The Godfather II

“Act like a mobster, think like a Don”. Ή περίπου κάτι τέτοιο υπόσχεται το Godfather II

Για ακόμα μια φορά οι μάχες των συμμοριών αναζωπυρώνονται και η έλευση του Godfather II προκαλεί τους παίκτες να φορέσουν το καπέλο τους, να οπλίσουν το αυτόματο όπλο τους και να ξεχυθούν στους δρόμους. Η νέα πρόταση της EA είναι επιτέλους εδώ και το ευχάριστο είναι πως σε μεγάλο βαθμό η αναμονή άξιζε. Το δεύτερο μέρος προσφέρει όλα αυτά που θα περίμενε κάποιος από ένα sequel και το γεγονός πως, πρακτικά, δεν πρόκειται για μια κινηματογραφική μεταφορά είναι ένας λόγος ώστε να προκαλέσει ένα αίσθημα ανακούφισης. Μέχρι ένα σημείο βέβαια μιας και όπως θα δούμε παρακάτω δεν είναι όλα και τόσο ρόδινα…

Tο Godfather II είναι μια προσεγμένη δημιουργία που προσπαθεί, εν μέρει, να αποστασιοποιηθεί από τα αντίστοιχα γεγονότα της ομώνυμης ταινίας. Η ιστορία εξελίσσεται με έναν ιδιαίτερα ομαλό τρόπο -τουλάχιστον στην αρχή- αν και τελικά το όλο σύνολο αφήνει μια μάλλον μουδιασμένη αίσθηση. Αν και δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με το πρωτότυπο, αυτό που θα πρέπει να δει η EA και συγκεκριμένα τα studios της στο Redwood είναι αν τελικά θέλει να εξελίξει το είδος ή απλά να περιοριστεί στα προφανή.

"Σε γενικές γραμμές, το Godfather II ακολουθεί από κοντά τον προκάτοχό του σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο αλλά και τον τρόπο εξέλιξης του σεναρίου"

Και η απάντηση σχετικά με τη νέα αυτή "μαφιόζικη" δημιουργία είναι κάπου στη μέση. Όπως το συνηθίζει η εταιρία, προσφέρει ένα sequel που είναι βελτιωμένο σε όλους τους τομείς και που παράλληλα εισάγει πολλά νέα στοιχεία, αλλά πολλά από αυτά είτε είναι αδιάφορα, είτε μοιάζουν ημιτελή. Η επιλογή να ακολουθηθεί μια πορεία παράπλευρη από το κυρίως σενάριο αφήνει πολλά περιθώρια για πειραματισμούς -videogame και ταινία συνδέονται με ένα πολύ όμορφο τρόπο- αλλά για τους οπαδούς των ταινιών υπάρχουν ορισμένα σημαντικότατα ατοπήματα που δυστυχώς θα απογοητεύσουν.

Ωστόσο, το Godfather II σίγουρα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αδιάφορο. Οι περισσότερες από τις 20 ώρες που απαιτεί από τον χρήστη για να φτάσει στην ολοκλήρωσή του θα περάσουν ιδιαίτερα ευχάριστα, ενώ αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως οι διαμάχες ανάμεσα στις συμμορίες είναι άκρως διασκεδαστικές.

Η ιστορία του Godfather II περιστρέφεται γύρω από τον Michael Corleone και τις προσπάθειες του να κρατήσει το όνομα της οικογένειας σε υψηλά επίπεδα ανάμεσα στα υπόλοιπα του υποκόσμου. Κεντρική φυσιογνωμία είναι ο Dominic, τον οποίο και ο παίκτης έχει υπό τον έλεγχό του. Σημείο κλειδί είναι το γεγονός πως ο κεντρικός χαρακτήρας δεν αγωνίζεται ώστε να φτάσει στην κορυφή της φαμίλιας του, αλλά -απεναντίας- θα πρέπει να επιλέξει τα σωστά άτομα ώστε να τη θωρακίσει από τους εχθρούς της.

