Napoleon: Total War

Το “χαστούκι” της Creative Assembly στην casual νοοτροπία του σήμερα…

Εν έτει 2010, υπάρχουν παιχνίδια που επιμένουν πεισματικά σε μηχανισμούς του παρελθόντος, αλλά για έναν απίστευτο λόγο "τραβούν" πίσω και όλους εμάς. Ενώ, πλέον, τα παιχνίδια στρατηγικής δεν είναι ό,τι πιο σύγχρονο υπάρχει για το μέσο, καταφέρνουν να καθηλώσουν τους παίκτες, που έχουν αναπτύξει έναν αυστηρά κωδικοποιημένο δεσμό με το mouse του υπολογιστή τους. Αυτός ο δεσμός δύσκολα θα αποκωδικοποιηθεί. ειδικότερα όταν την εμφάνισή τους κάνουν παιχνίδια όπως το Napoleon: Total War. Αφού έγιναν οι απαραίτητες προσθήκες και αλλαγές, το παρακάτω κείμενο δανείζεται κομμάτια από το αναλυτικό preview που είχαμε δημοσιεύσει πριν λίγες ημέρες, το οποίο είχε βασιστεί στη δοκιμή του, σχεδόν, ολοκληρωμένου τίτλου.

Τι είναι τα Total War;

Για όσους "άνοιξαν τώρα τους δέκτες τους", το Napoleon: Total War είναι η συνέχεια της επιτυχημένης και με μεγάλη πορεία στο χώρο, σειράς Total War. Οι δημιουργίες της Creative Assembly ανήκουν στην κατηγορία των παιχνιδιών στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο. Ουσιαστικά, οι τίτλοι συνδυάζουν ένα είδος turn-based campaign, με real time μάχες. Μπορεί να μην υπάρχει η απόλυτη ισορροπία μεταξύ των δύο αυτών στοιχείων, ωστόσο, οι τίτλοι της σειράς παραμένουν απολαυστικοί και διασκεδαστικοί.

Εν συντομία, ο παίκτης παίρνει το ρόλο ενός "διοικητή" και με τη χρήση της οικονομικής διαχείρισης, της διπλωματίας και, φυσικά, του πολέμου, προσπαθεί να επεκτείνει την αυτοκρατορία του, κυριεύοντας τα υπόλοιπα κράτη και, γενικότερα, να γίνει ο απόλυτος κατακτητής. Προφανέστατα, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται, μιας και το να έχει κάποιος υπό τον έλεγχό του δεκάδες διαφορετικά έθνη δεν είναι και η ευκολότερη δουλειά που υπήρξε ποτέ.

Το Napoleon: Total War είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη στη σειρά, που αν και στηρίζει τους μηχανισμούς του στο προηγούμενο μεγάλο κεφάλαιο των Total War, το Empire, έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που το καθιστούν φρέσκο και ανανεωμένο. Οι αλλαγές που επιδίωξαν να κάνουν οι άνθρωποι της Creative Assembly είναι αρκετές και εντοπίζονται κυρίως στον τρόπο που εξελίσσεται η εκστρατεία.

Το gameplay

Αντί της επιλογής μίας εκ των πολλών χωρών/ εθνών του χάρτη, που μας είχαν συνηθίσει τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, το Napoleon: Total War αφοσιώνεται στο διάσημο Γάλλο στρατηγό και αυτοκράτορα, Ναπολέων Βοναπάρτη. Ο Ναπολέων, επικληθείς και ως ο "Μέγας Ναπολέων", πρωταγωνίστησε στα τέλη του 18ου αιώνα και άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην ιστορία της Ευρώπης και όχι μόνο. Η στρατηγική και κυβερνητική του μεγαλοφυΐα, ταυτίζεται απόλυτα με το ύφος των παιχνιδιών της σειράς και δίνουν "ρεαλιστικότερο" χρώμα στην όλη εμπειρία.

Η αφοσίωση του campaing επάνω στον Ναπολέοντα και τη βιογραφία του, αν και τολμηρή κίνηση, κρίνεται άκρως επιτυχημένη, καθώς διαμορφώνει με συγκεκριμένο τρόπο την εκστρατεία και δίνει κίνητρα στον παίκτη για να συνεχίσει. Αυτό ήταν, ίσως, το μεγαλύτερο πρόβλημα των προηγούμενων παιχνιδιών της σειράς. Δεν έδιναν πάντα το έναυσμα για την ολοκλήρωση των αποστολών, γενίκευαν και έδιναν πέραν του δέοντος ελευθερία αποφάσεων, με αποτέλεσμα το campaign να "ξεχείλωνε" και να κούραζε, ειδικότερα προς το τέλος του.

Το νέο παιχνίδι ξεκινάει με ένα αναλυτικό tutorial, το οποίο έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο, που συνδυάζεται πανέξυπνα η "εκπαίδευση" του παίκτη στους μηχανισμούς του gameplay, με την εξιστόρηση των πραγματικών γεγονότων από τα πρώτα στάδια της ζωής του Ναπολέοντα -από τη γέννησή του, μέχρι το πως έγινε αρχιστράτηγος. Αφού ολοκληρωθεί αυτό το τμήμα -το οποίο είναι προσπελάσιμο, σε περίπτωση που κάποιος θέλει να ξεκινήσει για δεύτερη φορά την εκστρατεία- οι παίκτες θα πρέπει να ολοκληρώσουν τρεις μεγάλες σημαντικές εκστρατείες-περιόδους και συγκεκριμένα την Ιταλική, την Αιγυπτιακή και την Ευρωπαϊκή. Η στρατηγική που πρέπει να ακολουθηθεί σε κάθε εκστρατεία -οι οποίες διαδέχονται η μία την άλλη- διαφέρει τόσο στον στρατιωτικό, όσο και στο διοικητικό τομέα. Ωστόσο, ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι υπάρχει δυνατότητα "αλλοίωσης" της ιστορίας με τις διαφορετικές ενέργειες που ενδεχομένως θα γίνουν από την πλευρά του παίκτη. Στην πραγματικότητα, ο παίκτης δεν ξαναζεί την ιστορία, αλλά την ξαναγράφει.

{PAGE_BREAK}

Κάθε εκστρατεία έχει συγκεκριμένο όριο σε turns, τα οποία πλέον διαρκούν δεκαπέντε ημέρες, κάτι που κάνει τα πράγματα ακόμη πιο πιεστικά και αναγκάζει τις κινήσεις του παίκτη να γίνονται με περισσότερη στρατηγική, ειδικότερα σε ό,τι αφορά την κατάκτηση των περιοχών-στόχων. Όλα γίνονται αρκετά πιο γρήγορα, υπάρχει διαθέσιμο εισόδημα για περισσότερη επιστράτευση και γίνεται πιο ομαλή κυκλοφορία του χρήματος. Από την άλλη πλευρά, η δημιουργία του στρατού, καθώς και η κατασκευή των κτηρίων, απαιτεί περισσότερα turns και οι ισορροπίες είναι εύκολο να χαθούν. Σε αυτό πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η απίστευτα ευαίσθητη τεχνητή νοημοσύνη, που "υποχρεώνει" όλα τα υπόλοιπα κράτη να αντιδρούν άμεσα στις κινήσεις ή τις ενέργειες του παίκτη.

Οι πρωτεύουσες των περιοχών του χάρτη διαθέτουν παραρτήματα μικρών κωμοπόλεων, στις οποίες μπορούν να χτιστούν ειδικά κτήρια, όπως κολέγια και ερευνητικά κέντρα. Εκεί, δίνεται η δυνατότητα για ανακάλυψη νέων τεχνολογιών που είναι σε θέση να βελτιώσουν την οικονομία του κράτους, καθώς και την αποτελεσματικότητα στις μάχες με νέες τακτικές των μονάδων. Αξίζει να σημειωθεί και το πολύπλοκο σύστημα διπλωματίας και διαχείρισης, με τις άπειρες επιλογές και αποφάσεις να αποτελούν το κύριο συστατικό της όλης εμπειρίας.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η τεχνητή νοημοσύνη είναι αισθητά βελτιωμένη, όπως και ο τρόπος προσέγγισης στις μάχες. Πλέον, τα εχθρικά στρατεύματα είναι αποτελεσματικά στην επίθεση των μη αμυνόμενων περιοχών και λειτουργούν έτσι ώστε η "επαφή" να γίνεται όσο το δυνατόν περισσότερο εκτός πόλεως. Αν κοιτάξουμε πίσω στην Ιστορία, θα διαπιστώσουμε ότι μάχες του 18ου και 19ου αιώνα διεξάγονταν σε ανοιχτούς χώρους και όχι σε στενά δρομάκια των πόλεων. Αυτό δίνει στον παίκτη μία ευελιξία κινήσεων, αλλά αποτρέπει και την αυθαίρετη δημιουργία άπειρων στρατευμάτων σε περίπτωση επίθεσης σε πόλη, που απλά περικυκλώνει τα τείχη της με δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και τελικώς την καταλαμβάνει. Ένα μικρό παράπονο που μπορεί να γίνει για την Α.Ι. είναι η μικρή καθυστέρησή της να ανταποκριθεί στις ναυμαχίες, όπου αρκετές φορές τα πολεμικά πλοία αργούν να "απαντήσουν" με μια επίθεση, κάνοντας ανούσιους κύκλους.

Καθοριστικό ρόλο στην εκστρατεία έχουν οι εκάστοτε στρατηγοί (πέραν του Ναπολέοντος), που για πρώτη φορά σε τίτλο της σειράς τους δίνεται τόση μεγάλη βαρύτητα. Τα ονόματα, η εμπειρία και το ιστορικό όλων των στρατηγών -και γενικότερα όλων των "παραγόντων"- που εμφανίζονται στο παιχνίδι, βασίζονται στα πραγματικά. Όταν ένας στρατηγός πεθαίνει στη μάχη, δεν μπορεί να επιστρέψει στην ενεργό δράση και πρέπει να αντικατασταθεί από κάποιον άλλο -"once dead, dead forever" χαρακτηρίστηκε από τους developers αυτή η επιλογή.

Η προσαρμογή του νέου στρατηγού, όμως, απαιτεί χρόνο και η μονάδα αργεί να επαναλειτουργήσει αποτελεσματικά. Αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα του πόσο σημαντική είναι η παρουσία ενός "ηγέτη" ή ενός "εμπνευστή" στο πεδίο της μάχης, είτε το τελευταίο είναι στη στεριά, είτε στη θάλασσα. Δε χρειάζεται να έχει μαντικές ικανότητες κάποιος για να προβλέπει το αποτέλεσμα μίας μάχης, χωρίς την παρουσία κάποιου στρατηγού. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο εξαιρετικό σύστημα "καιρικών συνθηκών", που δεν βρίσκονται πλέον εκεί για διακοσμητικούς σκοπούς, αλλά επηρεάζουν στο μέγιστο την πορεία της μάχης.

Η επιλογή της εποχής που θα διεξαχθεί μία μάχη πρέπει να γίνεται με προσοχή και αρκετή μελέτη, μιας και δύναται να αποτελέσει είτε αβαντάζ, είτε εμπόδιο στα στρατεύματα (φιλικά και εχθρικά). Αν, επί παραδείγματι, ο παίκτης δεχθεί επίθεση από κράτη του νότου, θα πρέπει να καθυστερήσει (αν είναι εφικτό) τη σύγκρουση, μέχρι να έρθει η βαρυχειμωνιά, καθώς οι "νότιοι" δεν ανταπεξέρχονται το ίδιο αποτελεσματικά σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, όσο οι "βόρειοι".

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως ο βαρύς χειμώνας της Ρωσίας αποτελεί το δυνατότερο όπλο απέναντι στους επίδοξους κατακτητές της. Είδαμε Αιγύπτιους να πεθαίνουν από το κρύο την ώρα της μάχης και Αυστριακούς να πλήττονται από θερμοπληξία στις ζεματιστές ερήμους της βόρειας Αφρικής. Την ίδια και περισσότερη επιρροή στη μάχη έχει η μορφολογία του εδάφους όπου αυτή διαδραματίζεται. Ποτάμια μπορούν να σταματήσουν τη γρήγορη έφοδο των στρατευμάτων, ενώ δάση και μικρόλοφοι μπορούν να κρύψουν τους στρατιώτες.

{PAGE_BREAK}

Ο τεχνικός τομέας

Βελτιωμένος είναι και ο οπτικός τομέας, που αν και χρησιμοποιεί μία παραλλαγμένη έκδοση της μηχανής γραφικών του Empire: Total War, δείχνει πιο όμορφος και πιο εντυπωσιακός από ποτέ. Εξαιρετικά particle effects ντύνουν τη δράση, τα animations είναι κατά πολύ πιο ομαλά, τα textures δείχνουν να έχουν "φρεσκαριστεί" για τα καλά, ενώ ο σχεδιασμός των επίπεδων βρίθει ανατριχιαστικών λεπτομερειών. Η τεχνητή νοημοσύνη των αντιπάλων λειτουργεί με περισσότερη λογική και τακτική από οποιαδήποτε άλλη φορά στο παρελθόν, που πολλές φορές αντιδρούσε λιγάκι "αφύσικα". Όλα αυτά, όμως, προϋποθέτουν και πολλούς πόρους από το σύστημα, κάτι που σημαίνει ότι για να μπορέσει ένα υπολογιστής να "τρέξει" με σχετική ευκολία το Napoleon: Total War, θα πρέπει να έχει αρκετή "ιπποδύναμη" σε κάρτα γραφικών, μνήμη RAM και, φυσικά, επεξεργαστή. Ευτυχώς, υπάρχουν δεκάδες επιλογές στο μενού των οπτικών ρυθμίσεων, που επιτρέπουν και σε πιο αδύναμα συστήματα να "τρέξουν" ικανοποιητικά τον τίτλο της Creative Assembly.

Ο ήχος και η μουσική βρίσκονται, όπως πάντα, στα ίδια υψηλά standards που έθεσαν οι προηγούμενοι τίτλοι. Γαλήνια, χαλαρή μουσική συνοδεύει την περιήγηση στο χάρτη του campaign και βοηθούν στην ψύχραιμη εκτέλεση των αποφάσεων, ενώ έντονα, επικά μουσικά θέματα ντύνουν τις μάχες. Αυτό που μας ενόχλησε κατά την πολύωρη ενασχόλησή μας με τον τίτλο, είναι η μικρού μεγέθους και αλλόκοτη γραμματοσειρά των μενού του χάρτη, που σε ορισμένες περιπτώσεις με δυσκολία διακρίνονταν οι λέξεις.

Το multiplayer

Ευχάριστη έκπληξη είναι το γεγονός ότι για πρώτη φορά στη σειρά Total War παρουσιάζονται στοιχεία συνεργατικού παιχνιδιού. Συγκεκριμένα, υπάρχει δυνατότητα πρόσκλησης ενός φίλου στο single player campaign για τον έλεγχο των αντίπαλων στρατευμάτων, οποιαδήποτε στιγμή, ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας μάχης. Αποτελεί αυτή η δυνατότητα το πρώτο, δειλό βήμα προς μία μελλοντική, εξολοκλήρου συνεργατική εμπειρία; Το ελπίζουμε. Όσο για το ανταγωνιστικό multiplayer, δηλώνει για ακόμη μία φορά βροντερό παρόν και επιτρέπει στους παίκτες να "κονταροχτυπιούνται" είτε στις έτοιμες -βάσει αληθινών γεγονότων- μάχες όπως είναι η περίφημη μάχη του Βατερλό, είτε με βάση τις προσωπικές επιλογές του καθενός διαγωνιζόμενου.

{VIDEO_1}

Το "χαστούκι"

Σε μία εποχή που το casual gaming τείνει να γίνει τρόπος ζωής, το Napoleon: Total War είναι εδώ για να ρίξει "χαστούκια" στη νέα τάξη πραγμάτων του μέσου και να δώσει το δικό του ηχηρό μήνυμα, ότι "αυθεντικά" βιντεοπαιχνίδια συνεχίζουν να υφίστανται. Σίγουρα ο τίτλος της Creative Assembly δεν απευθύνεται σε όλους. Απαιτεί υπομονή, επιμονή, κοφτερό μυαλό και ικανότητες διοίκησης. Οι νέες προσθήκες στο τελευταίο κεφάλαιο της σειράς είναι ικανοποιητικές και μελετημένες. Δίνουν τον αέρα ανανέωσης ή, καλύτερα, τον "διαφορετικό" αέρα που ζητούσαν τα Total War.

Ένας ήρωας μέσα στο πλήθος. Αυτό είναι το Napoleon: Total War, που ανάμεσα σε δεκάδες κορυφαίες κυκλοφορίες των δημοφιλών οικιακών συστημάτων, δείχνει το θάρρος, τη "μαγκιά" και το πείσμα του να ξεχωρίσει. Είναι ο τίτλος που αποδεικνύει περίτρανα πως το PC "ζει και βασιλεύει" και πως υπάρχουν ακόμη εταιρίες εκεί έξω, που δημιουργούν σκληροπυρηνικούς τίτλους. Ένα παιχνίδι που κοιτάει στα μάτια το παρελθόν από το οποίο προέρχεται, δε διστάζει να μην καινοτομήσει και παραμένει μία εξαιρετική, αυθεντική εμπειρία.

Σάκης Καρπάς

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος

CPU	2.3 GHz CPU με SSE2
Μνήμη RAM	1 GB RAM (XP), 2 GB RAM (Vista/Windows 7)
Κάρτα γραφικών	256 MB DirectX 9.0c shader model 2b compatible GPU
Λειτουργικό	Microsoft Windows Vista/ XP/ Windows 7

Σύστημα που έγινε το review

CPU	Intel Core 2 Quad Q6600 @ 3.3 GHz
Μνήμη RAM	4 GB RAM
Κάρτα γραφικών	ATI Radeon HD 4870, 1GB VRAM
Λειτουργικό	Windows 7 64-bit