Art of Murder: Cards of Destiny

Η τέχνη της στασιμότητας;

Το Art of Murder: Cards of Destiny είναι το τρίτο μέρος της σειράς Art of Murder -από την πολωνική City Interactive- σε διάστημα τριών ετών. Οι παραγωγοί δείχνουν να εμπιστεύονται ιδιαίτερα το franchise τους και έχουν πάρει φόρα και παράγουν ασταμάτητα νέα adventures, για να συνεχίσουν τις περιπέτειες μυστηρίου που τόσο αγαπούν οι adventurers. Το πρόβλημά μας, όμως, ήταν πως ενώ ο πρώτος τίτλος έδειχνε να βαδίζει σε πολύ καλό δρόμο και ελπίζαμε σε ένα νέο Still Life, ο δεύτερος απογοήτευσε με την πλήρη στασιμότητα και προχειρότητά του. Είναι το τρίτο μέρος της σειράς η πρόταση που όλοι περιμένανε ή τελικά όποιος βιάζεται σκοντάφτει;

Για άλλη μια φορά στη σειρά, αναλαμβάνουμε τον έλεγχο της Nicole Bonnet, μιας σύγχρονης Nancy Drew, η οποία εργάζεται στο τμήμα ανθρωποκτονιών του FBI. Γυρνώντας στο σπίτι της μετά από λίγες ευχάριστες ημέρες διακοπών, η Nicole βρίσκει ένα μυστηριώδες πακέτο να την περιμένει.

Βρίσκοντας μέσα μια σειρά περίεργων αντικειμένων, αυτομάτως αντιλαμβάνεται ότι κάποιος έχει αρχίσει ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Ένας νέος κατά συρροή δολοφόνος κάνει την εμφάνισή του, ο οποίος απολαμβάνει να περιπαίζει τη Nicole, κατευθύνοντάς την σε διάφορες τοποθεσίες, σκοτώνοντας τα θύματά του μπροστά της με πραγματικά ευφάνταστους τρόπους και αφήνοντας πίσω πάντα ένα φύλλο μιας τράπουλας. Όπως είναι λογικό, μια καλή πράκτορας δεν τα παρατάει εύκολα μπροστά στις δυσκολίες και αναλαμβάνει αμέσως την υπόθεση, μαζί με το νέο της συνεργάτη, σε μια προσπάθεια να φέρει τον "Card Man" στη δικαιοσύνη.

Η ιστορία, αν και δεν είναι κάτι το πρωτοποριακό, είναι αρκετά καλογραμμένη, με ενδιαφέρουσες εξελίξεις και σκοτεινή ατμόσφαιρα, που όλοι οι λάτρεις των αστυνομικών μυστήριων θα ευχαριστηθούν. Το γεγονός ότι για άλλη μια φορά χειριζόμαστε τη Nicole είναι ιδιαίτερα θετικό, καθώς έχουμε ήδη αρχίσει να τη συμπαθούμε από τα προηγούμενα δύο παιχνίδια και, πλέον, νιώθουμε πραγματικό ενδιαφέρον για το χαρακτήρα της.

Το υπόλοιπο cast είναι και αυτό αρκετά ενδιαφέρον, με πολλούς νέους χαρακτήρες να έρχονται στο προσκήνιο και να γεμίζουν τα κενά που δημιουργήθηκαν στο τέλος του Art of Murder: Hunt for the Puppeteer. Το πρόβλημά μας, όμως, εντοπίζεται στη γραφή του σεναρίου, ή, πιο σωστά, στην πάρα πολύ κακή μετάφρασή του. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, η City Interactive κάνει απόλυτα εμφανές ότι το παιχνίδι γράφτηκε στα πολωνικά και μετά, απλά, υπέστη μια προχειρότατη μετάφραση στα αγγλικά από ανθρώπους που δεν έχουν παρά στοιχειώδη ακαδημαϊκή μόρφωση. Το αποτέλεσμα αυτού, είναι πολλές φορές να ξεστομίζονται τραγελαφικές ατάκες, που δεν θα άκουγαμε πότε από το στόμα κάποιου που γνωρίζει την αγγλική γλώσσα.

