόμα περισσότερο την πρόκληση μιας και η ΑΙ των αντιπάλων δεν δείχνει να προσαρμόζεται, ενώ και η απουσία των bosses είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Είναι προφανές λοιπόν ότι το παιχνίδι της Deadline δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τη μετριότητα. Για κάθε τι θετικό, ή τουλάχιστον για όσα από αυτά τα στοιχεία υπάρχουν, υπάρχει και ένα αρνητικό που βάζει φρένο στη διασκέδαση.

Ακόμα και το multiplayer καταντά γρήγορα βαρετό, ενώ δεν υπάρχει η δυνατότητα για online συνεργασία. Επίσης, πέρα από τα πανέμορφα cut-scenes, υπό αμφισβήτηση τίθεται και η γενικότερη αισθητική του τίτλου ενώ και από τεχνικής άποψης ο πήχης δεν βρίσκεται πολύ ψηλά.

Και είναι πραγματικά κρίμα δίπλα στους κεντρικούς χαρακτήρες, οι οποίοι ακολουθούν τον ευφάνταστο σχεδιασμό που συναντήσαμε στην ομώνυμη ταινία, να εμφανίζονται συνεχώς οι ίδιοι αντίπαλοι. Όπως επισημάνθηκε και πιο πριν το videogame πρακτικά διαδραματίζεται πριν τα γεγονότα του comic, οπότε σε μεγάλο βαθμό η Deadline Games έπρεπε να αυτοσχεδιάσει σε πολλά σημεία. Δυστυχώς, η εικόνα αυτού του σχεδιασμού είναι συνολικά αδιάφορη, με τα περιβάλλοντα να στερούνται έμπνευσης και με τη δράση να διαδραματίζεται συνεχώς σε φυλακές, υπονόμους και γενικότερα κλειστούς και σκοτεινούς χώρους.

"Η δράση ξεκινάει σχεδόν αμέσως με τον τίτλο να παρέχει τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στους Rorschach και Nite Owl"

Από την άλλη, τα πανέμορφα οπτικά εφέ ξεχωρίζουν, με τους φωτισμούς να αποτελούν ευχάριστη έκπληξη και το animation να πρωταγωνιστών να είναι ομαλό και όμορφο. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου η μηχανή γραφικών δείχνει τις αδυναμίες της και δεν μπορεί να ακολουθήσει τη δράση.

Οι πτώσεις στο frame rate είναι αρκετά συχνές -ειδικά όταν κάνουν την εμφάνισή τους τα πληθωρικά εφέ φωτισμού- ενώ σαν αποτέλεσμα της υψηλής ανάλυσης το tearing είναι έντονο. Οι διάλογοι από την άλλη έχουν αποδοθεί αρκετά σωστά και γενικότερα η μουσική επένδυση προσπαθεί σε μεγάλο βαθμό να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα πιστή στην ταινία. Ολοκληρώνοντας τη δοκιμή του Watchmen: The End is Nigh, γίνεται εμφανές πως για άλλη μια φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Ακολουθώντας την οδό της βιαστικής κυκλοφορίας, ο τίτλος δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ακολουθήσει την υψηλή ποιότητα της ταινίας και -παρά το γεγονός πως έχει σαν σύμμαχο τη χαμηλή του τιμή- τελικά απογοητεύει. Συνολικά προτείνεται μόνο στους οπαδούς των Watchmen, οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να περάσουν ένα ευχάριστο απόγευμα, χωρίς απαιτήσεις για κάτι περισσότερο.

Γιώργος Τσακίρογλου

Γιώργος Τσακίρογλου
Γιώργος Τσακίρογλου

Τα videogames για τον Γιώργο δεν είναι τρόπος ζωής. Η μεγάλη αγάπη του παραμένουν οι δύο τροχοί και -αναπάντεχα- ό,τι ψηφιακό προσπαθεί να τους μοιάσει. Τα χρόνια πέρασαν και πλέον τα "παιχνίδια" αποτελούν ένα ευχάριστο διάλειμμα από την καθημερινότητα, αλλά πάντα ένα αναπόσπαστο κομμάτι της, όπως είναι η μουσική, οι βόλτες, τα ταξίδια και... οι σούζες!

Άρθρα: 4266

Υποβολή απάντησης