EA Sports MMA

Ποιος ρίχνει ποιον στο καναβάτσο;

Mixed Martial Arts ή Μεικτές Πολεμικές Τέχνες, στα ελληνικά. Πολλοί συγχύζουν τον όρο αυτό, που στην πραγματικότητα περιγράφει ένα ολόκληρο άθλημα και όχι κάποια διοργάνωση. Οι μεικτές πολεμικές τέχνες, είναι ένα συνονθύλευμα αρχαίων και μοντέρνων πολεμικών τεχνών και αθλημάτων, που πολλά από αυτά αποτελούν αυτόνομα ολυμπιακά αγωνίσματα (πυγμαχία, πάλη, τζούντο, τάε κβοντ ντο κλπ). Δεν θα μπούμε όμως σε λεπτομέρειες, ως προς τις ρίζες του προαναφερθέντος όρου, αφού το έχουμε κάνει διεξοδικά στις πρώτες γραμμές της παρουσίασής μας για το UFC: Undisputed 2010. Μιας και που διόλου τυχαία το έφερε η κουβέντα, να αναφέρουμε πως, παραδόξως, οι τίτλοι της THQ και κυρίως της Yuke’s Fortune, έπαιζαν μόνοι τους σε αυτήν την κατηγορία παιχνιδιών και αποτελούσαν αξιοπρεπέστατες προτάσεις.

Η εμπορική, και όχι μόνο, επιτυχία τους ήταν εμφανέστατη, και σε συνδυασμό με τη συνεχόμενη άνοδο του αθλήματος των MMA, ανάγκασε μεγάλες κυρίες του χώρου να ασχοληθούν και αυτές με την κατηγορία. Ενώ η EA Sports τα πήγαινε περίφημα με τον κοντινό ξάδελφο του MMA, το boxing (με τη σειρά Fight Night), δεν την είχαμε δει στο σκοτεινό και αιμοβόρο οκτάγωνο. Όλα αυτά όμως, σταματούν εδώ, αφού ο αμερικανικός κολοσσός, αποφάσισε να δώσει τη δική της πρόταση στο MMA, δια μέσου EA Tiburon, με το EA Sports MMA. Η THQ, έχασε το μονοπώλιο. Έχασε όμως και το θρόνο;

Η THQ έχει εξασφαλίσει τα αποκλειστικά δικαιώματα της μεγαλύτερης και δημοφιλέστερης MMA διοργάνωσης, του UFC. Στη συγκεκριμένη διοργάνωση "μάχονται" τα σπουδαιότερα ονόματα του χώρου και το ρόστερ των αθλητών είναι, μέχρι στιγμής, αξεπέραστο. Ωστόσο, η UFC αν και η μεγαλύτερη, ευτυχώς δεν είναι η μοναδική διοργάνωση, αφού υπάρχουν και άλλες όπως η Strikeforce ή η Affliction (που αν και εταιρία ενδυμάτων, διοργανώνει κατά καιρούς μεγάλα τουρνουά). Με τη Strikeforce, της οποίας τα δικαιώματα εξασφάλισε η EA Sports, συμβόλαιο έχουν εξίσου σημαντικοί αθλητές και αυτό βοηθά την εταιρία να δυναμώσει το δικό της ρόστερ.

The Baddest Man On The Planet

Έτσι, στο EA Sports MMA θα δούμε γνωστές φιγούρες μεγάλων αθλητών του χώρου, όπως είναι ο Randy Couture, o Ken Shamrock, ο Fabricio Werdum, ο Tim Sylvia και ο Cung Le, με το μέγεθος της λίστας να φτάνει τον αριθμό 60. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς, το μεγαλύτερο όνομα που φιγουράρει, τόσο στο κεντρικό μενού -με δολοφονικό ύφος-, όσο και στο εξώφυλλο, παρέα με τον Couture, είναι αυτό του Fedor Emelianenko, που κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντος, αποτελεί τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο σε αυτόν τον πλανήτη.

Ο ρωσικής καταγωγής Fedor, για πολλούς είναι ο σπουδαιότερος αθλητής που πέρασε ποτέ από το άθλημα και αδιαμφισβήτητα το ψευδώνυμό του ως "Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας" σίγουρα κάτι έχει να πει. Με όλους αυτούς λοιπόν, η EA Sports δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τη "δυνατή" λίστα της THQ. Η σύγκριση με τη σειρά της THQ είναι αναπόφευκτη, οπότε οι επόμενες γραμμές θα την επιστρατεύουν συχνά πυκνά, πάντα προς όφελος του αναγνώστη/ παίκτη.

