Metroid: Other M

M for Metroid (?)

"Καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς", έλεγε κάποτε μια διαφήμιση γνωστού προϊόντος. Κάτι παρόμοιο βίωσε ο υπογράφων, όταν είδε τους τίτλους τέλους του Metroid: Other M, να "πέφτουν" με χαρακτηριστική περηφάνια στην οθόνη. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Όταν στο τιμόνι της ανάπτυξης του νέου Metroid βρίσκεται μία εταιρία, που στο βιογραφικό της έχει τίτλους όπως τα Ninja Gaiden και Dead or Alive, τα πράγματα δεν είναι και τόσο αισιόδοξα. Όχι γιατί οι συγκεκριμένες δημιουργίες δεν ήταν κορυφαίες, ούτε γιατί η Team Ninja δεν έχει ικανούς ανθρώπους στο ενεργητικό της. Απλά, η σειρά Metroid αποτελεί μία κατηγορία από μόνη της, έχει ένα ιδιαίτερο και σπάνιο στυλ, και σίγουρα αυτοί που θα μπορούσαν να παραδώσουν το επόμενο "μεγάλο" Metroid, είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Κι όμως, η ιστορία είναι εδώ για να μας διδάσκει. H Team Ninja πήρε τη σκυτάλη από τη Retro Studios -την τύχη της οποίας θα θέλαμε πολύ να μάθουμε- και παραδίδει, με τη δική της βεβαίως πινελιά και πάντα με τη βοήθεια της Nintendo, έναν εξαιρετικό τίτλο. Για να είμαστε ακριβείς, ο τίτλος αναπτύχθηκε από την ομάδα Project M, την οποία αποτελούν, κυρίως, άτομα από την Team Ninja, τη Nintendo και τη D-Rockets. Τώρα, το αν το Metroid: Other M, είναι άξιος διάδοχος της αριστουργηματικής τριλογίας της Retro Studios, είναι κάτι που θα αναλύσουμε στο κείμενο που ακολουθεί.

Μυρίζει 1994… – Σενάριο

Το παιχνίδι ξεκινά με την τελική αναμέτρηση της Samus Aran -της κεντρικής πρωταγωνίστριας της σειράς- με τη Mother Brain, από το Super Metroid του SNES. Βλέποντας την επική αυτή εισαγωγή, ένα γλυκό ρίγος μας διαπέρασε, σκεπτόμενοι πως, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, μερικά pixels του 1994 μεταλλάχτηκαν σε εξαιρετικής ποιότητας CGI γραφικά. Μετά το τέλος του intro, η Samus δέχεται ένα άγνωστης προέλευσης σήμα κινδύνου, που την οδηγεί στο διαστημικό ερευνητικό κέντρο Bottle Ship. Εκεί, θα συναντήσει μία επίλεκτη ομάδα στρατιωτών από τη Galactic Federation, με αρχηγό τον Adam Malkovich, τον οποίο η Samus είχε διοικητή όταν ακόμη εκτελούσε τα στρατιωτικά της καθήκοντα.

Πολύ γρήγορα η ηρωίδα μας, θα ανακαλύψει ότι κάτι πολύ επικίνδυνο βρίσκεται σε εξέλιξη σε αυτό το γιγαντιαίο αεροσκάφος και θα θελήσει να συνεργαστεί με την πρώην ομάδα της, ώστε να λύσει το μυστήριο του Bottle Ship. Είναι φανερό ότι, για πρώτη φορά στο franchise, το σενάριο αφοσιώνεται στην ιστορία και τα βιώματα της Samus. Τι έγινε στο τάδε μέρος, τη δείνα περίοδο, ποια ήταν τα συναισθήματά της και ποιες οι πράξεις της. Βλέπουμε, λοιπόν, ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο πίσω από το κράνος και η αλήθεια είναι ότι μέχρι την έλευση του Other M, λίγα πράγματα γνωρίζαμε για την πρωταγωνίστρια.

