Dynasty Warriors 6 Empires

Η Koei δοκιμάζει για ακόμα μια φορά τα…νεύρα μας

Tο Dynasty Warriors 6 Empires είναι τόσο αναμενόμενο όσο και το γεγονός ότι αυτές τις ημέρες θα έχει καύσωνα. Και είναι αναμενόμενο από όλες τις πλευρές. Η εταιρία πιστή στο εξάμηνο πλέον ραντεβού με τους οπαδούς της, θα λέγαμε ότι προσπαθεί απλά να δώσει ακόμα μερικές ώρες μαχών, παρά να τολμήσει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο. Παράλληλα, ακολουθώντας τη φιλοσοφία του Warriors Orochi, συνεχίζει τη λογική του παντρέματος ορισμένων δημοφιλών δημιουργιών της και έτσι, πλέον, είναι το στοιχείο της στρατηγικής που προσπαθεί δειλά-δειλά να κάνει την εμφάνισή του. Το αν τελικά το καταφέρνει, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Γενικά…μια από τα ίδια

Η αλήθεια είναι πως με την παραλαβή του τίτλου, λίγο πολύ περιμέναμε τί θα αντικρίσουμε. Βέβαια, εδώ αξίζει να αναφερθεί ότι πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει η απλότητα, μια ιδιαιτερότητα που σε κάθε άλλη περίπτωση θα ενοχλούσε. Αλλά με τις ζέστες να έχουν σφίξει για τα καλά, είναι πραγματικά αμφίβολο αν κάποιος θα προτιμούσε έναν "εγκεφαλικό" τίτλο από το ακατάπαυστο πάτημα ενός κουμπιού.

Μέχρι ένα σημείο η ώρα περνάει ευχάριστα, αλλά οι επαναλαμβανόμενες αποστολές, συν το γεγονός πως πρακτικά ο τίτλος είναι ίδιος με όλους τους προηγούμενους, πραγματικά μας έκαναν να μετανιώσουμε που δεν επιλέξαμε κάποια παραλία. Το συγκεκριμένο review είναι κάπως ιδιαίτερο, αλλά η αλήθεια είναι ότι το κείμενο είναι το μόνο διαφορετικό γύρω από τη σειρά Dynasty Warriors. Η Koei συνεχίζει να ρίχνει όλο το βάρος στην πραγματικά εντυπωσιακή λίστα διαθέσιμων χαρακτήρων, αγνοώντας χαρακτηριστικά άλλους σημαντικότερους τομείς.

Όταν οι επιλογές περισσεύουν: Οι χαρακτήρες

Όπως το συνηθίζει η εταιρία έχει εμπλουτίσει τον τίτλο της με πολλά modes, αν και πρακτικά μόνο ένα από αυτά καταπιάνεται με το κυρίως gameplay. Η επιλογή create character είναι ένας πραγματικός πειρασμός, με τις παραμετροποιήσεις να είναι αμέτρητες και τελικά σαν όριο να τίθεται η διάθεση αλλά και ο ελεύθερος χρόνος του παίκτη.

O πλουραλισμός είναι αναμφίβολα διάχυτος και το συγκεκριμένο mode ίσως και να ήταν περιττό, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι διαθέσιμοι χαρακτήρες αγγίζουν τους 90! Αναμφίβολα και πρόκειται για το highlight του τίτλου, αν και εδώ υπάρχει μια μικρή ιδιαιτερότητα. Oι χαρακτήρες είναι μεν πάρα πολλοί, αλλά μετά από λίγο θα μπορεί να συμπεράνει ο καθένας ότι τα πάντα εξυπηρετούν απλά και μόνο τον εντυπωσιασμό. Με μια εξονυχιστική έρευνα, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ουσιαστικά υπάρχουν 25 βασικά μοντέλα και από εκεί και έπειτα η Koei έχει πειραματιστεί κυρίως με την εμφάνισή τους. Δυστυχώς, ακόμα και ο οπλισμός τους είναι ο ίδιος, ενώ δίχως να αποτελεί έκπληξη, μοιράζονται και τις ίδιες κινήσεις.