Για να γίνει καλύτερα κατανοητό αυτό το πρόβλημα, είναι σα να μεταφράζουμε το ελληνικό "βγήκαμε έξω και τα σπάσαμε" ως "we went out and we broke them"… Μη γελάτε, θα συναντήσετε πολλές τέτοιες στιγμές στο παιχνίδι και είναι πραγματικά κρίμα καθώς αμαυρώνουν την ατμόσφαιρα και την εξέλιξη της ιστορίας.

Σαν να μην έφτανε αυτό, το voice acting βρίσκεται επίσης πολύ κάτω των σύγχρονων δεδομένων. Αντιλαμβανόμαστε ότι η σειρά Art of Murder είναι φτιαγμένη κάτω από τα πρότυπα budget τίτλων, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί το γεγονός ότι οι περισσότεροι χαρακτήρες έχουν ανατολικοευρωπαϊκή προφορά, ενώ "πλασάρονται" ως βέροι Αμερικάνοι. Επίσης, οι δημιουργοί θα ήταν καλό να καταλάβουν, ότι το να δώσεις σε κάθε άτομο μεμονωμένα να διαβάσει μερικές αράδες σεναρίου, δίνει ως αποτέλεσμα μια ανάγνωση ποιητικής δραματουργίας και όχι "ερμηνεία". Οι ηθοποιοί πρέπει να βρίσκονται στον ίδιο χώρο όταν εκτελούν το voice acting τους, ώστε να μπορούν να περάσουν σωστά τα συναισθήματα που απαιτούνται. 

Από την άλλη, σίγουρα αξίζει να αναφέρουμε ότι η ατμόσφαιρα είναι πραγματικά πολύ καλή. Όταν το μυαλό διαγράψει το κακό voice acting και την κακή μετάφραση, βρίσκουμε τον εαυτό μας να χάνεται ευχάριστα μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού.

Οι δημιουργοί επέλεξαν, πάρα πολύ σοφά, να μην "πνίξουν" τον τίτλο σε ορχηστική μουσική αλλά να επενδύσουν στους ήχους του περιβάλλοντος, προσθέτοντας μια απαλή μουσική, μόνο και μόνο για να τους ενισχύσουν παραπάνω και όχι για να ανεβάσουν την ένταση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα έναν πολύ πιο αληθινό και "βρώμικο" κόσμο, έναν κόσμο που δείχνει ρεαλιστικός, σκληρός και δύσκολος. Σε αυτό βοηθά η πραγματικά εξαιρετική εργασία που έχει γίνει στον τομέα των γραφικών. Το Art of Murder 3 διαθέτει πολύ όμορφα και καλοσχεδιασμένα 2D backgrounds, με την εκπληκτική επιμονή στη λεπτομέρεια και στην αρχιτεκτονική αληθοφάνεια που μας έχει συνηθίσει η σειρά.

{PAGE_BREAK}

Ακόμα πιο ευχάριστη είναι η επιλογή των τοποθεσιών, καθώς χρόνια είχαμε να δούμε μια τόσο μεγάλη και διαφορετική γκάμα περιοχών σε παιχνίδι της κατηγορίας. Πραγματικά, κάθε περιοχή ήταν ολότελα διαφορετική από την προηγούμενη. Από τις "οικογενειακές" γειτονιές του New Jersey, στα βρώμικα στενά της Νέας Υόρκης, από τα κλασσικά δυτικά πάρκα σε μια εκπληκτικά αληθοφανή pub, οι περιοχές και τα σκηνικά του Cards of Destiny δεν απογοητεύουν ποτέ. Από την άλλη, βέβαια, τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι μάλλον μέτρια και δυστυχώς δεν δένουν με το φόντο. Ευτυχώς το anti aliasing εδώ δουλεύει πολύ καλύτερα απ’ ότι στους προηγούμενους τίτλους της σειράς και, τουλάχιστον, δεν διακρίνουμε το λευκό περίγραμμα που τόσο μας εκνεύριζε στο Hunt for the Puppeteer.

