Professor Layton and the Lost Future

Η πρώτη τριλογία του καθηγητή κλείνει με τον ιδανικότερο τρόπο

Ο συνεχής και έντονος «πόλεμος» μεταξύ του casual και του hardcore gaming, που μαίνεται σε αυτή τη γενιά, μάλλον αφήνει παγερά αδιάφορη τη Level 5. Το ιαπωνικό στούντιο, που ξεκίνησε ταπεινά από το PlayStation 2 με το Dark Cloud, και σήμερα μεγαλουργεί στο Nintendo DS, προσφέρει την ίσως μια και μοναδική πρόταση που είναι ικανή να ξετρελάνει με την ποιότητα, τη μαγεία και τον ευφάνταστο τρόπο που έχει υλοποιηθεί, «hardcore» και «casual» παίκτες. Ναι, η σειρά Professor Layton είναι ένα αριστούργημα σχεδιασμού, σύγχρονης δομής, εμπνευσμένων γρίφων και εικαστικού, που δίνεται με ένα τέτοιο τρόπο, ώστε να καθίσταται θελκτική για τον οποιοδήποτε. Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί το αντίθετο άλλωστε, όταν το σύνολο των μελών της οικογένειας του υπογράφοντος, λίγα μόλις λεπτά μετά την εισαγωγή του The Lost Future στο slot του DSi XL, περίμεναν με ανυπομονησία τη σειρά τους να προχωρήσουν την ιστορία παρακάτω και να βρεθούν αντιμέτωποι με τον επόμενο γρίφο;

Το τρίτο επεισόδιο της θεσπέσιας αυτής σειράς «περιπέτειας» είναι και το καλύτερο της πρώτης τριλογίας, κλείνοντας έτσι ένα μαγευτικό πρώτο κεφάλαιο στις περιπέτειες του καθηγητή Layton και του βοηθού του, Luke.

Το Λονδίνο κινδυνεύει – Σενάριο

Σε αντίθεση με τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς, η τρίτη περιπέτεια του “προφέσορα” ξεκινά δίνοντας περισσότερο βάρος στο σενάριο, ένα σενάριο που διαθέτει βάθος, απρόσμενες εκπλήξεις και ανατροπές. Όλα ξεκινούν -κλασικά- με την παραλαβή ενός γράμματος. Ο Luke, ο πανέξυπνος βοηθός του καθηγητή Layton, αναφέρει ότι παρέλαβε μια δυσοίωνη επιστολή από τον…εαυτό του, έναν εαυτό όμως, δέκα χρόνια στο μέλλον. Λίγες ημέρες πριν την παραλαβή της επιστολής, το δίδυμο είχε παραβρεθεί στην παρουσίαση μιας υποτιθέμενης χρονομηχανής. Αυτή η παρουσίαση πήγε εξαιρετικά άσχημα, με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός της Βρετανίας -και μαζί του, ο εφευρέτης της μηχανής του χρόνου- να χάθηκαν σε ένα κυκεώνα καπνού και συντριμμιών.

Τώρα, ο Luke του μέλλοντος αναφέρει στον ήρωα του παρόντος, πως το Λονδίνο βρίσκεται σε κίνδυνο και ότι πρέπει, με τη βοήθεια του καθηγητή φυσικά, να βρουν τρόπο να επαναφέρουν το ρου της ιστορίας στην κανονική του “κλωστή”. Δίχως αμφιβολία, το σενάριο του Lost Future (ή Unwound Future, όπως είναι γνωστό το παιχνίδι στην αγορά της Αμερικής), είναι το πιο “σκοτεινό”, ενδιαφέρον και καλογραμμένο του franchise μέχρι σήμερα.

Δεν είναι μόνο η εξαιρετική ατμόσφαιρα ενός φαντασιακού Λονδίνου, που συνδυάζει τη βικτωριανή εποχή με το σήμερα, αλλά οι γεμάτοι προσωπικότητα χαρακτήρες που παρελαύνουν από τις οθόνες του DS, οι αριστοτεχνικά γραμμένοι διάλογοι, το εξαιρετικό voice over, το αριστουργηματικό εικαστικό και, φυσικά, οι εμπνευσμένοι γρίφοι, που συνδράμουν στη δημιουργία αυτού του μοναδικού συνόλου. Αξίζει να αναφερθεί ότι, παρόλο που μιλάμε για το τρίτο παιχνίδι του franchise, οι νεοφερμένοι στον κόσμο του δεν απαιτείται να γνωρίζουν απολύτως τίποτα από τις προηγούμενες περιπέτειες, ενώ οι “παλιοί” θα βρουν σωρεία από χαρακτήρες, cameo εμφανίσεις και αναφορές στο παρελθόν. Εν πολλοίς, το Lost Future είναι δομημένο έτσι ώστε να ικανοποιεί κάθε είδους παίκτη, και εδώ είναι που η Level 5 δίνει μαθήματα σύγχρονου game design.

