Darksiders

Από την άλλη, τώρα, οι γρίφοι δεν πρόκειται να…κάψουν τα εγκεφαλικά μας κύτταρα, αλλά χαρακτηρίζονται ευρηματικοί. Σε κάποιο σημείο, παραδείγματος χάρη, θα χρειαστεί να εξοπλιστούμε με το Crossblade -ένα από τα “gears” που θα αποκτήσουμε στο παιχνίδι- το οποίο έχει τη δυνατότητα να κεντράρει σε έως και πέντε αντικείμενα και να μεταφέρει ενέργεια από το ένα στο άλλο. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να στοχεύσουμε τη φωτιά ενός πυρσού και μετά να ανάψουμε μία βόμβα για να καθαρίσουμε το δρόμο. Σε άλλο γρίφο, θα πρέπει με τη βοήθεια ενός διαφορετικού gear -ονόματι “Voidwalker”- να δημιουργήσουμε πύλες, μέσα από τις οποίες θα μεταφέρουμε μία δέσμη φωτός εκεί που μας υποδεικνύεται. Με λίγα λόγια, οι δημιουργοί του Darksiders είχαν απόλυτο δίκιο, όταν δήλωναν πως το δημιούργημά τους συνδυάζει τη δράση του God of War, με τους γρίφους του Zelda.

Εν αντιθέσει με τα “μπουντρούμια”, τα “ανοιχτά” περιβάλλοντα του Darksiders μπορούμε να τα εξερευνήσουμε και μόνοι μας, αλλά και με τη βοήθεια του Ruin. Ο Ruin είναι ένα μεγάλο, πύρινο άλογο, που όχι μόνο μας απαλλάσσει από τον ποδαρόδρομο, αλλά μας βοηθάει και στις μάχες. Δυστυχώς, ο Ruin δεν είναι διαθέσιμος από την αρχή, αλλά γίνεται περί τα μέσα του τίτλου. Δεν αλλάζει δραστικά το παιχνίδι, αλλά αναμφισβήτητα, αποτελεί ένα ενδιαφέρον και όμορφο χαρακτηριστικό. Μία ακόμη ευχάριστη έκπληξη στο gameplay, είναι η στιγμή που θα ανεβούμε στην πλάτη ενός τεράστιου αετού, για να πολεμήσουμε αγγέλους. Μόνο που αυτή η βόλτα δεν κρατάει πολύ και, εκτός αυτού, είναι η μοναδική που θα κάνουμε μέχρι το τέλος της περιπέτειάς μας. Τέλος, θα θέλαμε να τονίσουμε ότι στο Darksiders μας άρεσαν ιδιαίτερα τα πολύ όμορφα cut-scenes και η πρόκληση του να ψάξεις να βρεις τα πάντα, προκειμένου να αναβαθμίσεις πλήρως τον War, την υγεία του και τον Wrath meter (μετρητής μαγείας).

Ο χειρισμός του παιχνιδιού είναι πολύ εύκολος και συνηθίζεται αμέσως μετά από λίγα λεπτά. Να αναφέρουμε περιληπτικά, πως με τον αριστερό αναλογικό μοχλό κινούμε το χαρακτήρα μας, με το δεξί αναλογικό ελέγχουμε την κάμερα, με το L2 η κάμερα επιστρέφει στην αρχική της θέση και με το τετράγωνο χειριζόμαστε το ξίφος, που είναι και το βασικότερό μας όπλο. Πατώντας, τώρα, μία φορά το X, o War πραγματοποιεί άλμα. Πατώντας ξανά το ίδιο κουμπί στον αέρα εκτελεί διπλό άλμα και κρατώντας το πατημένο μετά το διπλό άλμα, ο War ανοίγει τα μαύρα φτερά του (τα οποία αποκτάει νωρίς στο παιχνίδι) και εκτελεί κίνηση glide. Υπάρχουν, μάλιστα, και ορισμένα σημεία στο παιχνίδι, όπου θα πρέπει να ανοίξουμε τα φτερά μας πάνω από κύματα αέρα, προκειμένου να φτάσουμε σε δυσπρόσιτα μέρη, καθώς και άλλα όπου θα χρειαστεί να κολυμπήσουμε.

Το ίδιο απλός και απολαυστικός είναι ο χειρισμός του Ruin και γίνεται χωρίς καμία δυσκολία. Όταν θέλουμε να τον καλέσουμε, απλά πατάμε ταυτόχρονα τα L1+R1 και…φύγαμε για αλογότσαρκα! Όσον αφορά τον έλεγχο του αετού, με το αριστερό αναλογικό τον κατευθύνουμε, με το R2 του δίνουμε εντολή να εκτοξεύσει μπάλες φωτιάς, ενώ κρατώντας το ίδιο trigger πατημένο, κλειδώνουμε σε πολλαπλούς στόχους, εξαπολύοντάς τους μπάλες ενέργειας.

Στον τεχνικό τομέα, το Darksiders μάς άφησε ανάμεικτα συναισθήματα, το οποίο -να σημειώσουμε- έχει μία κόμικ αισθητική. Ενώ, λοιπόν, ο σχεδιασμός των χαρακτήρων εντυπωσιάζει -ελέω του γνωστού δημιουργού κόμικς Joe Madureira (X-Men, Battle Chasers, The Ultimates)- αυτός των περιβαλλόντων δεν είναι τόσο προσεγμένος. Οι υφές των επιφανειών θα μπορούσαν να είναι καλύτερες, ενώ παρατηρείται ένα ελαφρό pop up και το φαινόμενο του “Clipping” όταν, λόγου χάρη, κοντά σε έναν τοίχο κρατάμε κάποιο μεγάλο αντικείμενο -όπως ένα λεωφορείο. Επιπλέον, τα εφέ δεν καταφέρνουν να πείσουν, με εξαίρεση αυτά των όπλων. Όσον αφορά το frame rate, κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα.

Και περνάμε στον ηχητικό τομέα, όπου τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα. Το voice acting είναι εξαιρετικής ποιότητας και οι ερμηνείες των Mark Hamill (Watcher) και Liam O’Brien (War) είναι απλά εκπληκτικές. Τα μουσικά θέματα που έχουν επιλεχθεί ταιριάζουν απόλυτα με το ύφος και την ατμόσφαιρα του τίτλου, αν και θα υπάρξουν φορές στο ταξίδι μας που, είτε δεν θα ακούγεται κάποιο μουσικό θέμα, είτε θα είναι μονότονο. Επιπροσθέτως, τα όπλα διαθέτουν δυνατά ηχητικά εφέ και το lip-sync είναι πολύ καλά συγχρονισμένο, κάτι το οποίο έχει θετικό αντίκτυπο στους διάλογους του παιχνιδιού.

Με τόσα πολλά και αναμενόμενα παιχνίδια να κυκλοφορούν το 2010, θεωρούμε πως το Darksiders είναι από αυτά που αξίζουν τουλάχιστον μία ευκαιρία. Όπως συμβαίνει με κάθε καινούργιο IP, υπάρχουν σίγουρα ενδοιασμοί για την αγορά του, αλλά για εμάς το συγκεκριμένο περνάει με επιτυχία τις εξετάσεις και με πολύ καλό βαθμό. Στην πρώτη της προσπάθεια, η Vigil Games δημιούργησε έναν αξιόλογο τίτλο, που υστερεί σε ορισμένους τομείς, αλλά καταφέρνει να προσφέρει μία άκρως ικανοποιητική και διασκεδαστική εμπειρία. Η νέα gaming χρονιά αρχίζει με τους καλύτερους οιωνούς…

Δημήτρης Ζουμάς