Tournament of Legends

Επίδοξο μα ρηχό

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει παράπονα από κατόχους Wii σχετικά με την έλλειψη fighting τίτλων στη κονσόλα της Nintendo. Σίγουρα, το Tatsunoko Vs. Capcom κατάφερε να καλύψει μέρος του κενού, αλλά το πρόβλημα παραμένει. Η απουσία αυτή πρέπει να μην πέρασε απαρατήρητη και κατά High Voltage μεριά, αφού η τελευταία, γνωστή από το The Conduit, μας προσέφερε προ ολίγων εβδομάδων το Tournament of Legends. Ένας κατά βάση fighting τίτλος, που αντλεί τη θεματολογία του από ποικίλες μυθολογίες, και τις συνδυάζει για να δώσει ζωή σε ένα δικό του σύμπαν.

Ο Θάνατος σου η ζωή μου: Σενάριο

Το σκεπτικό είναι το εξής: Ο Δίας (Jupiter), θεός των θεών, αγνοείται. Με τη θέση του να έχει μείνει κενή, εννέα ιστορικές μυθολογικές μορφές, αναζητούν μία προσωπική σύγκρουση με τον Thanatos, θεό του Κάτω Κόσμου, ο οποίος έχει εκμεταλλευτεί την απουσία του ανωτέρου του, ουσιαστικά διεκδικώντας το θρόνο του. Όλοι οι υπόλοιποι, ο καθείς για τους δικούς του προσωπικούς λόγους, επιθυμούν την ίδια θέση στο θρόνο, και κάπως έτσι δικαιολογείται και η σύγκρουση μεταξύ τους στο παιχνίδι.

Ένα υποτυπώδες σκιτσαρισμένο background story, κατά την επιλογή του κάθε ένα από τους συνολικά δέκα χαρακτήρες, φροντίζει να μας δώσει λίγες πληροφορίες σχετικά με το τι παρακινεί το θρύλο μας και ποιο είναι το κίνητρο του και ο απώτερος σκοπός του. Μπορεί να μην είναι άξιο βραβεύσεων, αλλά τουλάχιστον εξυπηρετεί το σκοπό του. Αρκετά όμως με τα διαδικαστικά του σεναρίου. Όλοι γνωρίζουμε πως σε έναν fighting τίτλο, αυτό που κρίνει τα πάντα είναι η ποιότητα του gameplay.

Arena fighting with a twist: Gameplay και μάχη

Κάθε μία από τις οκτώ περιοχές, Lairs όπως τις αποκαλεί το παιχνίδι, έχουν τη μορφή κυκλικής αρένας, με πλήρη ελευθερία κίνησης προς όλες τις κατευθύνσεις μέσα στο χώρο. Ομολογούμε πως η απόφαση αυτή της High Voltage ωφελεί το gameplay, καθώς διαφοροποιείται από τον ανταγωνισμό, αποφεύγοντας έτσι τις συγκρίσεις, αλλά και ταυτόχρονα αξιοποιεί με δημιουργικότερο τρόπο τις ικανότητες των Wii Remote και Nunchuk.

Διαφορετική είναι και η δομή της μάχης, αφού αντί για τις παραδοσιακές παύσεις ανάμεσα στους γύρους, η High Voltage μετέτρεψε τη μετάβαση αυτή σε ένα minigame. Μετά την εξάντληση της μπάρας ζωής ενός πολεμιστή, αυτός καταρρέει, με εμάς να καλούμαστε να γεμίσουμε ξανά τη μπάρα του, κουνώντας αβυσσαλέα τα χειριστήρια μας. Μετά την επάνοδο του, ενώ στην ουσία έχουμε μπει σε νέο γύρο (κάτι που σηματοδοτούν και τα κλασσικά “λαμπάκια” κάτω από τις μπάρες ζωής), δίνεται η ψευδαίσθηση στον παίκτη ότι η μάχη συνεχίζει εκεί που σταμάτησε, προσφέροντας έτσι μία φυσική ροή στους συνολικά τρεις γύρους.

Αν στο τέλος κάθε “Act” κανενός η μπάρα ζωής δεν έχει μηδενιστεί, ερχόμαστε σε επαφή με ακόμα ένα minigame, που αυτή τη φορά έχει τη μορφή συντήρησης. Επισκευή της πανοπλίας μας και αναπλήρωση των πόντων ζωής μας, πριν το ρολόι του παιχνιδιού κάνει reset και ένα νέο Act ξεκινήσει.

Στις σκληρές μάχες το παραπάνω μπορεί να αποδειχθεί σωτήριο, ειδικά όταν η πανοπλία μας είναι κατεστραμμένη, και κάθε χτύπημα που δεχόμαστε μεταφράζεται σε απώλεια ολόκληρων κομματιών από τη μπάρα HP μας. Ανάλογα με το στυλ μάχης μας, έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε ανάμεσα σε Massive, Rugged και Lithe χαρακτήρες. Όπως προϊδεάζουν και τα ονόματά τους, οι Massive μαχητές είναι αργοί αλλά ισχυρότεροι όλων, οι Rugged περισσότερο ισορροπημένοι, κινούμενοι με λογικές ταχύτητες και κάνοντας υπολογίσιμη ζημιά, ενώ τέλος οι Lithe, τρεις εκ των τεσσάρων είναι θηλυκού φύλου, έχουν μικρότερο σύνολο HP, αλλά κινούνται και επιτίθενται ταχύτερα όλων.

Από την εμπειρία μας με τον τίτλο, καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως ένας Lithe χαρακτήρας, αν τον χειριστούμε στρατηγικά, είναι και ο αποτελεσματικότερος όλων, μιας και λόγω της ταχύτητας τους μπορούν να αποφύγουν ευκολότερα τις, κατά τα άλλα καταστροφικές, επιθέσεις. Όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία το ποιον θα διαλέξουμε, τη στιγμή που σε αντίθεση με το cast άλλων beat-em-up τίτλων, αυτό του Tournament of Legends δεν καταφέρνει να συγκινήσει. Πέρα από τρεις-τέσσερις θρύλους που έχουν κάποιο, έστω και περιορισμένο, ενδιαφέρον, το generic στοιχείο στο σχεδιασμό τους δεν κρύβεται.

{PAGE_BREAK}

Ένα τεράστιο αγκάθι στο gameplay, είναι ο συνολικός αριθμός των κινήσεων. Το μοντέλο ελεύθερης κίνησης στο χώρο περιόρισε ιδιαίτερα τον αριθμό των επιθέσεων, κάτι απαγορευτικό σε μία κατηγορία όπου το βάθος και η έκταση των ικανοτήτων ενός χαρακτήρα είναι αυτά που το κάνουν να αντέχει στο χρόνο και, ως συνέπεια, ο παίκτης να επενδύει σε αυτό αφιερώνοντας το χρόνο του. Το γεγονός ότι οι αναγνωρίσιμες από τη Sensor Bar κινήσεις είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, επίσης δεν βοηθά στο ελάχιστο. Η πιθανή υποστήριξη του Wii Motion Plus ίσως προσέφερε το απαιτούμενο βάθος και φυσικότητα στο πώς ο τίτλος της High Voltage διαβάζει τις κινήσεις μας, αλλά μιας και κάτι τέτοιο δεν ισχύει, οι όσοι πιστοί καλό θα ήταν να μην αναμένουν το επόμενο Soul Calibur.

Όλως παραδόξως, όμως, βάθος εντοπίζεται στις ειδικές ικανότητες του κάθε χαρακτήρα, τα αποκαλούμενα Enchantments. Κάθε ένας από τους θρύλους έχει τα δικά του κρυφά όπλα, η φύση των οποίων ποικίλει. Ο Volcanus, λόγου χάρη, χρησιμοποιεί τις μηχανικές γνώσεις του για να αυξήσει την παράπλευρη ζημιά που είναι σε θέση να προκαλέσει, ενώ η Bast μετατρέπει τη δύναμη των Αιγυπτιακών θεοτήτων σε μακρινές μαγικές επιθέσεις, σπάνια λερώνοντας τα χέρια της.

Νικώντας έναν αντίπαλο στο Story Mode, αποκτούμε και τις ικανότητες αυτές, ή ακόμα και το όπλο του σε ορισμένες περιπτώσεις. Από εκεί και πέρα, γεμίζουμε τα weapon και enchantment slots κατά βούληση, ανάλογα πάντα τον αντίπαλό μας. Εξυπακούεται πως όλα τα όπλα και enchantments είναι διαθέσιμα και στο Versus Mode, προσφέροντας έτσι ποικιλία και στο ανταγωνιστικό παιχνίδι. Μιλώντας για ανταγωνισμό, να αναφέρουμε πως αν το Tournament of Legends αξίζει την προσοχή σας για ένα λόγο, αυτός είναι το παιχνίδι δύο ατόμων. Χωρίς να αποτελεί κάτι το ξεχωριστό, κατάφερε να μας προσφέρει στιγμές διασκέδασης για ώρες, τη στιγμή που το solo παιχνίδι μας άφησε παγερά αδιάφορους.