Ένας πραγματικός κύριος δεν αφήνει γρίφο άλυτο – Gameplay

Αν στην προσπάθεια περιγραφής του franchise Professor Layton, κάποιος επιθυμούσε να υπέρ-απλουστεύσει το gameplay του, τότε θα μπορούσε να το περιγράψει ως ένα “Brain Training με skin τίτλου περιπέτειας”. Φυσικά, τα παιχνίδια της Level 5 είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό, αλλά για όσους δεν έχουν ασχοληθεί στο παρελθόν με τις περιπέτειες του καθηγητή, αυτή η εξήγηση μπορεί -με τη βοήθεια ελαχίστων λέξεων- να εξηγήσει το τί ακριβώς θα συναντήσουν τοποθετώντας το Lost Future στην κονσόλα τους.

Εδώ ο παίκτης καλείται να ξετυλίξει το κουβάρι ενός μυστηρίου, συμμετέχοντας ως θεατής στις διάφορες κινηματογραφικές σκηνές, αλλά και στις συνομιλίες των πρωταγωνιστών με τους πάμπολλους χαρακτήρες που θα συναντήσουν στο διάβα τους, ενώ δράση αναλαμβάνει όταν -για να προχωρήσει η ιστορία- απαιτείται η επίλυση διαφόρων γρίφων. Οι γρίφοι στο Lost Future, αλλά και στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, πολλές φορές ξεπηδούν κυριολεκτικά από το πουθενά, αλλά ειδικά εδώ, στις περισσότερες των περιπτώσεων δείχνουν να “δένουν” καλύτερα με το σενάριο. Το gameplay, λοιπόν, έχει ως εξής: Κάθε φορά που υπάρχει εξέλιξη στο σενάριο, οι πρωταγωνιστές ξεκινούν μια συζήτηση, είτε μεταξύ τους, είτε με κάποιο τρίτο πρόσωπο.

Όταν ο διάλογος φτάσει στο τέλος του, συνήθως έχει φτάσει η ώρα για την έναρξη ενός γρίφου. Αυτοί οι γρίφοι είναι πάσης φύσεως -μαθηματικοί, παρατηρητικότητας, ταχύτητας, φαντασίας- και στη συντριπτική πλειοψηφία τους πανέξυπνα σχεδιασμένοι. Σε αυτό βοηθά φυσικά και το μοντέλο χειρισμού του DS, με την οθόνη αφής και τη χρήση της γραφίδας, μοντέλο επάνω στο οποίο σχεδιάστηκαν και τα τρία, εντελώς νέα, mini-games του τίτλου.

Αυτά τα τρία παιχνίδια περιλαμβάνουν: ένα παρόμοιο με εκείνο του Pandora’s Box με το hamster -αλλά με τη χρήση αυτοκινήτου αυτή τη φορά-, όπου πρέπει να οδηγήσουμε το όχημα στην έξοδο αποφεύγοντας εμπόδια, ένα στο οποίο πρέπει να παραδώσουμε δέματα από τη μια πλευρά της οθόνης στην άλλη, τεντώνοντας σκοινιά για να οδηγήσουμε εκεί έναν παπαγάλο, και τέλος, έχουμε το mini-game Sticker Book. Αυτό είναι ένα παιχνίδι λέξεων, στο οποίο ο παίκτης πρέπει να ανακαλύψει το αντικείμενο/ λέξη που λείπει από ορισμένες φράσεις. Και τα τρία αυτά παιχνίδια είναι ενδιαφέροντα -ίσως όχι όσο οι γρίφοι, αλλά ικανοποιητικά πάραυτα.

{PAGE_BREAK}

Ωστόσο, οι γρίφοι είναι το Α και το Ω αυτού του παιχνιδιού και επιστρέφοντας σε αυτούς, βλέπουμε το πόσο εθιστικό και απολαυστικό μπορεί να γίνει το Lost Future. Γρίφοι ξεπηδούν σε κάθε ευκαιρία και κάθε ένας από αυτούς είναι σε θέση να προσφέρει έναν αριθμό από Picarats (μια μορφή νομίσματος αν θέλετε, που τα χρησιμοποιούμε στο τέλος του τίτλου ώστε να ξεκλειδώσουμε έξτρα υλικό) για τη σωστή επίλυσή τους. Αν καταφέρουμε να λύσουμε τον εκάστοτε γρίφο με την πρώτη προσπάθεια, τότε το σύνολο των Picarats είναι δικό μας, αν όχι, τότε για κάθε χαμένη προσπάθεια αφαιρείται και ένα από την αμοιβή μας. Κάθε γρίφος προσφέρει και διαφορετικό αριθμό από Picarats, ο οποίος βρίσκεται σε συνάρτηση με το βαθμό δυσκολίας του.