Ο δρόμος για την κορυφή…

Το σημαντικότερο στοιχείο σε τίτλους αυτής της κατηγορίας είναι τα modes και ο τίτλος της EA απογοητεύει οικτρά σε αυτόν τον τομέα. Εκτός του Career Mode και του Online Multiplayer, ο παίκτης δεν έχει τίποτα άλλο για να ασχοληθεί. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά τους. Ο παίκτης για να ξεκινήσει το Career Mode, θα αναγκαστεί να δημιουργήσει ένα δικό του αθλητή. Και ο εδώ, οι επιλογές είναι αισθητά φτωχότερες από τα UFC. Ενώ η λίστα των τατουάζ και των t-shirts δεν έχει τελειωμό, οι επιλογές στη διαμόρφωση της εξωτερικής εμφάνισης είναι ελάχιστες και ιδιαιτέρως τυποποιημένες. Η λειτουργία δε, της μεταφοράς του προσώπου μας, μέσω της Xbox LIVE Vision κάμερας ή του PlayStation Eye, αποφέρει οδυνηρά αποτελέσματα και σας προτείνουμε να μη χάσετε άδικα δέκα λεπτά από τη ζωή σας δοκιμάζοντάς το -εκτός αν αναζητάτε το Achievement.

Αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία, το νέο μας αθλητή αναλαμβάνει ο πρώην πρωταθλητής στο MMA, Bas Rutten, που πλέον ως προπονητής έχει σκοπό να μας φτάσει στην κορυφή της διοργάνωσης. Μετά το αναλυτικό tutorial, βουτάμε στον πραγματικό κόσμο του MMA και ξεκινά η μακριά διαδρομή μας. Πριν από κάθε αγώνα προηγούνται οκτώ εβδομάδες προπόνησης. Με κάθε νίκη κερδίζουμε χρήματα, τα οποία μπορούμε να ξοδέψουμε πληρώνοντας άλλους διάσημους και πιο εξειδικευμένους προπονητές. Οι προπονητές αυτοί έχουν τα δικά του γυμναστήρια σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Έτσι, κατά τη διάρκεια της καριέρας μας, ταξιδέψαμε στη Βραζιλία για να μάθουμε τα απόκρυφα μυστικά του Jujutsu, στην Ιαπωνία για διδαχθούμε τις καλύτερες τεχνικές του τζούντο ή ακόμη και στη Μεγάλη Βρετανία για να μάθουμε πως να….σαπίζουμε στο ξύλο", όπως κάνουν οι οπαδοί της Liverpool.

{PAGE_BREAK}

Η προπόνηση δε διαφέρει σχεδόν σε τίποτα με αυτά που έχουμε δει στις σειρές Fight Night και UFC: Undisputed. Ευτυχώς, γι’ αυτούς που βαριούνται να περνούν κάθε φορά τη διαδικασία της προπόνησης, υπάρχει η επιλογή Simulation. Μετά το πέρας της κάθε εβδομάδας, αν οι επιδόσεις μας ήταν αυτές που ζητάει ο εκάστοτε προπονητής, βαθμολογούμαστε με βαθμό "Α", ενώ αν τα θαλασσώσουμε, το "D" είναι αυτό που μας αξίζει. Εννοείται πως οι πόντοι που προστίθενται στα συνολικά στατιστικά του αθλητή, διαφέρουν από βαθμολογία σε βαθμολογία. Κάθε προπονητής, από τους περίπου δέκα που υπάρχουν στο παιχνίδι, ειδικεύεται σε κάποιον τομέα, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να μας μάθει κάποια από τις "Special Moves". Οι διαθέσιμες Special Moves που υπάρχουν είναι περισσότερες από είκοσι, αλλά ο αθλητής μας μπορεί να μάθει μέχρι δεκαέξι επιπρόσθετες/ ειδικές κινήσεις.

…δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα!

Ένας blogger που ανεβάζει ειδήσεις και σχολιασμό για τους αγώνες του αθλητή στο ιδιωτικό του blog, είναι η μοναδική επαφή που υπάρχει μεταξύ του παίκτη και του "έξω" κόσμου. Ούτε εξώφυλλα σε περιοδικά, ούτε μεγάλα συμβόλαια με επώνυμες αθλητικές και μη, εταιρίες, ούτε τελετές ζυγίσματος, συνεντεύξεις κλπ. Αγώνας, προπόνηση για οκτώ εβδομάδες, αγώνας, προπόνηση, αγώνας, προπόνηση κ.ο.κ.