Όπως κάθε beat-em-up άλλωστε, έτσι και το ToL κερδίζει πόντους όταν έχουμε πρόθυμη για συγκρούσεις παρέα. Η κάμερα στις αρένες παραμένει ίδια, δίχως split-screen τεχνικές, χάρη στη γωνία λήψης, που ομολογουμένως δουλεύει αποτελεσματικά, δίχως ιδιαίτερα προβλήματα.

Σε διαβάζω σαν ανοιχτό βιβλίο: Οπτικοακουστικά

Ενώ έχει κατηγορηθεί δεκάδες εκατοντάδες φορές για τη περιορισμένη “ιπποδύναμη” του, η High Voltage ανήκει στις λίγες ομάδες ανάπτυξης που κατάφεραν σχετικά νωρίς να κατανοήσουν τη δομή του Wii, και να παραδώσουν σεβαστά οπτικά αποτελέσματα. Παρότι έχουμε να κάνουμε με έναν ξεκάθαρα low budget τίτλο, κάτι που αντικατοπτρίζεται και στην τιμή διάθεσής του, η τεχνολογία που το τροφοδοτεί είναι το λιγότερο αξιοπρόσεκτη. Οι υφές έχουν την υπογραφή της High Voltage παντού πάνω τους, που σε συνδυασμό με τα έντονα χρώματα, δίνουν αυτή τη χαρακτηριστική “next-gen” ψευδαίσθηση που είδαμε και στο The Conduit.

Σε καμία περίπτωση δεν βλέπουμε κάτι οπτικά καλύτερο από πρωτοκλασάτους fighting τίτλους του PlayStation 2, όπως το Soul Calibur ΙΙΙ για παράδειγμα, αφού δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης. Παρόλα αυτά, το Tournament of Legends δείχνει ικανοποιητικά στην HDTV μας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως τα προβλήματα απουσιάζουν.

Όταν το budget είναι περιορισμένο, περιορισμένοι είναι και αρκετοί τεχνολογικοί τομείς ενός τίτλου, όπως στη περίπτωση του ToL τα animations. 43 είναι τα διαθέσιμα animations κάθε πολεμιστή, κι ενώ αρκούν για τα βασικά, αφαιρούν κάθε στοιχείο φυσικότητας που θα έπρεπε να έπρεπε να περιέχουν οι κινήσεις του. Η έλλειψη χρημάτων, όμως, γίνεται εμφανέστερη στα του ήχου, όπου ερχόμαστε σε επαφή με ένα κυριολεκτικά τραγελαφικό voice-over. Μία εκφωνήτρια που προφανώς η αγγλική δεν είναι η μητρική της γλώσσα, αναλαμβάνει να εκφωνήσει τα ονόματα των θρύλων αλλά και τα background videos κάθε χαρακτήρα, με το αποτέλεσμα να εντοπίζεται κάπου ανάμεσα στο απαράδεκτο και στο τόσο μα τόσο κακό, που αγγίζει τα όρια του cult.

Το ίδιο ισχύει και για τις φωνές των πολεμιστών, και κυρίως των θηλυκών. Ατάκες που στο λεξικό θα τις βρει κανείς δίπλα στη λέξη "cliche", ηχογραφημένες σε υπερβολικά υψηλό τόνο, και φυσικά προφορές που ούτε καν συνυπάρχουν με την καταγωγή του κάθε χαρακτήρα.

Μία χαμένη ευκαιρία: Ολοκληρώνοντας

Δίχως αμφιβολία, το Tournament of Legends είναι ένα κακό παιχνίδι. Σε αντίθεση με άλλα κακά παιχνίδια όμως, κρύβει ορισμένους άσους στο μανίκι του, που τους αποκαλύπτει μόνο όταν ένας δεύτερος παίκτης μπαίνει στο παιχνίδι. Το διασκεδαστικό Versus mode, σε συνδυασμό με το χαμηλό της τιμής του, το κάνουν κατάλληλο για μία arcade fighting απόδραση, πριν την έναρξη των φθινοπωρινών κυκλοφοριών.

{VIDEO_1}

Από την άλλη, όμως, με το ίδιο ποσό μπορεί κανείς να προμηθευτεί έναν παλαιότερο τίτλο του Wii, κλάσεις ανώτερο. Με περισσότερη προσοχή στο χειρισμό και μία ευρύτερη γκάμα κινήσεων, το ToL θα μπορούσε να αποδειχθεί μία αξιόλογη προσθήκη στη βιβλιοθήκη του Wii. Ακόμα και αν χρειαζόταν να το παίξουμε με τον ήχο στο mute.

Δημήτρης Μπάνος