Little King’s Story

Ένας μικρός βασιλιάς με μεγάλη καρδιά

Τον Απρίλιο κλείνει ένα έτος από την κυκλοφορία του Little King’s Story. Όχι, αυτό δεν είναι ένα επετειακό review ή κάτι παρόμοιο. Όσοι παρακολουθούν την ιστοσελίδα τον τελευταίο χρόνο θα έχουν παρατηρήσει ότι δεν “ανεβάσαμε” ποτέ κάποιο review για το παιχνίδι. Γι’ αυτό, μπορείτε να ευχαριστείτε την εταιρεία που δεν μας έστειλε ποτέ αντίτυπο και γενικότερα δεν προώθησε το παιχνίδι παρόλο που στο εξωτερικό τα διθυραμβικά σχόλια διαδέχονταν το ένα, το άλλο. Φυσικά, η μικρή ιστορία του παιχνιδιού στα καταστήματα αποτελεί δυστυχώς παγκόσμιο φαινόμενο. Ο τίτλος πέρασε σχεδόν απαρατήρητος από όλες τις αγορές και φαίνεται να χάθηκε πολύ γρήγορα στη λήθη. Αυτή όμως δεν είναι η μοίρα που αρμόζει σε αυτόν τον “μικρό βασιλιά”. Λειτουργώντας με τη λογική του “κάλλιο αργά, παρά ποτέ”, κάνουμε αυτή την παρουσίαση για να αποκαταστήσουμε μία από τις μεγαλύτερες αδικίες των τελευταίων χρόνων.

Η ανάπτυξη του Little King’s Story έγινε από μια διακεκριμένη ομάδα Ιαπώνων δημιουργών με επικεφαλής τον Yasuhiro Wada, που στο βιογραφικό του έχει την επιτυχημένη σειρά Harvest Moon. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που δεν εμπίπτει καθαρά σε ένα είδος αλλά “παντρεύει” με επιτυχία πολλά. Ο πιο κοντινός του συγγενής είναι η σειρά Pikmin αλλά πρόκειται για ένα σαφώς βαθύτερο και πιο πολύπλοκο παιχνίδι από την αξιαγάπητη δημιουργία του Miyamoto. Σίγουρα διαθέτει στοιχεία Strategy και RPG αλλά ταυτόχρονα “κλέβει” και λίγο από την δομή των Metroid. Ας τα δούμε όμως αναλυτικά και με τη σειρά.

Follow the rats… – Σενάριο

Το Little King’s Story ξεκινά με ένα παιδί που παίζει αμέριμνο στη δική του, αυτοσχέδια, χάρτινη σκηνή. Το παιχνίδι του θα διακοπεί από την εισβολή κάποιων ποντικιών στο δωμάτιό του. Ακολουθώντας τα, το μικρό αγόρι θα ανακαλύψει ένα χρυσό στέμμα που φαίνεται να του χαρίζει τη δύναμη της πειθούς και αυτόματα ανακηρύσσεται βασιλιάς αυτού του “νέου” κόσμου. Εμπνευσμένο καθαρά από κλασσικές, παιδικές, λογοτεχνικές δημιουργίες, όπως τον Μικρό Πρίγκιπα ή το Where the Wild Things Are, το σενάριο του παιχνιδιού είναι ταυτόχρονα παιδικό αλλά και ενήλικο. Σε αυτή την περίεργη αποστολή περί “κατάκτησης του κόσμου”, δεν ήταν λίγες οι φορές που μείναμε άναυδοι με αυτό που ξεστόμισε κάποιος χαρακτήρας ή με την εξέλιξη της ιστορίας.

Ακόμα και πολύ σοβαρά θέματα –τα οποία το παιχνίδι δεν διστάζει να θίξει- είναι δοσμένα μέσα από την ολοκληρωτική ειλικρίνεια ενός παιδικού μυαλού και αποκτούν πολλές φορές μια απότομη “ωμότητα” που προκαλεί εντύπωση μέσα στο “ζαχαρένιο” κόσμο του παιχνιδιού.

Επιπλέον, είναι γεμάτο από πάμπολλες αναφορές στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών και όχι μόνο –ενδεικτικά, υπάρχει μια βασίλισσα ονόματι Apricot και το “δεξί σας χέρι” είναι φτυστός ο Δον Κιχώτης- που του χαρίζουν μια προσωπικότητα με την οποία εύκολα ταυτίζεται ο παίκτης. Χωρίς να θέλουμε να δώσουμε περαιτέρω spoilers, η ιστορία του παιχνιδιού είναι μια από τις πιο ευφάνταστες και ικανοποιητικές που βιώσαμε τα τελευταία χρόνια. Και αυτό, όχι τόσο λόγω της κεντρικής ιδέας καθ’ αυτής, αλλά της μαγευτικής εκτέλεσής της. 

Let’s Conquer the World! – gameplay

Όπως αναφέραμε, εκ πρώτης όψεως, το παιχνίδι μοιάζει πάρα πολύ με το Pikmin. Και εδώ, ο παίκτης ελέγχει το χαρακτήρα -το μικρό βασιλιά- που καθοδηγεί ένα σχετικά μικρό -για strategy- αριθμό υπηκόων με σκοπό την εξερεύνηση, την εξόντωση εχθρών, την κατασκευή, το σκάψιμο και πολλά άλλα.

Φυσικά, στους πολίτες του βασιλείου μπορούν αποδοθούν διάφορες ιδιότητες που να εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς. Ο παίκτης-βασιλιάς έχει στη διάθεσή του αυτούς τους πολίτες και μπορεί να τους μετατρέψει σε στρατιώτες, σε τοξότες, σε κατασκευαστές, σε αγρότες και πάει λέγοντας. Ένα μεγάλο μέρος της στρατηγικής αφορά στη σωστή αναλογία ρόλων στην ομάδα του βασιλιά.  Ο γενικότερος σκοπός του παιχνιδιού είναι η κατάκτηση του κόσμου, διώχνοντας από κάθε περιοχή τα UMA –Unindetified Mysterious Animals- και επεκτείνοντας το βασίλειο στις νέες περιοχές, οι οποίες με τη σειρά τους προσφέρουν χώρο για το χτίσιμο νέων κτηρίων και, άρα, νέες ιδιότητες ή αναβαθμίσεις.

 Εδώ είναι που έρχεται να δέσει ιδανικά η δομή των Metroid που λέγαμε. Μετά από κάθε αναβάθμιση πολλές δυσπρόσιτες, μέχρι πρότινος, περιοχές, γίνονται προσβάσιμες και ανανεώνεται η όρεξη του παίκτη για νέες εξερευνήσεις. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιώντας αυτή τη δομή, το παιχνίδι διαθέτει μια εκπληκτικά ομαλή κλιμάκωση.

Δεν υπερφορτώνει σε κανένα σημείο τον παίκτη με πολλά πράγματα, αλλά του τα αποκαλύπτει σταδιακά, δίνοντάς του το χρόνο να τα κατανοήσει και να τα “κατακτήσει” πριν έρθει η επόμενη παράμετρος. Έτσι, αυτό που στην αρχή ξεκινάει σαν ένα απλό και ταπεινό βασίλειο, εξελίσσεται πολύ ομαλά σε αυτοκρατορία που απαιτεί προσεκτική διαχείριση. Βέβαια, το παραπάνω έχει και ένα αρνητικό: απαιτεί μεγάλη επένδυση χρόνου. Αυτό το σταδιακό “άνοιγμα” του παιχνιδιού σημαίνει πως οι πρώτες πέντε ώρες του δείχνουν κάπως “περιοριστικές”. Ίσως έπρεπε να επιταχυνθεί λίγο ο ρυθμός στην αρχή και εν συνεχεία να επανέρθει στο γνωστό του tempo.

{PAGE_BREAK}

At your service, my King!