Κάπου εδώ, έρχεται και η πρώτη ψυχρολουσία, αφού οι αρχικές ώρες του παιχνιδιού είναι γεμάτες από μεγάλης διάρκειας cutscenes, εκ των οποίων πολλά συνοδεύονται από την, ας μας επιτραπεί η έκφραση, "ποζεριά" και υπερβολή που χαρακτηρίζει τους τίτλους της Team Ninja. Slow-motion βουτιές, ακροβατικά και έξυπνες ατάκες, δεν είχαμε δει και ακούσει σε κανένα Metroid του παρελθόντος. Κάποιοι όμορφοι μονόλογοι της πρωταγωνίστριας, που της επιτρέπουν να ξετιλύξει για πρώτη φορά τα συναισθήματά της και φέρνουν στην επιφάνεια κρυφές πτυχές του σκοτεινού παρελθόντος της, προσπαθούν, αλλά δεν καταφέρνουν να καλμάρουν την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.

Γενικότερα, τα Metroid δεν είναι παιχνίδια που στηρίζουν πολλά στην αφήγηση και προτιμούν να "κάνουν" και να "δείχνουν", παρά να "λένε". Το Metroid: Other M, τις πρώτες ώρες, μόνο "λέει" και δεν "κάνει" τίποτα απολύτως. Προς μεγάλη μας έκπληξη, όμως, το υπόλοιπο του παιχνιδιού ανταμείβει ακόμη και τον πιο παραδοσιακό και πιστό Metroid οπαδό. Αν διαγράψουμε από τις μνήμες μας το απογοητευτικό πρώτο  δίωρο, καθώς και λίγες ακόμη "υπερβολικές" και ρομαντικές σκηνές προς το τέλος, δηλώνουμε υπεύθυνα ότι το Other M, είναι όσο "Metroid" έπρεπε και μπορούσε να είναι.

Τα γεγονότα του τίτλου λαμβάνουν χώρα μόνο στο Bottle Ship και όχι σε κάποιον πλανήτη. Μη σας τρομάζει όμως η ιδέα, μιας και το διαστημικό αυτό κέντρο αποτελείται από διάφορες μεγάλες περιοχές, που αποδίδονται με τη μέθοδο της εικονικής πραγματικότητας. Έτσι, μέσα στο σκάφος είδαμε περιοχές (sectors) με διάφορα θέματα, όπως λάβα, πάγους, τροπικά δάση και πεδιάδες. Γνωστό ήδη από το παρελθόν, είναι ότι κάθε περιοχή έχει τις δικές της απαιτήσεις, τόσο στον εξοπλισμό, όσο και στον τρόπο που θα κινηθεί ο παίκτης. Επίσης, σκηνές που θυμίζουν survival horror, δηλώνουν παρούσες.

{PAGE_BREAK}

Στο μεγαλύτερο μέρος της δεκάωρης περιπέτειας, η Samus θα είναι απασχολημένη στο να αποκτήσει και πάλι τις χαμένες της δυνάμεις -κάτι που σημαίνει ότι ο παίκτης θα επενδύσει μπόλικο χρόνο σε εξερεύνηση- να λύσει γρίφους και, φυσικά, να έρθει αντιμέτωπος με τους δεκάδες κινδύνους που παραμονεύουν στο Bottle Ship. Το γνωστό και μη εξαιρετέο back-tracking, για την αποκάλυψη κρυμμένων περιοχών και για την εύρεση του εξοπλισμού και των ικανοτήτων, είναι εδώ και, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, αυτό μόνο ως θετικό μπορούμε να το εκλάβουμε. Οικεία πλάσματα από τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς κάνουν την εμφάνισή τους, με την Team Ninja να έχει σχεδιάσει και αρκετά νέα "πρόσωπα". Ωστόσο, ο σχεδιασμός, τόσο των περισσοτέρων bosses, όσο και των "απλών" νέων αντιπάλων, είναι μάλλον άτσαλος και "φθηνός", θαρρείς και οι δημιουργοί στέρεψαν απότομα από φαντασία.

Goodbye Nunchuck! – Χειρισμός

Ας δούμε όμως αυτό που κάνει το Metroid: Other M, να ξεχωρίζει, δηλαδή το χειρισμό και τους μηχανισμούς gameplay. Σε αυτό το επίπεδο, οφείλουμε να δώσουμε τα συγχαρητήριά μας στους Ιάπωνες της Team Ninja και σε όλη την Project M, αφού κατάφεραν να παντρέψουν το σήμερα με το χθες, τόσο εύστοχα που κάνει τους παίκτες να νιώθουν ότι παίζουν ένα retro και ταυτόχρονα πολύ μοντέρνο βιντεοπαιχνίδι. Ας ξεκινήσουμε όμως από τα βασικά. Για τον έλεγχο της Samus απαιτείται μόνο ένα Wii Remote, δίχως το Nunchuck, δίχως το Classic Controller.

Η κεντρική προοπτική είναι αυτή του τρίτου προσώπου, με την κίνηση της Samus να εκτελείται με το d-pad, για την επίθεση και το άλμα να είναι υπεύθυνα τα "1" και "2" πλήκτρα αντίστοιχα, ενώ η εναλλαγή από κανονική σε morph ball μορφή, γίνεται με το πάτημα του πλήκτρου "Α". Όλα αυτά, όταν έχουμε το Wii Remote "ριγμένο" σε οριζόντια θέση, γιατί όταν το στρέψουμε προς την οθόνη και τη sensor bar του Wii, η κάμερα αλλάζει ακαριαία και ομαλά σε πρώτο πρόσωπο -στο στυλ των Metroid Prime-, κάτι που επιτρέπει στους παίκτες να στοχεύουν με μεγαλύτερη ακρίβεια, καθώς και να ερευνούν συγκεκριμένα αντικείμενα του χώρου.

Επιπροσθέτως, κατά την προοπτική πρώτου προσώπου, κινείται μόνο η κάμερα και όχι η Samus, ενώ γίνονται και οι επιθέσεις με τους πυραύλους. Αρχικά, το συγκεκριμένο μοντέλο χειρισμού και ιδιαίτερα το μικρό μέγεθος του d-pad, ίσως προκαλέσουν κάποια αναστάτωση, αλλά μετά από λίγη εξάσκηση, όλα κυλούν ομαλά. Μάλλον, σχεδόν όλα, γιατί το μοναδικό μας παράπονο είναι ότι οι επιθέσεις της Samus γίνονται αυτόματα στους κοντινότερους και μόνο στους μπροστινούς αντιπάλους. Τι γίνεται όμως με τους αντιπάλους που καραδοκούν στο πίσω μέρος;

Δύο είναι οι πιθανές οι λύσεις σε αυτό το πρόβλημα. Είτε εξασφαλίζουμε λίγο χώρο για τη Samus, ώστε να στραφεί προς το μέρος των αντιπάλων και το auto-lock να κάνει τη δουλειά του, είτε, αν είμαστε αρκετά γενναίοι και δεξιοτέχνες -δηλαδή έχουμε διαθέσιμα energy tanks- να πάμε κατευθείαν προς το μέρος τους, με την πιθανότητα να χτυπηθούμε από τις επιθέσεις τους. Ευτυχώς, η προσθήκη της αποφυγής των επιθέσεων (dodge) με το πάτημα μίας κατεύθυνσης στο σταυρό του Wii Remote την κατάλληλη στιγμή, τις περισσότερες φορές λειτουργεί σαν από μηχανής θεός. Επίσης, ευχάριστη έκπληξη προκαλεί η εισαγωγή των επιθετικών κινήσεων, όπως το αποτελειωτικό χτύπημα από κοντά (Leathal Strike) όταν ο αντίπαλος κείτεται στο έδαφος ή το Overblast, όπου η Samus πηδά επάνω στον αντίπαλο και τον εξολοθρεύει με ένα Charged Shot.

"Super Metroid 3D" – Gameplay

Η φιλοσοφία του Other M μοιάζει περισσότερο με τα δισδιάστατα Metroid, παρά με οτιδήποτε άλλο. Η αίσθηση ότι παίζουμε ένα "Super Metroid 3D" είναι συνεχής και έντονη. Ακόμη και το κεντρικό μενού είναι απλοϊκό και λιτό, όπως τα πρώτα παιχνίδια της σειράς. Τα "τερτίπια" της κάμερας, που άλλοτε είναι κινηματογραφική, άλλοτε ισομετρική και άλλοτε πάνω από τον ώμο (αλά Resident Evil 4), δίνουν μία πολύ μοντέρνα και σπάνια αισθητική.

{PAGE_BREAK}

Η κίνηση της Samus στα επίπεδα, καθώς και οι επιθέσεις της γίνονται ταχύτατα στο ύφος που έχουμε γνωρίσει στη 2D εποχή των Metroids. Αξίζει να αναφερθεί ότι, πλέον, οι αντίπαλοι δεν αφήνουν πίσω τους πυρομαχικά /εφόδια και ο μοναδικός τρόπος για να αναπληρώσουμε όλη την ενέργεια (δηλαδή, όλα τα energy tanks), είναι να επισκεφτούμε κάποιο από τα πολύ συχνά save stations. Ωστόσο, υπάρχει και το Concentration Mode, που ενεργοποιείται μόνο όταν η μπάρα υγείας της Samus είναι σε κρίσιμο σημείο – ο παίκτης γυρίζει σε όρθια θέση το Wii Remote και κρατά πατημένο το πλήκτρο "Α".

Αυτή η διαδικασία διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα και αναπληρώνει το τελευταίο energy tank, μαζί με τους πυραύλους. Μεταξύ άλλων, στα επίπεδα υπάρχουν κρυμμένα και διάφορα power-ups, όπως μεγαλύτερη αναπλήρωση ενέργειας κατά το Concentration Mode, μικρότερος χρόνος φόρτωσης για τη Charged Beam κλπ.

Miss Young 2010 – Γραφικά

Για τα δεδομένα του Wii, ο τεχνικός τομέας του Metroid: Other M είναι προσεγμένος και τα γραφικά, στο σύνολό τους, δεν απογοητεύουν. Κάποια εξαιρετικά εφέ φωτισμού κάνουν μάλλον για πρώτη φορά την εμφάνισή τους στην κονσόλα της Nintendo, με τα textures να δείχνουν το καλό τους πρόσωπο. Ο σχεδιασμός των επιπέδων είναι έξυπνος και λεπτομερής, ενώ η παλέτα των χρωμάτων, πλούσια και προσεκτικά επιλεγμένη.

{VIDEO_1}

Όσον αφορά τη μουσική επένδυση, εδώ τα πράγματα τείνουν να διχάσουν. Αφενός, τα νοσταλγικά μουσικά θέματα σε επανεκτέλεση και οι ατμοσφαιρικοί ambient ήχοι ικανοποιούν και μάλιστα με το παραπάνω, αφετέρου μερικές επιλογές δεν τις βρήκαμε καθόλου ταιριαστές με το ύφος της σειράς -τα ιαπωνικά, ρομαντικά και άκρως "απαλά" μουσικά θέματα, δεν έχουν θέση σε ένα Metroid. Σε γενικές γραμμές, η μουσική στέκεται επάξια στο ύψος των περιστάσεων, σε καμία περίπτωση όμως δεν αγγίζει το μεγαλείο των Metroid Prime. Τέλος, τα voice-overs δεν παρουσιάζουν κάτι το ιδιαίτερο, παρά μόνο η φωνή της Samus, που πολλές φορές ακούγεται "άψυχη" και ρηχή κατά την αφήγηση.

"Με τρώει-ντ"- Συνοψίζοντας

Σίγουρα δεν έχουμε να κάνουμε με το επόμενο "μεγάλο Metroid," που μπορεί να κοιτάξει στα ίσα τα μεγαθήρια της Retro Studios. Η Project M, όμως, προσπάθησε και τελικώς κατάφερε να παραδώσει μία όμορφη και…χρήσιμη θα λέγαμε, παρένθεση στο σύμπαν της σειράς. Αν ξεχάσουμε τις "ποζεριές" και τις υπερβολές που χαρακτηρίζουν την εταιρία που μας έδωσε τα Ninja Gaiden και Dead or Alive, οι πρώην συνεργάτες του Tomonobu Itagaki είναι άξιοι επαίνων. Με ευρηματικό χειρισμό, πολύ καλό τεχνικό τομέα και gameplay που θυμίζει κάτι από τα παλιά, το Metroid: Other M αξίζει μία θέση στις βιβλιοθήκες όλων των κατόχων Wii. Αν δεν έχετε ασχοληθεί ποτέ με τη σειρά, θα σας προτείναμε να δοκιμάσετε πρώτα το Metroid Prime Trilogy και έπειτα να μεταβείτε στο Metroid: Other M.

Σάκης Καρπάς