Και μιας και μιλάμε για δυσκολία, το Professor Layton and the Lost Future προσφέρει μια σειρά από hints για κάθε γρίφο, τα οποία όμως κοστίζουν hint coins που βρίσκουμε εξερευνώντας και “χτυπώντας” τη γραφίδα του DS σε διάφορα σημεία του περιβάλλοντος.

Αυτά τα hint coins είναι ιδιαιτέρως χρήσιμα -αλλά και σπάνια-, διότι σίγουρα θα υπάρξουν στιγμές που ο παίκτης θα ξύνει το κεφάλι του με απορία. Όμως, πρέπει να τονίσουμε ότι το νέο Layton δεν είναι ένα σαδιστικό παιχνίδι. Η καμπύλη δυσκολίας του είναι σχεδιασμένη σωστά, έτσι ώστε με λίγη κοινή λογική και λίγη φαντασία, οι περισσότεροι γρίφοι να μπορούν να επιλυθούν. Όσοι εξ αυτών των γρίφων…ξεφεύγουν λίγο, ε, μπορούν να ολοκληρωθούν με τη χρήση των hint coins. Οπότε, φυλάξτε τα για τα δύσκολα. Μια παραφωνία σε όλο αυτό το πανέμορφο σύνολο αποτελεί το έντονο backtracking, δηλαδή το συνεχές μπρος-πίσω από περιοχή σε περιοχή και από το Λονδίνο του παρόντος, σε αυτό του μέλλοντος. Αυτή η σχεδιαστική επιλογή εξυπηρετεί μεν την ιστορία και την εξέλιξη αυτής, αλλά η αλήθεια είναι ότι μετά από αρκετές ώρες τείνει να κουράζει τον παίκτη.

Λονδίνο: Πανέμορφο όπως πάντα – Τεχνικά

Το Lost Future παραμένει μεν πιστό στην τεχνική σκίτσου που κατέστησε τόσο ξεχωριστά τα δύο προηγούμενα παιχνίδια, αλλά την ίδια ώρα η Level 5 προσπάθησε να προβεί σε βελτιώσεις και, αναμενόμενα, της “βγήκαν” όλες. Έτσι, είτε βρισκόμαστε στο πιο “χρωματιστό” Λονδίνο του παρόντος, είτε στο πιο δυστοπικό του μέλλοντος, η σημασία στη λεπτομέρεια είναι εξουθενωτική.

Κάθε τι που εμφανίζεται στο παιχνίδι είναι σχεδιασμένο στο χέρι και σφύζει από προσωπικότητα και χαρακτήρα, είτε μιλάμε για πρόσωπα, είτε για κτίρια, είτε ακόμα και για απλά, καθημερινά αντικείμενα. Φυσικά, πλην των κινηματογραφικών σκηνών, οι οποίες είναι επιπέδου κορυφαίας τηλεοπτικής παραγωγής κινουμένων σχεδίων, τα πάντα είναι στατικά και η κίνηση από χώρο σε χώρο γίνεται με επιλογές βελών και όχι σε πραγματικό χρόνο. Ωστόσο, αυτή η επιλογή σχεδιασμού επέτρεψε στη Level 5 -και δεδομένης της μικρής χωρητικότητας του DS cartridge- να υλοποιήσει την προαναφερθείσα λεπτομέρεια. Σε ό,τι αφορά το εικαστικό, είπαμε και πριν ότι ο κόσμος του Layton είναι μια μείξη βικτωριανού και σύγχρονου Λονδίνου, με το αποτέλεσμα να είναι απολύτως μοναδικό στο σύνολο των τίτλων που υπάρχουν εκεί έξω.

Στα ίδια υψηλά επίπεδα κυμαίνεται και το voice acting που έχει χρησιμοποιηθεί (η φωνή του νέου Luke εδώ είναι -ευτυχώς- λιγότερο τσιριχτή και ενοχλητική από το παρελθόν), ενώ τα μουσικά θέματα, αν και κατά ένα μεγάλο μέρος ανακυκλώνονται από τα προηγούμενα παιχνίδια, συνεχίζουν να είναι η βέλτιστη επιλογή για το συγκεκριμένο είδος, με βιολί, πιάνο και μαγευτικές, σχεδόν κλασικές, μελωδίες να ντύνουν την περιπέτεια. Σε γενικές γραμμές, το σύνολο του τίτλου ακολουθεί την ποιοτική ατραπό των προκατόχων του, έχοντας εδώ και εκεί διάσπαρτες πινελιές βελτιώσεων.

{VIDEO_1}

Συμπέρασμα

Προσφέροντας περισσότερους από 160, πανέξυπνα σχεδιασμένους γρίφους, την πιο καλογραμμένη μέχρι σήμερα ιστορία στη σειρά, μικρές, αλλά καλοδεχούμενες βελτιώσεις, μεγάλη διάρκεια, και υπέροχη μουσική και εικαστικό, το Professor Layton and the Lost Future αποτελεί την αναμφισβήτητη κορωνίδα του franchise. Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα περισσότερο. Αγοράστε το!

Γιώργος Καλλίφας