"Παρά το γεγονός πως το αξίωμα του Don εμπνέει κάποιο σεβασμό, η φυσιογνωμία του Dominic εμπνέει ακριβώς το αντίθετο"

Κάπου εδώ εντοπίζεται και ένα παράπτωμα του τίτλου μιας και, παρά το γεγονός πως το αξίωμα του Don εμπνέει κάποιο σεβασμό, η φυσιογνωμία του Dominic εμπνέει ακριβώς το αντίθετο. Μπορεί αυτά να είναι ψιλά γράμματα, αλλά θα το επαναλάβουμε πως για τους οπαδούς των ταινιών η Redwood έχει πάρει ορισμένες αποφάσεις που σε μεγάλο βαθμό καταστρέφουν τη γενικότερη ατμόσφαιρα.

Στο δεύτερο μέρος της σειράς η δράση δεν περιορίζεται μόνο στα όρια της Νέας Υόρκης, αλλά επεκτείνεται στη Havana και στο Miami, προσφέροντας μια σημαντική ανανέωση. Ειδικά οι μάχες με τις συμμορίες από την Κούβα είναι ίσως ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει ο τίτλος, ενώ τα πάντα είναι ντυμένα με την ανάλογη κουλτούρα που έχει να επιδείξει ο συγκεκριμένος λαός. Παράλληλα, με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται και μια μεγαλύτερη αίσθηση ελευθερίας, μιας και πρακτικά οι τρεις πόλεις είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους. Μπορεί με βάση την πραγματικότητα αυτό να φαντάζει εκτός τόπου, αλλά ο τρόπος με τον οποίο έχει υλοποιηθεί είναι αρκετά επιτυχημένος.

{PAGE_BREAK}

Με το Godfather II η ΕΑ θέλησε να επεκτείνει τη συνολική εμπειρία του πρωτότυπου και έτσι το δεύτερο μέρος δείχνει -και είναι- σαφέστατα μεγαλύτερο. Από την έκταση των πόλεων μέχρι και το εύρος των αποστολών τα πάντα είναι βελτιωμένα, αν και δεν θα αργήσει να έρθει στην επιφάνεια το πρώτο σοβαρό ατόπημα που δεν είναι άλλο από αυτό της έντονης επανάληψης. Δυστυχώς, πολλές αποστολές έχουν ακριβώς τον ίδιο σκοπό και μπορεί με αυτόν τον τρόπο η οικογένεια Corleone να προσφέρει σε ολοένα και περισσότερες επιχειρήσεις την προστασία της, αλλά γνώμη μας είναι πως δεν είναι αναγκαίο τα πάντα να περνούν από τα χέρια του Dominic.

Βέβαια αυτά είναι λεπτομέρειες και περνούν στο περιθώριο εν μέσω των καταιγιστικών πυρών, αλλά και πάλι παίζουν τον ρόλο τους στην γενικότερη ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να είναι σαφώς πιο προσεγμένη. Δυστυχώς, ο συγκεκριμένος τομέας δέχεται χτυπήματα και από αλλού και συγκεκριμένα από το υπερβολικά μεγάλο πλήθος χαρακτήρων που θα περάσουν από την οθόνη μας. Αρκετοί από αυτούς χαρακτηρίζονται από έλλειψη βάθους και μοιάζουν να προστέθηκαν την τελευταία στιγμή.