Εξαιρετική εργασία φαίνεται ότι έχει γίνει και στον τομέα των κινηματογραφικών σκηνών, τόσο καλή μάλιστα, που την ποιότητά της θα την περιμέναμε από "AAA" τίτλο με υψηλό κόστος παραγωγής και όχι από ένα απλό adventure. Όλες αυτές οι κινηματογραφικές σκηνές είναι άρτια σχεδιασμένες και με "δυνατή" σκηνοθεσία, με αποτέλεσμα ο θεατής να νομίζει πως παρακολουθεί επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς και όχι ένα παιχνίδι.

{VIDEO_1}

Όσον αφορά στο gameplay και τα puzzles, το Art of Murder 3 είναι ένα απλό και παραδοσιακό point & click παιχνίδι τρίτου προσώπου, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Όλες οι κινήσεις και επιλογές του παίκτη εκτελούνται από το δεξί και το αριστερό κουμπί του mouse, ενώ το inventory βρίσκεται, ως μια ανοιχτή μπάρα, στο κάτω μέρος της οθόνης.

Οι δε γρίφοι βασίζονται κυρίως στο inventory και τις περισσότερες φορές είναι αρκετά λογικοί. Ωστόσο, απόλυτη διαφυγή από τη λογική "trial & error" εδώ δεν υπάρχει. Τα puzzles από την άλλη, αν και λίγα στον αριθμό, κυμαίνονται από απλοϊκά έως εκνευριστικά και είναι ικανά να ταλαιπωρήσουν τον παίκτη για αρκετή ώρα. Ειδικά ένα συγκεκριμένο που έχει να κάνει με κλειδιά, είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο, απλά, γιατί είναι δύσχρηστο στην επίλυσή του. Για όσους έχουν χαμηλή υπομονή, το δισκάκι του παιχνιδιού περιέχει την πλήρη λύση του, αν και θα σας συνιστούσαμε να αποφύγετε να τη δείτε.

Εδώ θα θέλαμε να σταθούμε λίγο, για να αναλύσουμε το σκεπτικό μας. Τα walkthroughs, αν και χρήσιμα σε ορισμένες περιπτώσεις, καταστρέφουν την έννοια και το "είναι" των adventure παιχνιδιών. Δεν είναι δυνατόν να αγοράζεις έναν τίτλο, ο οποίος στηρίζεται στην παρατηρητικότητα και τη μεθοδική εξάσκηση του μυαλού και ξαφνικά να διαγράφεις τη σύστασή του, προσπερνώντας όλα όσα έχει να σου προσφέρει. Εκεί βρίσκεται όλη η δύναμη αυτών των παιχνιδιών, και αν είστε οπαδός του είδους, ξέρετε ότι η βιασύνη και η εύκολη οδός μόνο αρνητικά μπορεί να λειτουργήσει.

Ποια είναι, λοιπόν, η άποψή μας για το Art of Murder 3; Δυστυχώς ή ευτυχώς, πρόκειται για μια απολύτως πιστή συνέχεια της σειράς. "Δυστυχώς" γιατί τα προβλήματα που την ταλαιπωρούν από τον πρώτο κιόλας τίτλο (voice acting, κακή μετάφραση στην αγγλική, μέτρια 3D μοντέλα) δεν λένε να εξαφανιστούν. Από την άλλη, έχουμε για ακόμα μια φορά, μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία, όμορφα γραφικά και υπέροχη ατμόσφαιρα. Εν κατακλείδι, το Cards of Destiny είναι ένα καλό παιχνίδι. Ναι, το ταλαιπωρούν αρκετά προβλήματα, τα οποία πρέπει επιτέλους να διορθωθούν στο franchise της City, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καταστρέφουν τον τίτλο. Απλά, του στερούν μια πολύ καλύτερη θέση στο πάνθεον των adventure τίλων.

Εμείς σας προτείνουμε να του ρίξετε μια ματιά. Με τη χαμηλή του τιμή, και τις 14 με 16 ώρες διάρκειας που προσφέρει, αποτελεί μια ιδανική "καλοκαιρινή" πρόταση.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος