Pro Evolution Soccer 2010

Επιστροφή σε φόρμα για το “Pro”, πλησιάζει όμως τις παλαιές δόξες;

Εδώ είμαστε λοιπόν, ακόμα ένα φθινόπωρο, ακόμα μία αθλητική για τα videogames περίοδο, με τις ετήσιες αθλητικές κυκλοφορίες να μάχονται για το θρόνο του βασιλιά, ο οποίος ως καθεστώς πλέον, δεν λέει να αλλάξει χέρια -είτε μιλάμε για μπάσκετ, είτε για ποδόσφαιρο. Η μετάβαση της σειράς Pro Evolution Soccer στην 7η γενιά κονσόλων, ήταν το λιγότερο άγαρμπη. Τη στιγμή που ο ανταγωνισμός επένδυσε σε νέα τεχνολογία, γκρεμίζοντας την τότε φόρμουλα και αναδομώντας ένα εντελώς ανανεωμένο franchise, είδαμε μία Konami να παραδίδει παιχνίδια που δεν έλεγαν να ξεφορτωθούν τη last-gen “μυρωδιά” από πάνω τους, κυρίως λόγω της έλλειψης νεωτερισμών και της γενικής στασιμότητας που παρουσίαζε το franchise τα τελευταία χρόνια. Παρότι εκθρονισμένο, το περσινό Pro Evolution Soccer 2009, άφησε το παράθυρο της βελτίωσης ανοιχτό, δίνοντας υποσχέσεις για το μέλλον. Το πολυπόθητο για πολλούς PES 2010 είναι εδώ. Έχει εκπληρώσει τις υποσχέσεις του, και αν ναι, αρκεί αυτό;

360 μοίρες: Ή μήπως όχι;

Παρότι έχουν περάσει χρόνια ολόκληρα από την πρώτη κυκλοφορία PES τίτλου σε next-gen κονσόλα (Pro Evolution Soccer 6 στο Xbox 360), η άρνηση της Konami να απομακρύνει τους μηχανισμούς του παρελθόντος από την, κατά τα άλλα, εμπορικά επιτυχημένη συνταγή, της στοίχισε πόντους όσον αφορά στην απόδοση του ρεαλιστικού στοιχείου.

Όπως και ο ανταγωνισμός, το PES 2010 παρουσιάζει για πρώτη φορά κίνηση στις 360 μοίρες, ή τουλάχιστον αυτό αναγράφει στο “κουτί”. Το να προσπαθεί να συνδυάσει κανείς animations που κατά κόρον κουβαλούν έτη στη πλάτη τους, με ένα σύστημα κίνησης που απαιτεί άμεσο και κυρίως γρήγορο χειρισμό, φαντάζει επικίνδυνα καταστροφικό. Και στην περίπτωση του PES 2010, κατά γενική ομολογία είναι. Ενώ λοιπόν ο πυρήνας του gameplay μένει πιστός στη σειρά, παρατηρούμε μία πτώση στο ρυθμό, με τους παίκτες να κινούνται αισθητά πιο αργά στο χορτάρι, κάτι που είναι απόρροια της λαθεμένης χρήσης των 360 μοιρών. Ελέω της έλλειψης gameplay υψηλών ταχυτήτων και ομαλών animations, κάθε φορά που ο παίκτης αλλάζει κατεύθυνση, δίνει την εντύπωση πως “σέρνεται” προς τα πίσω, πριν ξεκινήσει την πορεία του. Παρά λοιπόν την κατάργηση των 8 αξόνων, η κίνηση των παικτών εξακολουθεί να έχει μία ρομποτική αίσθηση, που τοποθετείται χιλιόμετρα μακριά από την απόδοση μίας ρεαλιστικής εμπειρίας.

You haz next-gen? Το gameplay

Όπως είπαμε και παραπάνω, ο ρεαλισμός δεν είναι το ατού του Pro Evolution Soccer 2010. Και η απουσία του τελευταίου, γίνεται εμφανής σε κάθε τομέα του gameplay. Ενώ λοιπόν στα "χαρτιά” έχουμε ένα παιχνίδι που περιέχει το άκρον άωτο της φυσικότητας στην κίνηση (βλ. 360 μοίρες), δε φαίνεται να το εκμεταλλεύεται στο ελάχιστο. Και αυτό επειδή το gameplay έχει μείνει σε γενικές γραμμές ίδιο και απαράλλακτο.

Σίγουρα, έχουμε μερικά νέα animations, μα η αντίδραση των παικτών στις εντολές μας εξακολουθεί να είναι ετεροχρονισμένη και άτσαλη, οι τακτικές του στυλ “παιχνίδι στα φτερά του γηπέδου, και εισχώρηση στην άμυνα από εκεί” δηλώνουν παρούσες, και η συμπεριφορά της μπάλας βγάζει επιδεικτικά τη γλώσσα στους νόμους της φυσικής. Ας πάρουμε ως παράδειγμα το παιχνίδι στο κέντρο του αγωνιστικού χώρου. Στην προσπάθειά της να κάνει το gameplay να φαντάζει πιο ρεαλιστικό, όπως αναφέραμε και παραπάνω, η Konami μείωσε το ρυθμό του παιχνιδιού. Αυτό όμως δεν απαγορεύει στη στρογγυλή θεά να ταξιδεύει με παράδοξες ταχύτητες στον αγωνιστικό χώρο, καταργώντας τον όποιο ρεαλισμό προσπάθησε να εισάγει η ομάδα ανάπτυξης. Γενικά, θα μπορούσαμε να πούμε, πως για κάθε βελτίωση που κάνει την εμφάνιση της στο νέο τίτλο, υπάρχει κι ένα μειονέκτημα που συμβάλλει αρνητικά στην όλη εμπειρία.

Τα μαρκαρίσματα και το σύστημα tackling είναι αισθητά βελτιωμένα. Οι παίκτες πέφτουν πάνω στη μπάλα -ή και στα πόδια του αντιπάλου, εκάστοτε- με έναν πιο αληθοφανή τρόπο, πράγμα που ισχύει και όταν δύο παίκτες διεκδικούν τη μπάλα σε μεγάλες ταχύτητες. Το περιορισμένο σύστημα ανίχνευσης συγκρούσεων όμως, και τα επαναλαμβανόμενα animations πτώσεων, οδηγούν στη δημιουργία κλασσικών PES στιγμών. Οι φίλοι της σειράς έχουν μάθει να ζουν με τις παραξενιές αυτές, αν και δεν ξέρουμε αν θα έπρεπε, τη στιγμή που το FIFA 10 -και η πλειοψηφία των αθλητικών παιχνιδιών, γενικότερα- αποδίδει φόρο τιμής στο ρεαλισμό του αθλήματος.

Η τεχνητή νοημοσύνη των τερματοφυλάκων έχει επίσης υποστεί δραματική βελτίωση, κάτι που είναι ιδιαίτερα θετικό, αφού η συμπεριφορά τους παίζει καταλυτικό ρόλο στο παιχνίδι. Οι keepers κάνουν γενναίες εξόδους, αποκρούουν με γροθιές μία δυνατή μπαλιά και ασφαλίζουν τη μπάλα στην αγκαλιά τους με μεγαλύτερη προσοχή. Μια κακή συνήθεια που παρουσιάζουν όμως, είναι η τολμηρή συνήθεια να ασφαλίζουν τη μπάλα με τη δεύτερη επέμβαση. Αν και όχι απαραίτητα κακό, μιας και αντιθέτως προσθέτει στο ρεαλισμό, τέτοια συμπεριφορά από πλευράς των τερματοφυλάκων μπορεί να οδηγήσει σε “ανόητα” γκολ, ή ακόμα και αυτογκόλ, αφού οι αμυντικοί έχουν την τάση να παρεμβαίνουν εκεί που δεν πρέπει.

{PAGE_BREAK}

Do you like cards? Τα νέα features

Δύο ενδιαφέρουσες προσθήκες (τουλάχιστον αρχικά), είναι τα Team Style και Playing Style Cards features. Το πρώτο, στην ουσία κάνει αυτό που υπονοεί το όνομα του. Στη θεωρία, αλλάζοντας διάφορες τιμές, είμαστε σε θέση να μεταβάλουμε τον τρόπο που συμπεριφέρεται η ομάδα μας στο γήπεδο -από το πόσο θα ξεφεύγουν από το πόστο τους οι παίκτες μας, στο πόσο δυναμική θα είναι η αμυντική γραμμή μας, και ούτω καθ’ εξής. Κάθε ομάδα έχει μια προεπιλεγμένη τιμή, με την επιλογή να έχει γίνει μετά από ενδελεχή έρευνα στον τρόπο που αποδίδει στα πραγματικά γήπεδα. Όπως είπαμε, στη θεωρία, το νέο αυτό χαρακτηριστικό ακούγεται λειτουργικό. Στην πράξη όμως, ελάχιστη επίδραση έχουν οι αλλαγές που κάνουμε στην τιμή της κάθε ομάδας.

Το πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ένδειξη του ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει στο γήπεδο. Ως αποτέλεσμα, δύσκολα ο μέσος παίκτης θα ασχοληθεί με το συγκεκριμένο feature. Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στις Playing Style κάρτες. Οι επιλογές ουσιαστικά είναι τρεις. Οι Attack Level, οι Playing Style και τέλος οι Skill κάρτες. Κάθε μία, είναι ικανή να επηρεάσει τη συμπεριφορά ενός παίκτη στον αγωνιστικό χώρο.

Η Attack Level κάρτα, λόγου χάρη, μας επιτρέπει να μεταβάλουμε την τάση ενός παίκτη να αμύνεται ή να επιτίθεται. Μπορούμε να επιλέξουμε το ισορροπημένο setting, ή ένα ακραίο, αναλόγως με το τι επιθυμούμε να κάνει ο παίκτης στο γήπεδο. Και πάλι, όλα αυτά ισχύουν στη θεωρία. Με άλλα λόγια, η επίδραση που έχουν αυτές οι αλλαγές στο παιχνίδι το ίδιο, κυμαίνεται από ελάχιστη, μέχρι ελαφρά ανιχνεύσιμη. Παρότι αρχικά ενδιαφέροντα, τα εν λόγω χαρακτηριστικά αναμένεται να προσελκύσουν μόνο το hardcore κοινό. Το παραδοσιακό πλέον Master League, παρουσιάζεται ανανεωμένο, επιτέλους εμπεριέχοντας το Champions League, καθώς επίσης και το νεοαφιχθέν Europa League.

Οι βελτιώσεις όμως δεν σταματούν εκεί. Το σύστημα μεταγραφών είναι τροποποιημένο με τέτοιο τρόπο, ώστε οι μεταγραφές να έχουν μία αληθοφανή φύση, και τα ποσά που αλλάζουν χέρια να κυμαίνονται σε λογικά επίπεδα. Οι σπόνσορες κάνουν την εμφάνιση τους, με τον παίκτη να καλείται να επιλέξει μεταξύ μίας σειράς μη υπαρκτών εταιρειών. Το επίπεδο της πρόκλησης είναι ακόμα μεγαλύτερο αν επιλέξουμε να ξεκινήσουμε με τους κάποτε άσημους, νυν… διάσημους παίκτες (Valeny και σία). Αν πάλι επιλέξουμε μία υπαρκτή ομάδα, θα πρέπει να γνωρίζουμε πως αν και το PES 2010 εξακολουθεί να έχει την άδεια του Champions League, πολλές από τις ομάδες που συμμετέχουν σε αυτό δεν παρουσιάζονται επίσημα (London FC…). Σε γενικές γραμμές, αν και απλοϊκό, το σύστημα αυτό κερδίζει πόντους για τη λειτουργικότητα του.

PES ρε, μιλάς ελληνικά;

Φαίνεται πως η Konami αναγνώρισε το γεγονός πως οι τίτλοι PES τείνουν να έχουν εξαιρετικά καλή εμπορική πορεία στη χώρα μας, αφού για πρώτη φορά στη σειρά υποστηρίζεται επίσημα η ελληνική γλώσσα. Κάθε μενού, κάθε λέξη σχεδόν (πέρα των ονομάτων των παικτών) είναι μεταφρασμένη, σε σημείο πολλές φορές υπερβολικό. Ίσως τα ονόματα των ομάδων θα έπρεπε να μείνουν απείραχτα, μιας και το “ΠΕ ΕΣ ΒΕ” ή το “ΟΛΥΜΠΙΚ ΛΥΟΝΑΙ” δεν είναι και το πιο ευχάριστο / ευανάγνωστο θέαμα. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο κωμικοτραγικά στις ομάδες χωρίς άδεια, με ανεκτές μεταφράσεις όπως “ΔΥΤΙΚΟΙ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ”, μέχρι πραγματικά αστείες, όπως το “ΑΓΓΕΙΟΠΛΑΣΤΕΣ”. Η παρουσία της ελληνικής, όμως, είναι κάτι το χωρίς αμφιβολία θετικό, ειδικά εφόσον τα ορθογραφικά είναι απόντα και τα μενού εύστοχα μεταφρασμένα.

Ο τεχνικός τομέας

Αν το Pro Evolution Soccer είναι αισθητά βελτιωμένο κάπου, είναι στον οπτικοακουστικό του τομέα. Αμέσως, αμέσως, την παράσταση καταφέρνουν να κλέψουν τα πρόσωπα των παικτών (τουλάχιστον των πιο γνωστών), χάρη στο ρεαλισμό που παρουσιάζουν, συνδυασμένο με το επίπεδο λεπτομέρειας. Αν πάρουμε την εθνική Αγγλίας για παράδειγμα, θα διαπιστώσουμε πως πάνω-κάτω όλα τα πρόσωπα είναι εξόχως ρεαλιστικά. Πτώσεις του frame rate δεν παρατηρήθηκαν, ενώ το μοντέλο φωτισμού είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό.

Είναι πραγματικά κρίμα που όλοι οι αγώνες του Champions League διεξάγονται νύχτα. Το γρασίδι παρουσιάζει περισσότερη λεπτομέρεια, αν και όλος ο αγωνιστικός χώρος εξακολουθεί να διατηρεί αυτή τη “last-gen PES” αίσθηση. Τα animations, αν και αυξημένα, εξακολουθούν να είναι περιορισμένα σε αριθμό, ενώ παρατηρήσαμε πως το PES 2010 είναι ίσως και το πιο "σκοτεινό" όλων των τίτλων της σειράς. Αν και είναι καθαρά θέμα γούστου, το νέο παιχνίδι της σειράς παρουσιάζει έναν πιο “χλωμό” οπτικό τομέα, που εκ του αποτελέσματος θα αποδειχθεί αν θα αγαπηθεί από το κοινό ή όχι

Τα μενού είναι ανανεωμένα, με νέα χρώματα και καρτέλες και παρόλο που είναι λακωνικά, αποδεικνύονται ιδιαίτερα ευχάριστα και λειτουργικά. Μόνο στα πιο περίπλοκα αυτών, αναμένεται κάποιος να αντιμετωπίσει προβλήματα, περισσότερο εξαιτίας της…μπλεγμένης φύσης τους.

{PAGE_BREAK}

Ο τομέας του ήχου αποτελεί έκπληξη για φέτος, μιας και ίσως για πρώτη χρονιά, το soundtrack του PES 2010 κρίνεται ανώτερο του FIFA 10. Αν και επίσης κάτι καθαρά υποκειμενικό, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στην Konami τη στροφή σε πιο indie rock / alternative μονοπάτια, με μία λίστα που αγγίζει τα 47 μουσικά κομμάτια. Εκεί μέσα θα βρούμε τραγούδια από τους Keane, τους Kaiser Chiefs, τους Stereophonics, ή ακόμα και τους The Courteeners. Ο σχολιασμός είναι για ακόμα μία χρονιά οριακά απαράδεκτος, με τους σχολιαστές Jon Champion και Mark Lawrenson να ακούγονται λες και εκπέμπουν από ένα υποβρύχιο στο Αιγαίο, όντας συχνά ετεροχρονισμένοι, σπάνια σχολιάζοντας το οτιδήποτε πέρα της εξέλιξης του αγώνα.

Συμπεράσματα

Εν κατακλείδι, το Pro Evolution Soccer 2010 είναι βελτιωμένο σε σχέση με πέρυσι, χωρίς αυτό να λέει πολλά. Ο ανταγωνισμός έχει ανοίξει πλέον επικίνδυνα την απόσταση, με μία ολοκληρωτική αλλαγή να επιβάλλεται. Τo PES 2010 δεν είναι ένα κακό παιχνίδι, αντιθέτως είναι διασκεδαστικότατο (ειδικά με παρέα), όμως μόνο για όσους ξέρουν τι αναζητούν από τον τίτλο.

{VIDEO_1}

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν εντοπίζονται στα θέλω του κοινού, αλλά στο ίδιο το πόνημα της Konami, το οποίο δίνει την εντύπωση πως δεν ξέρει τι θέλει να είναι. Αν το αντιμετωπίσουμε ως έναν ρεαλιστικό εξομοιωτή ποδοσφαίρου, όχι μόνο αποτυγχάνει να συγκριθεί με το FIFA 10, αλλά και γενικότερα να συσχετιστεί με τη πλειάδα ρεαλιστικών στοιχείων που χαρακτηρίζουν το πραγματικό άθλημα. Ως ένας ποδοσφαιρικός τίτλος με arcade ανησυχίες και διασκεδαστικό multiplayer, όμως, το νέο PES διαπρέπει. Απλά, η Konami πρέπει να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς είναι ο τίτλος της, μιας και η κρίση ταυτότητας κάνει αισθητή την παρουσία της. Μέχρι τότε, το αν το PES 2010 θα είναι ο τίτλος που θα παίζουμε με την παρέα μας, θα εξαρτηθεί καθαρά από τι αναζητούμε από ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου.

Δημήτρης Μπάνος