Αυτό που ξεχωρίζει τον κόσμο του παιχνιδιού από οτιδήποτε άλλο έχει κυκλοφορήσει, είναι το δέσιμο που επιτυγχάνει με τους στρατιώτες που ελέγχεις. Επειδή το παν στα παιχνίδια είναι η λεπτομέρεια, και οι δημιουργοί του φαίνεται να το γνωρίζουν καλά, εδώ υπάρχουν πολλές στιγμές που κάνουν τον παίκτη να αισθάνεται υπεύθυνος για κάτι παραπάνω από δέκα –ας πούμε- πιόνια. Εδώ, οι στρατιώτες έχουν όλοι ένα όνομα, ερωτεύονται, παντρεύονται –μάλλον, τους παντρεύεις- και όταν πεθαίνουν, όλοι ντύνονται στα μαύρα ως ένδειξη πένθους. Επιπλέον, υπάρχει περίπτωση να πεθάνουν στη μάχη αλλά να ξεβραστούν στις ακτές του βασιλείου, που σημαίνει ότι δεν πέθαναν οριστικά αλλά έχασαν απλά μια μονάδα από τη ζωή τους.

Είναι περίεργο το συναίσθημα όταν συνειδητοποιείς ότι το “πρωτοπαλίκαρο” σου -με το όνομα "Josh" στη δική μας περίπτωση- που μέχρι πρότινος αποτελούσε το πιο αξιόπιστο “όπλο” σου, έχει πλέον “εξαντληθεί” από τις συνεχόμενες μάχες και θανάτους και δεν είναι παρά ένας “αδιάφορος” στρατηγικά, στρατιώτης. Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες είναι που χαρίζουν στο Little King’s Story μια αίσθηση που συνήθως συναντάς στους first party τίτλους της Nintendo. Μια αίσθηση φροντίδας και αγάπης κατά τη δημιουργία του, που δείχνει να έχει μεταπηδήσει στο τελικό αποτέλεσμα.

Δυστυχώς, δεν είναι όλα ρόδινα. Τεράστιο, κατά την άποψή μας, λάθος είναι η ηθελημένη μη χρησιμοποίηση των motion δυνατοτήτων του Wii Remote. Για ένα περίεργο λόγο, το παιχνίδι επιλέγει να χρησιμοποιήσει για τη σκόπευσηι μια διακεκομμένη γραμμή, την οποία ο παίκτης πρέπει να ευθυγραμμίζει με το στόχο του για να διατάξει επάνω του κάποια ενέργεια. Όταν υπάρχουν πολλοί εχθροί και ο παίκτης θέλει να επικεντρωθεί σε έναν, είναι εξαιρετικά δύσκολο να τον “πετύχει”. Είναι κρίμα γιατί αυτή η επιλογή αναιρεί λίγο την στρατηγική φύση του τίτλου και, ακόμα περισσότερο, όταν σκεφτόμαστε ότι αυτό θα μπορούσε εύκολα να λυθεί με το pointer του Wii Remote.Διότι όταν ο παίκτης δεν μπορεί με ευκολία να διεκπεραιώσει αυτό που έχει στο νου του, τότε έρχεται ο εκνευρισμός.

Κατά τα άλλα, ο χειρισμός λειτουργεί άψογα, διευκολύνοντας πολύ δύο άλλα, εξίσου σημαντικά, στρατηγικά στοιχεία. Την επιλογή διάταξης –που γίνεται με το σταυρό του Wii Remote-, την επίθεση και την οπισθοχώρηση των ακολούθων του βασιλιά. Ο σωστός συγχρονισμός των δυο τελευταίων έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης στην έκβαση μια μάχης.