"Eκεί που ο τίτλος πιστοποιεί την αξία του είναι ο τομέας της δράσης και σίγουρα ορισμένες στιγμές η κατάσταση είναι άκρως εκρηκτική"

Εκεί που το Godfather II πιστοποιεί την αξία του είναι ο τομέας της δράσης και σίγουρα ορισμένες στιγμές η κατάσταση είναι άκρως εκρηκτική. Oι ανταλλαγές πυροβολισμών είναι απίστευτα εθιστικές σε ένα σκηνικό που καταφέρνει με άνεση να μεταφέρει τον παίκτη στην χρονική εποχή της ταινίας. Οι μάχες των συμμοριών έχουν αναπαραχθεί με ένα πολύ όμορφο -και αιματοβαμμένο- τρόπο και αναμενόμενα η έκβαση της κάθε αναμέτρησης εξαρτάται από τις επιλογές που θα κάνει ο παίκτης. Έτσι, ο Dominic θα συνοδεύεται από ακόμα τρία άτομα, τα οποία και θα συνεισφέρουν με τον τρόπο τους. Δίνεται η δυνατότητα ένας εξ αυτών να επιτελεί το ρόλο του "νοσοκόμου" και κάποιος άλλος τον αντίστοιχο του "μηχανικού", ενώ ο πλέον ιδανικός σύντροφος είναι αυτός που θα ειδικεύεται στα βαρέα όπλα.

Το ευχάριστο είναι πως τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας δίνουν πραγματικά μια χείρα βοηθείας, αν και δεν συμβαίνει το ίδιο με τους αντιπάλους. Και δεν αναφερόμαστε φυσικά στα σχέδια εξόντωσης του χαρακτήρα μας, αλλά στη γενικότερη συμπεριφορά τους. Το πλέον εκνευριστικό είναι πως αγνοούν επιδεικτικά την ύπαρξη όλων των υπολοίπων πέρα του Dominic και ενώ δέχονται πυρά από τους συμμάχους μας, απλά δεν θα αντιδρούν. Ακόμα και η δυνατότητα κάλυψης δεν είναι αρκετή και, έτσι, η όποια προσπάθεια για ρεαλισμό καταλήγει στο κενό.

Αν και θα μπορούσαμε να συγχωρήσουμε την EA Redwood για αυτό το ατόπημα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την απαράδεκτη αυξομείωση του επιπέδου δυσκολίας. Ορισμένες αποστολές θα είναι σαδιστικά δύσκολες, τη στιγμή που άλλες φορές ο παίκτης πραγματικά θα αναρωτιέται αν όντως έχει ολοκληρώσει κάποια από αυτές σαν αποτέλεσμα της απλής και σύντομης υλοποίησής της. Το θετικό είναι πως, ακόμα και έτσι, οι επιλογές θα είναι σαφέστατα περισσότερες σε σχέση με το πρωτότυπο και, παρά την οφθαλμοφανέστατη επανάληψη, τα βασανιστήρια των υπολοίπων χαρακτήρων συνεχίζουν να είναι άκρως…διασκεδαστικά.

"Οι επιλογές είναι αρκετές αν και τελικά αποδεικνύεται πως το Godfather II είναι ένα παιχνίδι γεμάτο αντιφάσεις"

Σε γενικές γραμμές το Godfather II ακολουθεί από κοντά τον προκάτοχό του σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο αλλά και τον τρόπο εξέλιξης του σεναρίου, αν και σημαντική προσθήκη είναι φυσικά η πολυδιαφημισμένη Don’s View. Αποτελώντας κάτι το πραγματικά νέο και ενδιαφέρον, η συγκεκριμένη επιλογή -η οποία είναι διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή- είναι πρακτικά ένα παιχνίδι στρατηγικής που επιτρέπει στον παίκτη να οργανώσει καλύτερα τις κινήσεις του.

Εδώ η οπτική μεταφέρεται ψηλά, όπου τα κτίρια που βρίσκονται υπό την κατοχή μας έχουν και τον ανάλογο χρωματισμό. Πλέον, οι κινήσεις των εχθρών είναι ορατές ανά πάσα στιγμή και μέσω ενός αρκετά απλού και κατανοητού μενού επιλογών, ο παίκτης μπορεί να τους επιτεθεί ή, ακόμα καλύτερα, να στήσει ενέδρες. Και εδώ η αλλοπρόσαλλη Α.Ι. δημιουργεί ορισμένα μικρά προβλήματα, αλλά σε γενικές γραμμές η Don’s View είναι μια καλοδεχούμενη και αρκετά έξυπνη προσθήκη. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το multiplayer mode, το οποίο η EA προσπάθησε να πάει ένα βήμα παραπέρα -χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Μέχρι 16 παίκτες μπορούν να αναμετρηθούν ταυτόχρονα σε συγκεκριμένα επίπεδα, που, όμως, διακρίνονται για τον βατό και αναμφίβολα βαρετό σχεδιασμό τους. Τα στατιστικά του κάθε χαρακτήρα αναβαθμίζονται σταδιακά και ορισμένα όπλα που εμφανίζονται αποκλειστικά σε online περιβάλλον μπορούν μετά να χρησιμοποιηθούν και στο κυρίως story mode, αν και τελικά δεν εξυπηρετούν σε κάτι μιας και οι διαφορές είναι περισσότερο αισθητικές παρά ουσιαστικές.

{PAGE_BREAK}

Η ίδια εικόνα της "εσωτερικής πάλης" του τίτλου συνεχίζεται και στον τεχνικό τομέα, που τελικά κρίνεται, απλά, ικανοποιητικός. Στην κορυφή όλων τοποθετούνται οι εκρήξεις που πραγματικά ξεχωρίζουν, καθώς και ο σχεδιασμός ορισμένων χαρακτήρων και ειδικά των προσώπων τους. Οι τρεις πόλεις παρουσιάζονται με έναν πολύ όμορφο τρόπο ενώ και τα εφέ -όπως το ηλιοβασίλεμα- είναι ιδιαίτερα επιτυχημένα. Από την άλλη, για έναν τίτλο που κυκλοφορεί το 2009, το animation απογοητεύει, η συμπεριφορά των αυτοκινήτων φαντάζει ψεύτικη και η εικόνα ορισμένων textures είναι πραγματικά ξεπερασμένη.

Καλύτερης αντιμετώπισης έχει τύχει ο ηχητικός τομέας και ειδικότερα οι διάλογοι, που στην πλειοψηφία τους είναι καλογραμμένοι και σπάνια επαναλαμβάνονται. Η επιλογή των μουσικών θεμάτων είναι εξαιρετική και εντός κλίματος, μεταφέροντας νοερά τον παίκτη πίσω στο 1950, ενώ και οι μελωδίες από το σαξόφωνο είναι άκρως ατμοσφαιρικές.

{VIDEO_1}

Έτσι όπως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις, έτσι και το Godfather II είναι στιγμές που ικανοποιεί και άλλες που απογοητεύει. Ευτυχώς, η πλάστιγγα γέρνει συνολικά προς την πλευρά της ευχαρίστησης μιας και η υψηλή ποιότητα θα πρέπει να θεωρείται εγγυημένη για έναν τίτλο που φέρει την υπογραφή της EA.

Βέβαια, ο developer θέλησε να προσφέρει πολλά νέα στοιχεία και, ως ένα βαθμό, φαίνεται πως έχασε την ουσία και αποπροσανατολίστηκε. Παρά το γεγονός πως το δεύτερο μέρος είναι αρκετά καλύτερο από το πρωτότυπο, οι φίλοι της κατηγορίας θα πρέπει να κάνουν υπομονή μέχρι να καταθέσουν τις προτάσεις τους και οι υπόλοιποι "μνηστήρες" για το θρόνο της κατηγορίας. Μέχρι τότε, το Godfather II αποτελεί μια άκρως ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική δημιουργία που δεν θα απογοητεύσει.

Γιώργος Τσακίρογλου

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
Λειτουργικό Windows XP, Windows Vista
Επεξεργαστής 2,8GHz Pentium 4
Μνήμη RAM 1GB
Σκληρός δίσκος 9GB
Κάρτα γραφικών 256MB που υποστηρίζει DirectX 9.0c και Pixel Shader 3.0
Απαιτείται σύνδεση στο διαδίκτυο για ενεργοποίηση