Castlevania Judgment

Έφτασε η ώρα της…κρίσης για τη σειρά Castlevania

Γράφοντας αυτές τις σειρές, οι αναμνήσεις πραγματικά οργιάζουν και ασυνείδητα γυρνούν πίσω στο χρόνο ανασκοπώντας επιλεκτικά σκηνές και στιγμές από τα αγαπημένα μας Castlevania παιχνίδια. Κάθε φορά που ακούμε το όνομα "Castlevania", σίγουρα θυμόμαστε τη δόξα που χαρακτήριζε τους τίτλους, ξεκινώντας από το 1988 που πρωτοπαίξαμε το  αρχικό Castlevania στο NES, μέχρι και σήμερα με την κυκλοφορία μιας από τις πιο όμορφες στιγμές στην ιστορία του franchise, του εντυπωσιακού -και συνάμα διαφορετικού- Castlevania: Order of Ecclesia… Η σειρά δεν άργησε να εδραιωθεί στο χώρο των videogames κι έκτοτε μας έχει προσφέρει πανέμορφες δημιουργίες.

Ο πρόλογος μπορεί βασικά να μοιάζει με εισαγωγή αφιερώματος αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο σκοπός που αναφέραμε αυτές τις λίγες νοσταλγικές γραμμές είναι για να δείξουμε ουσιαστικά το σεβασμό που έχουμε απέναντι σε αυτό το franchise, σεβασμό τον οποίο μοιραζόμαστε με όλους όσους αγαπούν τη σειρά αυτή. Ωστόσο, τα πράγματα με το Judgment είναι πολύ διαφορετικά. Τόσο διαφορετικά που προκαλούν…κρίση στο όνομα της σειράς αλλά ενδεχομένως και σε όσους αποφασίσουν να ασχοληθούν με τον εν λόγω τίτλο.

"Αν δούμε το Castlevania Judgment καθαρά σαν ένα fighting spin-off τίτλο, τότε δυστυχώς αποτυγχάνει να προσφέρει αυτό που ήλπιζε η Konami, πόσο μάλλον αυτά που προσδοκούσαμε"

Πρώτα από όλα να αναφέρουμε πως το Castlevania Judgment διαφέρει αισθητά με το περιεχόμενο των προηγούμενων κεφαλαίων, γιατί πρόκειται για ένα fighting game το οποίο διαδραματίζεται στο περιβάλλον της σειράς. Ωστόσο, θα συναντήσουμε γνώριμους και αγαπημένους χαρακτήρες, καλούς και κακούς αλλά και μία, κατά τα άλλα, ενδιαφέρουσα, αν και τυπική, πλοκή. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο γενικό franchise λοιπόν. Αξιοποιείται όμως σωστά;  Όλα ξεκινούν όταν ο Galamoth (οι πιο παλιοί θα τον θυμούνται ως ανταγωνιστή του Dracula ενώ οι περισσότεροι θα τον έχουν γνωρίσει ως boss στο Castlevania: Symphony of the Night) αποφασίζει να επιστρατεύσει ένα ον, το Time Reaper, πίσω στο χρόνο με σκοπό να καταστρέψει μια για πάντα τον Dracula και να αλλάξουν τα γεγονότα ολόκληρης της ιστορίας.

Ένας φύλακας του χρόνου, ο Aeon, θα αντιληφθεί την παρουσία του Time Reaper καθότι θα αποτελέσει κίνδυνο για τη μοίρα ολόκληρου του κόσμου. Έτσι, θα επιλέξει 13 ικανούς μαχητές από κάθε δίνη του χωροχρόνου ούτως ώστε να καταφέρει να εξοντώσει την απειλή αυτή.

Στο σημείο αυτό, επιλέγουμε έναν από τους διαθέσιμους χαρακτήρες (14 συνολικά) και ξεκινάμε το δικό μας ταξίδι καθώς θα βλέπουμε τα προσωπικά γεγονότα του κάθε μαχητή να ξεδιπλώνονται πριν από κάθε μάχη. Ενδεικτικά, αναφέρουμε τους Simon και Trevor Belmont, τη Shanoa, τη Sypha, τον Death, τη Maria και φυσικά τον Dracula. Επιπλέον, μπορούμε να συλλέξουμε αντικείμενα και να τα προσθέσουμε στους αγαπημένους μας χαρακτήρες. Οι μάχες του τίτλου διαδραματίζονται σε τρισδιάστατο περιβάλλον με τα γραφικά, δυστυχώς, να σοκάρουν με την προχειρότητα που προδίδουν και τον απαράδεκτο οπτικό τομέα που έχουν να προσφέρουν.

Πραγματικά, τα γραφικά είναι η χειρότερη στιγμή του τίτλου καθώς η απόδοση και απεικόνισή τους είναι…τραγική. Ακόμα και ένας τίτλος του PlayStation 2 έχει να προσφέρει πολύ ομορφότερα γραφικά, σε τέτοιο σημείο που είναι απορίας άξιο για ποιο λόγο μια εταιρεία σαν την Konami μας παρουσιάζει μία τόσο πρόχειρη δουλειά. Οι πίστες ξεχειλίζουν από aliasing στις απεικονίσεις και χοντροκομμένα πολύγωνα, οι χαρακτήρες δεν έτυχαν αξιόλογου σχεδιασμού και τα ειδικά εφέ από τις επιθέσεις είναι είτε απλά και λιτά, είτε μέτρια.

"Οι κινήσεις κάθε χαρακτήρα βασίζονται στις αντίστοιχες κινήσεις υπογραφές που γνωρίσαμε στο γενικό κορμό της σειράς. Έτσι, θα δούμε μαστίγια, σπαθιά και πολλή μαγεία"

Όσον αφορά τον τομέα του ήχου, το Castlevania Judgment μόλις που καταφέρνει να ξεφύγει από τη μετριότητα με τα Remixes των γνώριμων ηχητικών αποσπασμάτων να ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο αδιάφορο ηχητικό σύνολο. Συγκεκριμένα, οι ηχητικές απολήξεις των επιθέσεων είναι καθαρά τυπικές ενώ το voice over και voice acting είναι…τραγελαφικό! Σχετικά με το χειρισμό και τη γενική φύση του gameplay, τα πράγματα τείνουν να βυθίζονται όλο και πιο πολύ στο σκοτάδι. Οι κινήσεις πραγματοποιούνται εκμεταλλευόμενες τα χαρακτηριστικά των Wii Remote και Nunchuck. Όμως, ο τρόπος με τον οποίο θα δώσουμε τις εντολές στο χαρακτήρα μας είναι καθαρά αδέξιος και απελπιστικός.

Θα πιάσουμε τον εαυτό μας να κουνάει τόσο το Wii Remote όσο και το Nunchuck πατώντας παράλληλα διαφορετικά κουμπιά, που σε συνδυασμό με τη χρονική ακρίβεια που απαιτείται, θα επιχειρούμε να εκτελέσουμε τις κινήσεις του χαρακτήρα μας.

Παραδόξως, οι ειδικές επιθέσεις πραγματοποιούνται πολύ εύκολα αφού αρκεί να πατήσουμε μόνο το «κάτω» (!) στο D-pad. Αν δε μας εξυπηρετεί το χειριστήριο αυτό μπορούμε να παίξουμε είτε με το Classic Controller, είτε ακόμα και με το χειριστήριο του GameCube, κάτι που αποτελεί μεγάλη έκπληξη αλλά και περιπέτεια για τα δάχτυλα μας. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να πατάμε και πάλι ενοχλητικούς συνδυασμούς κουμπιών, κάτι το οποίο θα απομακρύνει πολλούς από τον τίτλο.

{PAGE_BREAK}

Οι κινήσεις κάθε χαρακτήρα βασίζονται στις αντίστοιχες κινήσεις-υπογραφές που γνωρίσαμε στο γενικό κορμό της σειράς. Έτσι, θα δούμε μαστίγια, σπαθιά και πολλή μαγεία. Κάποιες επιθέσεις είναι εντυπωσιακές και συγκεκριμένα οι ειδικές επιθέσεις, οι οποίες όμως μπορούν να αφαιρέσουν έως και τα τρία τέταρτα της ενέργειας του αντιπάλου μας. Το πλήθος των κινήσεων σίγουρα δεν είναι μεγάλο αλλά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και δευτερεύοντα όπλα ή power ups που θα βρίσκουμε στις πίστες, καταστρέφοντας διάφορα αντικείμενα. Γίνεται γρήγορα αντιληπτό ότι το παιχνίδι πάσχει από έλλειψη ισορροπίας τόσο στους χαρακτήρες όσο και στις ίδιες τις επιθέσεις τους. Να προσθέσουμε πως η κάμερα δε βοηθάει την περιήγησή μας στις πίστες πόσο μάλλον την οργάνωση των επιθέσεων μας.

Μπορούμε να επιλέξουμε το Story Mode και να παρακολουθήσουμε όλες τις επιμέρους πληροφορίες για κάθε χαρακτήρα μέχρι να ολοκληρώσει το στόχο του και τις προσωπικές του αναζητήσεις, περνώντας από συγκεκριμένες πίστες με αντιπάλους και παγίδες να τον περιμένουν. Κάθε φορά που θα ολοκληρώνουμε το Story με ένα χαρακτήρα, θα μπορούμε να ξεκλειδώνουμε τον επόμενο που θα συντροφεύσουμε στην περιπέτειά του.

{VIDEO_1}

Δυστυχώς, απουσιάζει το βάθος από τις προσωπικές αναζητήσεις των χαρακτήρων ενώ η απόδοση των cut scenes δε βοηθάει καθόλου ούτε και εξυπηρετεί στην εξέλιξη των γεγονότων και αυτό είναι φανερό παίζοντας τα πρώτα λεπτά του Story Mode. Κάλλιστα, μπορούμε να επιλέξουμε να παίξουμε ένα γρήγορο arcade ή να περιηγηθούμε στους ορόφους του Castle αντιμετωπίζοντας προκλήσεις με απώτερο σκοπό να νικήσουμε τον Dracula.

Επιπλέον, ο τίτλος προσφέρει και online μάχες με αξιοσημείωτα μηδενικό lag. Το δυσάρεστο είναι ότι η αναμονή εύρεσης κάποιου αντιπάλου είναι ισχυρή δοκιμασία για την υπομονή μας αφού είτε δε θα βρίσκουμε lobbies για να μονομαχήσουμε, είτε θα περιπλανιόμαστε μόνοι μας (για πολλή ώρα) μέχρι να μας τύχει επιτέλους κάποιο ranked match. Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό είναι πως μπορούμε να συνδεθούμε μέσω wi-fi με το DS και συγκεκριμένα με το εξαιρετικό Castlevania: Order of Ecclesia ώστε να ξεκλειδώσουμε τη σαγηνευτική Shanoa και διάφορα καλούδια που αφορούν πίστες και συλλογή αντικειμένων. Όσοι όμως δε διαθέτουν το διαμάντι που ακούει στο όνομα "Ecclesia", δε χρειάζεται να ανησυχούν, αφού μπορούν να ξεκλειδώσουν τα επιπλέον στοιχεία παίζοντας το Story Mode.

"Οι μάχες του τίτλου διαδραματίζονται σε τρισδιάστατο περιβάλλον με τα γραφικά δυστυχώς να σοκάρουν με την προχειρότητα που προδίδουν και τον απαράδεκτο οπτικό τομέα που έχουν να προσφέρουν"

Αν δούμε το Castlevania Judgment καθαρά σαν ένα fighting spin-off τίτλο, τότε δυστυχώς αποτυγχάνει να προσφέρει αυτό που ήλπιζε η Konami, πόσο μάλλον αυτά που προσδοκούσαμε εμείς. Στην καλύτερη, θα το παρομοιάσουμε με μία πιο casual και πρόχειρη προσέγγιση του Soul Calibur, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει να πλησιάσει ούτε κατά προσέγγιση την ποιότητά του. Αν είχε μείνει πιστό στις 2 διαστάσεις όπως τα περισσότερα παιχνίδια της σειράς, τουλάχιστον ίσως προσέφερε πιο όμορφα γραφικά.

Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι ένα παιχνίδι "ξύλου", το οποίο απευθύνεται στους φανατικούς οπαδούς της σειράς και αυτό αυστηρά για συλλεκτικούς λόγους, αφού δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει επάξια το είδος αυτό ενώ ταυτόχρονα αμαυρώνει άδικα το όνομα "Castlevania". Όσοι ανυπομονούν να παίξουν ένα καλό fighting παιχνίδι στην κονσόλα της Nintendo, καλύτερα να περιμένουν το Tatsunoko vs Capcom αφού εδώ δε θα βρουν αυτό που πραγματικά επιθυμούν. Και όσοι διψούν για καθαρόαιμο Castlevania, μπορούν ανεπιφύλακτα να δοκιμάσουν το Order of Ecclesia, που αποτελεί μια πιο retro και συνάμα φρέσκια και μαγική εμπειρία και σίγουρα την τελευταία μέχρι τώρα καλή στιγμή της σειράς.

Στάθης-Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος