Tornado Outbreak

Η Γη κινδυνεύει. Ας την καταστρέψουμε…

Είναι γεγονός πως η βιομηχανία των videogames, με το πέρασμα των γενεών συστημάτων, όλο και μεγαλώνει. Τα κέρδη που αποφέρει πλέον, αγγίζουν αυτά του κινηματογράφου. Ως αποτέλεσμα, τα κόστη παραγωγής αυξήθηκαν, μαζί με τις απαιτήσεις του κοινού. Κι εκεί που βλέπαμε πολλαπλές κυκλοφορίες καθημερινά για το PlayStation 2 και Σία, χρόνια πριν, το φαινόμενο πλέον παρατηρείται μόνο στο Wii κι εκεί με τίτλους που αποκαλούμε “shovelware”. Πολλοί low budget τίτλοι, με άλλα λόγια, χωρίς ενδιαφέρον περιεχόμενο.

Και ξάφνου, μέσα στο συνονθύλευμα ΑΑΑ τίτλων, η Konami κυκλοφορεί ένα παιχνίδι και για τα τρία συστήματα 7ης γενιάς, που τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, μοιάζει αδιάφορο. Είναι λοιπόν το Tornado Outbreak ένα ακόμα παιχνίδι της “μάζας”, που θα πρέπει να προσπεράσουμε;

Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, η απάντηση είναι "όχι". Το Tornado Outbreak, είναι το πρώτο δημιούργημα της Loose Cannon Studios. Συνήθως, νεοσύστατες ομάδες ανάπτυξης ξεκινούν από ευκολότερες πλατφόρμες ανάπτυξης, ίσως κάποιο φορητό ή PSN/ XBL/ WiiWare τίτλο και, έχοντας συγκεντρώσει πείρα και κεφάλαιο, μεταπηδούν στην ανάπτυξη ενός full priced, retail τίτλου. Κάτι τέτοιο, όμως, δε συνέβη. Κι αυτό, επειδή η Loose Cannon, αποτελείται από πρώην μέλη της Sucker Punch, γνωστής από το πρόσφατο inFAMOUS, αλλά και από τη Sly Racoon σειρά, στο PlayStation 2. Με το περιορισμένο κεφάλαιο και δυναμικό που κατείχαν, ξεκίνησαν να αναπτύσσουν αυτό που αρχικά γνωρίζαμε ως Zephyr: Rise of the Elementals.

Μία παράδοξα ενδιαφέρουσα ιστορία

Για έναν σχετικά απλά δομημένο τίτλο, το Tornado Outbreak προσφέρει μία αρκετά βαθιά ιστορία. Αν κάποιος δεν γνωρίζει, μπορεί κάλλιστα να καταλήξει στο συμπέρασμα, πως το σκηνικό έχει παρθεί από κάποιο γνωστό cartoon. Κι αυτό γιατί οι developers, λίγο-πολύ, δημιούργησαν ένα σύμπαν από το μηδέν, χωρίς να κάνουν τσιγκουνιές.

Ο Zephyr, ο ήρωας μας, ανήκει στους Wind Warriors, μία φυλή πνευμάτων που αντλεί τη δύναμή της από τα στοιχεία της φύσης, και πιο συγκεκριμένα τον άνεμο. Σκοπός τους, να δημιουργούν σε ακατοίκητους πλανήτες ατμόσφαιρα και να προστατεύουν το σύμπαν από πιθανές καταστροφές, πίσω από τις οποίες κρύβονται οι Fire Fliers, αντίπαλη κακόβουλη φυλή, που κάνει κατάχρηση του στοιχείου της φωτιάς. Σημαντικό ρόλο στην ιστορία παίζει και ο Omegaton, μία οντότητα αποτελούμενη από αντί-ύλη, που κρατά τις ισορροπίες στο γνωστό σύμπαν. Με τους Fire Fliers να έχουν κλέψει τα παντοδύναμα Orbs του Omegaton, αποδυναμώνοντας τον, είναι δικό μας καθήκον να σταματήσουμε τα σατανικά σχέδιά τους, με τη Γη να αποτελεί το πεδίο μάχης.

Σώζοντας τη Γη, καταστρέφοντάς τη

Όπως προείπαμε, το σενάριο είναι αρκετά ενδιαφέρον. Το πώς όμως η ιστορία δένει με το gameplay, είναι κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Ως Wind Warrior, έχουμε την ικανότητα να εκμεταλλευόμαστε τις καταστροφικές δυνάμεις του αέρα. Στην αρχή κάθε επιπέδου ξεκινάμε ως μικρός ανεμοστρόβιλος, ικανός να ξεριζώσει έναν φράχτη ή λαχανικά από το έδαφος. Όσο όμως καταστρέφουμε τα πάντα στο πέρασμά μας, τόσο αυξάνεται το μέγεθός μας.

Μία μπάρα στο επάνω αριστερό μέρος της οθόνης, φροντίζει να μας ενημερώνει για την κλίμακα της καταστροφής που έχουμε προκαλέσει, αλλά και για το μέγεθός μας. Από τις αβοήθητες κότες, σταδιακά μεταπηδούμε σε ολόκληρους αχυρώνες, εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και ολόκληρες πόλεις.  Σε αυτό το σημείο ίσως κάποιος θα αναρωτηθεί τι σόι καλό κάνουμε στη Γη, αφού την καταστρέφουμε. Ο λόγος για όλη αυτή την καταστροφή είναι οι Fire Fliers. Οι τελευταίοι, έχουν βρει καταφύγιο στη Γη και προσπαθούν να την καταστρέψουν εκ των έσω, αυξάνοντας τη θερμοκρασία της. Κρυμμένοι κάτω από μεγάλα κτίρια, οχήματα και όλα τα συναφή, εμείς πρέπει να τους ξετρυπώσουμε πριν τους συλλέξουμε. Όταν έχουμε συλλέξει τον απαιτούμενο αριθμό (60 σε κάθε επίπεδο), στο πεδίο δράσης κάνει της εμφάνισή του το βαρύ πυροβολικό των Fire Fliers, τα Totems, τα οποία όπως προδίδει και το όνομά τους, είναι τεράστια τοτέμ που πετούν φλόγες.

{PAGE_BREAK}

Από εκεί και πέρα, ακολουθεί ένα είδος mini-game για την εξόντωση των προαναφερθέντως πλασμάτων. Είτε μέσω ενός αγώνα μέσα από ειδικές πύλες, που αυξάνουν δραματικά τη δύναμη της θύελλας που έχουμε ξεκινήσει, είτε μέσω μίας προσπάθειας προσέγγισής τους μέσα από σύννεφα, πριν τα καταστρέψουμε με το πλέον καθιερωμένο Quick Time Event. Να αναφέρουμε εδώ, πως ο ήρωάς μας δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή με τις αχτίδες του Ηλίου, μιας και είναι ζημιογόνες για αυτόν. Εξ ου και η αναγκαιότητα των σύννεφων, τα οποία παράγει μία συσκευή που κουβαλάμε πάντα μαζί μας, από περιοχή σε περιοχή. Με αυτόν τον έξυπνο τρόπο, οι δημιουργοί οριοθέτησαν και τα όρια της κάθε πίστας.

Μέχρι εδώ, όλα καλά. Ένα ευχάριστου περιεχομένου παιχνίδι, με τόνους καταστροφής και, απ’ ότι φαίνεται, μεγάλες δόσεις διασκέδασης. Κάπου εδώ, όμως, αρχίζει να χαλάει το “deal”. Κάθε πίστα, αποτελείται από τη διαδικασία που αναφέραμε παραπάνω. Ελάχιστες οι διαφοροποιήσεις. Ξεκινάμε μικροί, γινόμαστε καταστροφικοί και κολοσσιαίοι, μαζεύουμε Fire Fliers και τους παραδίδουμε στη συσκευή μας πριν τελειώσει ο χρόνος, και έπειτα καταστρέφουμε Totems ή αντιμετωπίζουμε κάποιου είδους αρχηγό. Αυτό το μοτίβο σε καμία περίπτωση δεν καταντά εκνευριστικό, μιας και η καταστροφή ανταποδίδει στο μέγιστο, αλλά από κάποιο σημείο κι έπειτα η συνεχής επανάληψη κουράζει.

Αναμνήσεις από την "PS2 era"

Ο οπτικός τομέας αποτελεί επίσης αγκάθι για το Tornado Outbreak. Πολύ απλά, είναι σαν οι developers να πήραν το οπτικό σύνολο της έκδοσης του Wii και να το έκαναν upscale στα 720p. Οι υφές παραπέμπουν στην προηγούμενη γενιά, τα εφέ καταστροφής είναι απλά ανεκτά, με τις μερικώς καρτουνίστικες τεχνικές απεικόνισης να καλύπτουν κάπως τον απαρχαιωμένο οπτικό τομέα. Τα μουσικά σύνολα είναι ευχάριστα, αν και επαναλαμβάνονται συχνά. Εκεί που βρεθήκαμε προς εκπλήξεως όμως, είναι στο voice-over. Η δουλειά που έχει γίνει δεν συμβαδίζει με τα δεδομένα, αλλά ούτε και το budget του τίτλου, αφού οι ηθοποιοί -και κυρίως αυτός που κρύβεται πίσω από τη φωνή του Zephyr- έχουν κάνει εντυπωσιακή δουλειά.

Η φωνή του πρωταγωνιστή είναι καθαρή και με χαρακτήρα και, γενικά, δείχνει πως διάβαζε το “script” με μεράκι. Θα μπορούσαμε να πούμε, πως το σύνολο των διαλόγων αγγίζει τη ποιότητα ενός εβδομαδιαίου cartoon, σε δίκτυα όπως το Jetix ή το Disney Channel.

{VIDEO_1}

Ευχάριστες αναμνήσεις από το παρελθόν (βλέπε Sly Racoon) ξυπνούν και τα cutscenes. Τα οπτικά ουσιαστικά αποτελούν ένα “κολάζ” εικόνων, με μερική κίνηση, το σχέδιο είναι ποιοτικό, τα χρώματα ζωντανά και η ανάλυση υψηλή. 

Κλώνος Katamari, λοιπόν;

Ως παιχνίδι, το Tornado Outbreak επιτυγχάνει το στόχο του. Είναι διασκεδαστικό, ειδικά για τις μικρότερες ηλικίες και χρησιμοποιώντας μία σχετικά απλή φόρμουλα, δεν απογοητεύει. Προσθέστε και το drop-in / drop-out multiplayer δύο παικτών,κι έχετε ένα καλό low budget παιχνίδι, που για πρώτη δημιουργία ενός νέου studio  τα πηγαίνει πολύ καλά. Αν ψάχνουμε δώρο για κάποιον μικρό, ή ακόμα και για κάποιον μεγάλο φίλο μας με παιδικές ανησυχίες, το Tornado Outbreak είναι μία πολύ καλή πρόταση.

Δημήτρης Μπάνος