Στρατηγικές αποφάσεις: το gameplay

Περνώντας στο κυρίως gameplay, το μόνο και μοναδικό διαθέσιμο mode είναι το Empire. Η εταιρία αφήνει να εννοηθεί ότι πλέον οι μάχες έχουν αποκτήσει έναν διαφορετικό αέρα, με το στοιχείο της στρατηγικής να αποτελεί τη νέα προσθήκη. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, γιατί πολύ απλά τα πάντα βρίσκονται ακόμα σε σχεδόν βρεφικό στάδιο, ενώ οι πολλές οθόνες που μεσολαβούν μέχρι τελικά να αρχίσει μία μάχη θα κουράσουν αφάνταστα τους παίκτες.

Η δράση χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια, τα οποία -στην πλειοψηφία τους- βασιζονται στις μάχες που έδωσε στο παρελθόν η φεουδαρχική Κίνα ώστε να καταφέρει να επιτύχει τους στόχους της. Το κάθε κεφάλαιο με τη σειρά του προσφέρει 20 αποστολές, με τον παίκτη να έχει τη δυνατότητα να τις φέρει εις πέρας με όποια σειρά επιθυμεί. Πριν όμως φτάσει σε αυτό το σημείο, επιβάλλεται να καταστρώσει την υποτιθέμενη στρατηγική του, η οποία όμως για κάποιον μυστήριο λόγο…είναι απούσα. Υπάρχει μεν ένας διαθέσιμος χάρτης, αλλά πρακτικά είναι άχρηστος. Το μόνο που εξυπηρετεί είναι η απεικόνιση των εδαφών που έχει ο παίκτης υπό την κατοχή του, ενώ σε τακτά χρονικά διαστήματα θα ενημερώνεται για την πορεία των συμμάχων του, που όμως και πάλι έχουν διακοσμητικό ρόλο.

Τελικά, για μια ακομα φορά, τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το ακατάπαυστο πάτημα των κουμπιών επίθεσης, με όλες τις υποσχέσεις της εταιρίας να αποδεικνύονται αναληθείς. Κάνοντας έναν απλό υπολογισμό, προκύπτει ότι συνολικά υπάρχουν 100 αποστολές. Σίγουρα το νούμερο είναι ενθαρρυντικό, αλλά και σε αυτόν τον τομέα η αρχική εικόνα ξεγελάει. Ο σκοπός θα είναι πάντοτε ο ίδιος, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που ο παίκτης θα αντιμετωπίζει συνεχώς τα ίδια στρατεύματα, τα οποία σημειωτέον εμφανίζονται από το πουθενά ως δια μαγείας. Πρακτικά, σε κάθε επίπεδο θα υπάρχει ένα συγκεκριμένο objective, αν και τις περισσότερες φορές θα απαιτείται η εξουδετέρωση ενός συγκεκριμένου αριθμού αντιπάλων.

{PAGE_BREAK}

Η θεωρία της απλότητας: Το σύστημα μάχης

Όλη η προσοχή της εταιρίας φαίνεται να δαπανήθηκε στο σύστημα μάχης, που δίχως να είναι κάτι το ιδιαίτερο, τελικά κρίνεται ως αποδεκτό. Με δύο πλήκτρα επίθεσης να είναι διαθέσιμα, οι παίκτες μπορούν να επιτύχουν ορισμένους συνδυασμούς κινήσεων, ενώ φορτίζοντας την ανάλογη μπάρα εκτελούνται και οι άκρως εντυπωσιακές super moves. Αλλά η ικανοποίηση σταματάει εκεί. Τα συνδυασμένα χτυπήματα είναι το πολύ τέσσερα, αν και επαναλαμβάνοντας συνεχώς την ίδια κίνηση το αποτέλεσμα θα είναι το επιθυμητό. Η απλότητα βρίσκεται εδώ σε όλο της το μεγαλείο και παρά την καταγραφή combos με διψήφιο νούμερο, το βάθος απουσιάζει.

Το πλέον εκνευριστικό είναι ότι ο παίκτης θα πρέπει να κινείται συνεχώς στα άκρως βαρετά επίπεδα και να αντιμετωπίζει τους ίδιους αντιπάλους ξανά και ξανά. Μέσα στα στρατεύματα των αντιπάλων -τα οποία στελεχώνουν πραγματικά άμυαλοι στρατιώτες- υπάρχουν και οι λοχαγοί τους, αν και πάλι δείχνουν να στερούνται εξυπνάδας. Η μετάβαση από το ένα σημείο στο άλλο μπορεί να γίνει αρκετά πιο σύντομα αν χρησιμοποιηθεί κάποιο άλογο για παράδειγμα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ο κεντρικός χαρακτήρας θα είναι υπερβολικά ευάλωτος στα αντίπαλες επιθέσεις. Ο τίτλος παρέχει πέντε επίπεδα δυσκολίας, αλλά ακόμα και στο υψηλότερο η πρόκληση είναι απελπιστικά χαμηλή.

Τελικά, το πλέον ενοχλητικό με το Dynasty Warriors 6 Empires είναι ότι σχεδόν όλους τους τομείς με τους οποίους καταπιάνεται, τους αγγίζει μόνο επιδερμικά. Η αναβάθμιση των όπλων είναι μια μάλλον ανούσια διαδικασία, ενώ και η διπλωματία δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ακόμα αποστολή με ακόμα περισσότερους εχθρούς. Το στοιχείο της στρατηγικής -όπως αναφέρθηκε και πιο πριν- απουσιάζει παντελώς, κάνοντας τελικά την αγορά του τίτλου να μοιάζει περιττή για κάποιον που διαθέτει κάποια προηγούμενη πρόταση της Koei στο εν λόγω franchise.

Δυστυχώς, η ίδια λιτή εμφάνιση του παρελθόντος έχει μεταφερθεί και στο multiplayer mode, με τις επιλογές να μετριούνται σε μόλις δύο. Δύο φίλοι μπορούν είτε να ενώσουν τις δυνάμεις τους, είτε να βρεθούν αντιμέτωποι στο πεδίο της μάχης, με όλους τους υπόλοιπους στρατιώτες απλώς να περιπλανώνται άσκοπα δεξιά και αριστερά.

Μια ξεπερασμένη γενιά: ο τεχνικός τομέας

Δίχως να προκαλεί την παραμικρή έκπληξη, ίδιος και απαράλλαχτος εμφανίζεται και ο τεχνικός τομέας. Αυτό συνεπάγεται γραφικά που παραπέμπουν στην προηγούμενη γενιά, με μοναδική εξαίρεση να αποτελεί ο σχεδιασμός του κεντρικού χαρακτήρα. Όλα τα υπόλοιπα έχουν μια σαφώς χοντροκομμένη όψη, η ομίχλη δηλώνει παρούσα για να καλύψει το μικρό draw distance, ενώ και η παρουσία clipping επιτρέπει στους στρατιώτες να περνούν με άνεση ο ένας μέσα από τον άλλο. Η ίδια άσχημη εικόνα συνεχίζεται και στον τομέα του ήχου.

Προσπερνώντας τα πρόχειρα voice overs που προσφέρονται μόνο στα αγγλικά, ιδιαίτερα εκνευριστική χαρακτηρίζεται η μουσική που συνοδεύει τις μάχες. Πραγματικά είναι απορίας άξιο πως γίνεται μια μάχη ανάμεσα σε μονάδες της Κίνας του παρελθόντος, να συνοδεύεται από metal μουσική και μάλιστα χαμηλής ποιότητας.

{VIDEO_1}

Ολοκληρώνοντας την παρουσίαση του Dynasty Warriors 6 Empires, οφείλουμε να πουμε ότι ο τίτλος είναι σε θέση να προσφέρει ένα ξεκούραστο και προπάντων ξέγνοιαστο απόγευμα. Αλλά μέχρι εκεί. Για ακόμα μία χρονιά η Koei παρέχει τα αναμενόμενα, με τα νέα στοιχεία να απουσιάζουν εντελώς. Αυτή η εμμονή στη μετριότητα δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη, οπότε -όσο επιεικής και να προσπαθήσει να είναι κάποιος- δεν γίνεται να προσπεράσει τα τόσα εμπόδια που θέτει ο τίτλος. Ίσως του χρόνου…

Γιώργος Τσακίρογλου