Battlefield: Bad Company 2

Βλέπουμε τον πόλεμο μέσα από τα ιδιοφυή μάτια της DICE

Το σενάριο πίσω από τη Bad Company υπό-σειρά, παρακλάδι των αυθεντικών Battlefield τίτλων, είναι λίγο περίεργο. Αυτό που ξεκίνησε ως πείραμα επιτυχούς μετάβασης ενός franchise που είχε το ακρωνύμιο “PC” παντού γραμμένο πάνω του, στο σύμπαν των οικιακών συστημάτων, στην πορεία αποδείχθηκε ένας αυθεντικός διάδοχος της σειράς που έγραψε gaming ιστορία στα PCs. Κάτι τέτοιο επιτεύχθηκε μέσω της διατήρησης του χαρακτήρα της σειράς, στο multiplayer τμήμα του παιχνιδιού. Πέραν του διασκεδαστικού και με ενδιαφέροντες χαρακτήρες Single Player Campaign, το πρώτο Bad Company προσέφερε ένα πλήρες online κομμάτι, που ως πρώτη απόπειρα τα κατάφερε περίφημα.

Για κάποιο περίεργο λόγο, έπεσε θύμα σύγκρισης με το αντίπαλο δέος, το Call of Duty 4: Modern Warfare. Παρόλο λοιπόν που δομικά, οι δύο τίτλοι ήταν σαν τη νύχτα με τη μέρα, οι συγκρίσεις δεν αποφεύχθηκαν. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι το εξής: Η DICE, εκμεταλλεύτηκε τις όποιες συγκρίσεις, προβάλλοντας το πόσο διέφερε ο τίτλος της. Και φυσικά, δεν άργησε να αφήσει υπόνοιες για ένα sequel.

Πληροφορίες αναδύθηκαν, προσθήκες ανακοινώθηκαν, κοινό εκστασιάστηκε, ντόρος δημιουργήθηκε, και 21 ημέρες πριν, η Beta του Battlefield Bad Company 2 κατέφθασε. Καθαρά multiplayer-based, με μονάχα μία περιοχή διαθέσιμη, αλλά με όλο το Ranking σύστημα παρόν. Το GameOver είχε την ευκαιρία να πάρει μέρος στη Beta αυτή, η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί, με την ημερομηνία λήξης της να παραμένει απροσδιόριστη. Με μόνο μία περιοχή διαθέσιμη, κάποιος θα φανταζόταν πως το ενδιαφέρον του παίκτη σύντομα εξατμίζεται. Στο σύμπαν των Battlefield τίτλων, όμως, υπάρχει μία αισθητή διαφορά. Μία περιοχή, πείτε την πίστα αν θέλετε, στην ουσία εκτείνεται σε μία τεράστια έκταση, με πολλαπλές φάσεις επίθεσης / άμυνας και στάδια.

H απώλεια δύο βάσεων από τους εχθρούς, δεν σημαίνει το τέλος, αλλά αντίθετα ανοίγει δύο νέες βάσεις, σε νέα περιοχή. Ως αποτέλεσμα, κάθε μία από τις περιοχές του Bad Company 2, είναι στην πραγματικότητα πολυεπίπεδες εκτάσεις, ικανές να προσφέρουν μία διαφορετική εμπειρία κάθε φορά που παίζουμε.

Και κάπου εδώ μπαίνει η Frostbite Engine στο παιχνίδι. Το πρώτο δημιούργημα με την εντυπωσιακή Frostbite ήταν το Bad Company, που κατάφερε να ξεχωρίσει χάρη σε αυτή, και το επίπεδο καταστροφής που παρουσίαζε. Η ίδια τακτική ακολουθήθηκε και με το Bad Company 2, αλλά σε δραστικά μεγαλύτερη κλίμακα. Έτσι, σε έναν κόσμο όπου οι παίκτες έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τα περιβάλλοντα ως άψυχους συμμάχους, παρέχοντάς τους κάλυψη όταν τη χρειάζονται, το Bad Company 2 έρχεται να βάλει ένα “Χ” στον κανόνα αυτό, μετατρέποντας το περιβάλλον σε πιθανό σύμμαχο ή αντίπαλο, ανάλογα με τις περιστάσεις. Το πως λειτουργεί το όλο σύστημα καταστροφής και το ρόλο που παίζει στην τακτική, θα τον αναλύσουμε παρακάτω.

Το Arica Harbor, έγινε δεύτερο σπίτι μας τις τελευταίες ημέρες, στην προσπάθεια μας να λάβουμε τα μέγιστα από τα αυτά που έχει να προσφέρει η Beta. Ξεκινώντας το παιχνίδι, θα βρεθούμε μπροστά σε ανανεωμένα μενού, πιο κατατοπιστικά και χρήσιμα αυτή τη φορά. Αυτοί που διψούν για δράση μπορούν να βρεθούν στο…battlefield μέσα σε δευτερόλεπτα, ενώ αυτοί που προτιμούν να οργανώσουν τη Squad τους, καλούν φίλους με γρήγορες διαδικασίες, δίχως τη παρέμβαση της XMB (Xross Media Bar). Τα stats μας φορτώνουν ακαριαία, τα leaderboards με αποδεκτή ταχύτητα και γενικά όλα δείχνουν να δουλεύουν ρολόι. Τα χρώματα των μενού φέρνουν αναμνήσεις Operation Flashpoint: Dragon Rising, μιας και τα δύο κάνουν χαρακτηριστική χρήση του κίτρινου χρώματος.

Στα του παιχνιδιού τώρα. Ως γνωστόν, το Gold και το Rush μάλωσαν, αφήνοντας το Rush ορφανό. Έτσι, το Rush mode αποτελεί το κύριο mode για multiplayer, αν και είμαστε σίγουροι, πως η DICE δεν θα μας χαλάσει χατίρι και θα συμπεριλάβει το Conquest στο τελικό προϊόν – πράγμα που έγινε μέσω patch στο πρώτο Bad Company μετά από απαίτηση του νοσταλγικού community. Στην ουσία, το Rush διατηρεί την ίδια δομή, με τους Attacker να προσπαθούν να ανατινάξουν στρατηγικά τοποθετημένα στη βάση του εχθρού “crates” και τους Defenders να δίνουν σώμα και ψυχή, στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν κάτι τέτοιο. Ένα τέτοιο mode ακούγεται απλό, και στην πράξη είναι. Οπλίζουμε μία αξιοσημείωτη ποσότητα εκρηκτικών ως Attacker, και υπερασπιζόμαστε το χώρο, μην αφήνοντας τον εχθρό να αφοπλίσει την καταστροφική βρομοδουλειά που μόλις κάναμε.

{PAGE_BREAK}

Ως Defender, κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να εμποδίσουμε κάτι τέτοιο από το να συμβεί, με μία "γκαρνταρόμπα" όπλων, αμυντικών συστημάτων, αρμάτων μάχης και βομβαρδιστικής υποστήριξης να είναι διαθέσιμη προς χρήση. Με αυτό τον απλό τρόπο, η DICE κατάφερε να δημιουργήσει ένα βασισμένο σε objectives multiplayer mode, που αντί να κουράζει, φέρνει επανάσταση στο χώρο, προσφέροντας ταυτόχρονα τεράστιες ποσότητες διασκέδασης.

Πως το καταφέρνει αυτό όμως; Το μυστικό κρύβεται πίσω από δύο λέξεις: Ποικιλία και συνεργασία. Υπάρχουν δεκάδες τρόποι να προσεγγίσουμε μία βάση, αν λόγου χάρη επιτιθέμαστε. Επιλέγοντας μία από τις διαθέσιμες κλάσεις, Assault, Engineer, Medic και Recon, ξεδιπλώνεται μπροστά μας μία σειρά διαθέσιμων τακτικών συσχετισμένων με τον εξοπλισμό μας. Αποκτώντας εμπειρία, ανεβαίνουμε Ranks, τα οποία μας δίνουν πρόσβαση σε νέο οπλισμό, gadgets και unlocks. Τα unlocks, θα θυμίσουν σε πολλούς τα perks του Modern Warfare. Γι’ αυτό το λόγο αναφέρουμε, πως το σύστημα αυτό έκανε την εμφάνισή του στο Battlefield 2 κι έπειτα στο 2142, χρόνια πριν το Modern Warfare της Infinity Ward.

Όπως θα παρατηρήσατε, πριν δεν αναφέραμε τη Specialist κλάση, μιας και πλέον αποτελεί παρελθόν. Ο εξοπλισμός του Specialist αποτελεί πια κομμάτι του εξοπλισμού των Engineer και Recon, κάτι που διαφοροποιεί λίγο τα πράγματα στο πεδίο μάχης. Τα C4 μετατρέπονται σε άσσο στο γεμάτο άχυρα μανίκι του Recon, που μπορεί να κάνει κομμάτια ένα tank ή να ισοπεδώσει ένα κτίριο με δύο – τρία από τα πολύτιμα εκρηκτικά του.

Και μιας και αναφέρθηκε η λέξη “ισοπεδώσει”, να σημειώσουμε εδώ πως η αναβαθμισμένη έκδοση της Frostbite ανέβασε λίγο τον πύχη της καταστροφής. Ας αναλογιστούμε το εξής σενάριο, που για του λόγου το αληθές, μας συνέβη κατά τη διάρκεια της ενασχόλησης μας με τη Beta. Ως αμερικανοί Attackers, βρισκόμασταν στο δεύτερο στάδιο εισχώρησής μας στις βάσεις του εχθρού στα στενά μίας μικρής πόλης. Σε μία Squad που αποτελούνταν από τέσσερα άτομα, κάναμε προσπάθεια να εισβάλλουμε στα λημέρια του εχθρού αθόρυβα, αποφεύγοντας τα “hot spots” όπου η ανταλλαγή πυρών οργίαζε.

Ο υπογράφων, με ένα ημιαυτόματο Sniper και unlocks που τον έκαναν πιο ταχύ (αφαίρεση βάρους από τον εξοπλισμό) και με Motion Sensors στη κατοχή του, ανίχνευε την όποια κίνηση ενώ άνοιγε δρόμο για την υπόλοιπη Squad, αποτελούμενη από δύο συμπαίκτες με Assault εξοπλισμό, κι έναν Medic – το χρήστη d1m1tR1zZzZ13, τον οποίο ευχαριστούμε ιδιαίτερα για τη συμβολή του στη multiplayer εμπειρία μας.

Μετά από την ανατίναξη ενός tank που έκανε το λάθος να μην μας δώσει σημασία, καταφέραμε να φτάσουμε στη βάση Α του εχθρού, όπου και χωριστήκαμε. Τα άλλα τρία μέλη της Squad έβαλαν πλώρη για τη βάση Β, στην οποία όπλισαν επιτυχώς τα εκρηκτικά τους. Πίσω στη βάση Α, πριν φυτέψουμε με εκρηκτικά το crate, εξουδετερώσαμε με το αθόρυβο στρατιωτικό μαχαίρι μας δύο Snipers στον επάνω όροφο και τοποθετήσαμε C4 σε στρατηγικά σημεία του κτιρίου. Έπειτα, οπλίσαμε το crate, πράγμα που είχε κάνει εδώ και λίγα δευτερόλεπτα το υπόλοιπο της Squad μας, ειδοποιώντας τους εχθρούς στη γύρω περιοχή. Ενώ λοιπόν οι άλλοι τρεις συμπαίκτες μας έδιναν μάχη για τη βάση Β (στην οποία είχε σπεύσει το μεγαλύτερο μέρος των εχθρών), εμείς βρισκόμασταν κρυμμένοι πίσω από ένα κάδο απορριμμάτων, αναμένοντας την έλευση των Defenders στη βάση που μόλις οπλίσαμε.

Τέσσερις εχθροί κατέφθασαν, αποφασισμένοι να αφοπλίσουν τα εκρηκτικά μας. Μία χειροβομβίδα από το παράθυρο έκανε την απαιτούμενη ζημιά, πριν πατήσουμε το κόκκινο κουμπάκι του πυροκροτητή μας και ισοπεδώσουμε το κτίριο, σκοτώνοντας αυτόματα τέσσερις εχθρούς, καταστρέφοντας το crate και κερδίζοντας μας ένα σωρό πόντους, οι οποίοι μας ενέταξαν στο Top 3 της ομάδας μας. Δευτερόλεπτα αργότερα, ακολούθησε και η έκρηξη της Β βάσης, με τον Medic της Squad μας, να πηδάει από τα συντρίμμια τρέχοντας, με ένα tank από πίσω του, ξεστομίζοντας δεκάδες κοσμητικά επίθετα στο ακουστικό μας. Ακόμα μία τυπική μέρα στο…battlefield του Battlefield Bad Company 2. Και ξάφνου ο Μάρτιος φαντάζει τόσο μακριά…

Δημήτρης Μπάνος

{nomultithumb}