Τέλος, ελαφρώς απογοητευτικό είναι το γεγονός ότι το παιχνίδι δεν διαθέτει checkpoints ή οποιαδήποτε άλλη μορφή auto save. Εν έτει 2009 –που κυκλοφόρησε- θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτό το μειονέκτημα. Η συχνή αποθήκευση της εξέλιξης από την πλευρά του παίκτη είναι απαραίτητη για την αποφυγή –έντονου- εκνευρισμού. Κάποιες μικρό-ατέλειες, όπως το μπλοκάρισμα της ομάδας μας πίσω από αντικείμενα –ιδίως γέφυρες-, η ανανέωση της ζωής των εχθρών μόλις τους “χάσουμε” λίγο από την οθόνη και η, κάποιες φορές, “άκυρη” τεχνητή νοημοσύνη των εχθρών ενοχλούν ελαφρώς αλλά σε καμία περίπτωση δεν καταστρέφουν την εμπειρία.

Μέσα στο μυαλό ενός παιδιού… – τεχνικός τομέας

Από τα παστέλ χρώματα της εισαγωγής, σε συνοδεία του κλασσικού bolero, το Little King’s Story εξ αρχής δίνει τον “παιδικό” τόνο που θα το συνοδεύσει μέχρι τέλους. Ίσως ορισμένοι βρουν το “ζαχαρένιο” κόσμο του, με τους απαλούς φωτισμούς και την αλά Animal Crossing αισθητική, ως υπερβολικά soft. Η αλήθεια είναι, όμως, πως ταιριάζει απόλυτα με τη θεματολογία και τους στόχους του. Τα διάσπαρτα Lego, τα τεράστια πορτοφόλια στη μέση του πουθενά και ο σχεδιασμός των εχθρών και των χαρακτήρων γενικότερα, εξυπηρετούν στην εντέλεια τον παιδικά πλασμένο κόσμο του παιχνιδιού

{VIDEO_1}

Ακόμα πιο εύστοχος είναι ο ήχος. To Soundtrack αποτελείται από μια μίξη κλασικών και πρωτότυπων κομματιών, που πέρα από την εγγυημένη ποιότητα τους, συνοδεύουν πολύ εύστοχα τα δρώμενα της περιπέτειας. Οι ομιλίες των χαρακτήρων είναι…“αλαμπουρνέζικα” που επιφανειακά μοιάζουν με υπαρκτές γλώσσες σε συνδυασμό με πέντε-έξι αληθινές αγγλικές φράσεις. Παραδείγματος χάρη, η ομιλία του αστρολόγου Skinny Ray θυμίζει –ηχητικά- τα ισπανικά. Κοινώς, είναι όπως θα μιλούσε την εκάστοτε γλώσσα ένα παιδί, μόνο και μόνο ακούγοντάς την.

Little King’s Cult Story – συμπέρασμα

Ναιν το Little King’s Story διαθέτει κάποια μειονεκτήματα. Δεν είναι ούτε κατά προσέγγιση τέλειο. Ωστόσο, τα επιτεύγματά του υπερκαλύπτουν με άνεση, στα δικά μας μάτια, τις όποιες ατασθαλίες του. Είναι τόσο μοναδική η εμπειρία που προσφέρει, τόσο “γεμάτο” το συναίσθημα που χαρίζει, τόσο ευφάνταστο και ευφυές στη σύλληψη του, που αξίζει και με το παραπάνω όλες τις ώρες που θα του αφιερώσει κάποιος. Με “ανάλαφρη” αισθητική αλλά “βαρύ” και ώριμο περιεχόμενο, είναι από τα παιχνίδια που δεν τα ενδιαφέρει να προβληθούν ως "σοβαρά" ή "hardcore". Ίσως αυτό να του κόστισε στις πωλήσεις, αλλά μας χάρισε ένα ειλικρινές και μοναδικό δημιούργημα.

Μέσα στους καλύτερους τίτλους του Wii και μάλλον ο καλύτερος από 3rd party, το Little King’s Story αξίζει ίσως κάτι περισσότερο από τον χαρακτηρισμό "Cult" που θα του αποδοθεί μέσα στα επόμενα χρόνια. Αλλά μάλλον είναι λίγο αργά γι’ αυτό.

Γιώργος Πρίτσκας