Μέχρι που τελικώς κατακτάμε την πολυπόθητη ζώνη. Από εκεί και πέρα η διαδρομή συνεχίζεται, καθώς οι διεκδικητές του τίτλου είναι πολλοί, οπότε ξεκινάει μία διαδικασία άμυνας (Title Defence), η οποία όμως δε διαφέρει σε τίποτα από αυτή που ήδη περιγράψαμε: προπόνηση για οκτώ εβδομάδες, αγώνας, προπόνηση, αγώνας κλπ. Και διερωτόμαστε, πώς είναι δυνατόν, μία εταιρία που γνωρίζει καλά το "ντύσιμο" του Career Mode με διάφορα καλούδια (βλ. Fight Night Round 4) να μη μπορεί να ικανοποιήσει ούτε στο ελάχιστο;

Η EA Tiburon επέλεξε, ορθώς κατά την άποψή μας, το γνωστό από τη σειρά Fight Night σύστημα "Total Strike Control", όπου οι εντολές για τα χτυπήματα γίνονται με το δεξιό αναλογικό μοχλό. Έτσι, αν διαγράψουμε μία διαδρομή ενός ημικυκλίου, ο παίκτης θα εκτοξεύσει ένα δυνατό uppercut, μισού ημικυκλίου ένα κροσέ και πάει λέγοντας. Με πλήκτρα συντόμευσης, όπως το LT και το RB, εκτελούνται αντίστοιχα οι κλωτσιές και γροθιές στο σώμα του αντιπάλου.

Για τις αποφυγές και τις αποτροπές λαβών ή αλλαγής θέσεως κατά τη "μάχη", ένα απλό πάτημα των πλήκτρων αρκεί για να κάνει τη δουλειά του. Σε αντίθεση με το πολυσύνθετο και πολλές φορές εκνευριστικά δύσκολο σύστημα μάχης των UFC, το αντίστοιχο σύστημα του MMA είναι πολύ πιο απλό, αλλά συγχρόνως πολύ εύκολο και λειτουργικό. Αξίζει να αναφερθεί, πως κάθε κίνηση του αθλητή, δηλαδή κάθε πάτημα πλήκτρου, έχει αντίκτυπο στη μπάρα αντοχής (stamina), κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική απουσία του φαινομένου του button mashing.

Η δράση στο καναβάτσο

Οι μάχες λαμβάνουν μέρος σε οκτάγωνα, περιφραγμένα με συρματόπλεγμα, κλουβιά, καθώς και σε κανονικά, τετράγωνα ρινγκ πυγμαχίας. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται πριν από κάθε αγώνα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως "άψυχη" ή "παγωμένη", αφού είναι φανερό πως κάτι της λείπει και δεν αγγίζει σε καμία περίπτωση την ένταση και τον παλμό πριν από τους μεγάλους αγώνες στο UFC. Πολλές φορές μάλιστα, το κοινό, που με δυσκολία ακούγεται και φαίνεται, ζητωκραυγάζει σε λάθος σημεία του αγώνα.

Αφού περιγράψαμε το όχι και τόσο εντυπωσιακό περιτύλιγμα, ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο, που δεν είναι άλλο από τη δράση πάνω στο καναβάτσο. Εδώ τα πράγματα διχάζουν. Από τη μία, έχουμε να κάνουμε με έναν κορυφαίο τεχνικό τομέα που αρχικά ενθουσιάζει. Από την άλλη, η μάχη αντιμετωπίζει προβλήματα. Ξεκινώντας με τα γραφικά, να αναφέρουμε πως αν και δε φτάνουν την ποιότητα του Fight Night Round 4, είναι κατά πολύ καλύτερα από τη σειρά της THQ. Τα μοντέλα των αθλητών εμφανίζονται με λεπτομέρεια, οι μύες του σώματος συστέλλονται και διαστέλλονται ανάλογα με την κίνηση -και πάλι, όχι όπως το Fight Night Round 4-, ενώ το σύστημα ζημιών ικανοποιεί στο έπακρο. Ιδρώτας αρχίζει και εμφανίζεται μετά από λίγα λεπτά αγώνα, ενώ το αίμα πρωταγωνιστεί από τις πρώτες γροθιές.

{PAGE_BREAK}

Αν ο αγώνας διαρκέσει αρκετά λεπτά, το καναβάτσο μετατρέπεται σε ένα ματωμένο Κολοσσαίο. Αξιοσημείωτος και σε πολύ υψηλά επίπεδα είναι ο σχεδιασμός των προσώπων, που σε ορισμένους αθλητές πραγματικά κλέβει την παράσταση. Ωστόσο, ακόμη δε μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η κατηγορία Heavyweight έχει αθλητές που το επάνω μέρος του σώματός τους, έχει πρηστεί σε επικίνδυνο βαθμό. Λέτε να φταίνε τα αναβολικά; Το animation από την πλευρά του απογοητεύει. Ενώ η δουλειά που έχει γίνει με το body capture είναι εμφανής, δυστυχώς δε λειτουργεί έτσι όπως θα ήθελαν οι άνθρωποι της EA Tiburon. Σπασμωδικές κινήσεις, απότομοι και αφύσικα γρήγοροι ελυγμοί ενοχλούν την όμορφη εικόνα που δημιουργείται από τη μηχανή γραφικών.

Η αίσθηση όταν προσγειώνουμε κάποιο χτύπημα στο πρόσωπο ή το σώμα του αντιπάλου, είναι απολαυστική αλλά θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη αν δε συνοδευόταν από ήχο που θυμίζει παλιά ταινία του Bruce Lee. Σε γενικές γραμμές όμως, ο ήχος δεν απογοητεύει, ιδιαίτερα το soundtrack που κατά διαστήματα ακούγονται "μεταλιές", ήχοι που κατά την άποψή μας ταιριάζουν γάντι με το ύφος το αθλήματος. Ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το EA Sports MMA (το οποίο όμως υφίσταται στον ίδιο βαθμό, τόσο στα Fight Night, όσο και στη σειρά UFC) είναι οι απαράδεκτοι χρόνοι φόρτωσης (loadings) -ακόμη και με εγκατεστημένο το παιχνίδι στο σκληρό δίσκο της κονσόλας. Κάποια στιγμή οι developers, οι μεν και οι δε, πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτό το εκνευριστικό φαινόμενο. 

{VIDEO_1}

Το δεύτερο και τελευταίο mode του EA Sports MMA είναι το Multiplayer. Προσπαθήσαμε αρκετές φορές να μπούμε σε κάποιο lobby και να δοκιμάσουμε τις ικανότητές μας πάνω στα μούτρα κάποιου άλλου παίκτη, σε κάποια γωνιά αυτού του πλανήτη, αλλά οι αποσυνδέσεις από τους EA Servers δε μας επέτρεψαν να χαρούμε -δικαιολογημένες μέχρι στιγμής, αφού ακόμη γίνονται δοκιμές. Όσες φορές τα καταφέραμε όμως, ο αγώνας κύλησε απροβλημάτιστα, χωρίς lag.

Μία πολύ ωραία ιδέα που ενσωμάτωσε η EA Sports στον τίτλο είναι το Live Broadcast, όπου οι δημιουργοί, παρακολουθώντας τα παγκόσμια Leaderboards, ξεχωρίζουν τους παίκτες που αγωνίζονται καλύτερα και "κλείνουν" μέρα και ώρα για events μεταξύ τους, αναμεταδίδωντάς τα ζωντανά, τόσο μέσω του κεντρικού μενού, όσο και μέσω της επίσημης ιστοσελίδας. Τέλος, μπορούμε να αποθηκεύσουμε τις καλύτερες στιγμές των αγώνων μας και να τις ανεβάσουμε στους servers της εταιρίας, ώστε όλοι οι υπόλοιποι παίκτες να μπορούν να δουν τα κατορθώματά μας.

Το χάσαμε το κορμί πατριώτη…

Εν κατακλείδι, η EA Tiburon προσπάθησε αλλά δεν κατάφερε να κλέψει το θρόνο που εδώ και χρόνια κάθεται η THQ. Σε πολλές στιγμές, το EA Sports MMA δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει ολοκληρωθεί και ότι χρειαζόταν αρκετή δουλειά ακόμη. Ο τεχνικός τομέας, αν και κορυφαίος, δε βοηθάται καθόλου από το animation, το οποίο είναι σπασμωδικό και αφύσικα γρήγορο. Το χειρότερο πράγμα που ταλανίζει όμως τον τίτλο είναι η έλειψη modes, σημείο όπου η σειρά της THQ υπερτερεί με χαρακτηριστική άνεση. Η δράση επάνω στο καναβάτσο είναι απολαυστική, ενώ το ρόστερ των εξήντα και πλέον, αθλητών δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτό των UFC -είπαμε, ο Fedor πάνω απ’ όλα! Οι φίλοι του αθλήματος, δεν έχουν κανένα λόγο να μην το αγοράσουν.

Σάκης Καρπάς