Fallout: New Vegas

Tο ότι πλέον μπορούμε να συνθέτουμε και να διαλύουμε σε συστατικά τα πυρομαχικά μας σε συγκεκριμένους πάγκους, ή να συνθέτουμε πρώτες ύλες με βάση συνταγές για πιο αποτελεσματικά γιατροσόφια και τρόφιμα, είναι από τη φύση τους επικουρικές λύσεις και δεν αποτελούν ρηξικέλευθες αλλαγές. Ομοίως η δυνατότητα εφαρμογής μικροαλλαγών στον οπλισμό με την προσθήκη διοπτρών, μεγαλύτερων γεμιστήρων κτλ, και η ολοκλήρωση challenges που επιφέρουν πολυπόθητα XP points και συχνά είναι κομμάτι των achievements του παιχνιδιού. Ειλικρινά, δε ξέρουμε πώς να αξιολογήσουμε το γεγονός ότι σε αυτόν τον τομέα το 99% του παιχνιδιού είναι πανομοιότυπο με το Fallout 3. Και αν ισχυριζόμενοι ότι αυτό αποτελεί εγγύηση για την ποιότητά του, επιχειρήσουμε να το υπερασπιστούμε, αδυνατούμε να βρούμε τρόπο να το εκφράσουμε σε έναν παίκτη που πριν δύο χρόνια κατανάλωσε 150 ώρες στην Capital Wasteland. Δίκοπο μαχαίρι στο σημείο αυτό οι αποφάσεις της Obsidian, που φαίνεται ότι απέφυγε τα πολλά ρίσκα στη δημιουργία του New Vegas.

Και αν στο gameplay πυρήνα ακόμα και οι μικροαλλαγές είναι ευδιάκριτες, σχεδιαστικά το παιχνίδι είναι…Fallout 3. Ελάχιστες βελτιώσεις έχουν γίνει στη μηχανή φωτισμού του τίτλου καθώς και στην κίνηση-animation των χαρακτήρων. Από κεί και πέρα, όλα μας μεταφέρουν στο 2008 χωρίς ίχνος υπερβολής. Οι μόνες διαφορές έγκεινται στο περιβάλλον του New Vegas, με την απόδοση των χαρακτηριστικών του σημείων όπως ανάλογα είχε αποδοθεί η Washington DC στο Fallout 3.

Πέραν αυτού, ουδέν παράταιρον. Υπάρχει μια ποικιλία σε εχθρούς και αντιπάλους που υπαγορεύεται από τη διαφορετική γεωγραφική τοποθέτηση του τίτλου, αλλά αν θέλετε την άποψή μας, οι στυλιστικές υπερβάσεις της μεταπυρηνικής Αλάσκας στο Operation Anchorage ή των κεσιομπαρουτοκαπνισμένων βάλτων του Point Lookout ήταν υπέρτερες. Επιπρόσθετα, οι ενδιάμεσες περιοχές της Mojave, έχουν αξιοσημείωτα μικρότερη ποικιλία από τις αντίστοιχες της Capital Wasteland και δεν κρύβουν στον ίδιο βαθμό τις μικρές ή μεγάλες εκπλήξεις που έκρυβαν τα περίχωρα της αμερικανικής πρωτεύουσας.

Και αν μία επιτυχημένη επιλογή, αυτή της μηχανής του Oblivion-Fallout 3, είναι μια καλή δικαιολογία για την επανάπαυση του δημιουργού (ή εργολάβου στην περίπτωση της Obsidian), ουδόλως αποτελεί δικαιολογία για τα απεχθή προβλήματα και bugs του τίτλου, που ειλικρινά σιχαθήκαμε να βλέπουμε τόσα χρόνια. Αν μας είχε δοθεί μια λευκή κολλά και μας είχε ζητηθεί να καταγραφούν αυτά πριν την κυκλοφορία του τίτλου, θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα πέφταμε διάνα στο 90% αυτών.

Εχθροί που κολλάνε στο περιβάλλον; Περάστε παρακαλώ. Σκορπιοί που βυθίζονται στην άμμο της ερήμου; Έλα μέσα κι εσύ. Συμμορίτες που γίνονται ένα με τους τοίχους; Μη κολλάς στην πόρτα, όλοι οι καλοί χωράνε. NPCs που κολλάνε σε καρέκλες, τραπέζια και λοιπά έπιπλα; Παιδιά μη κάθεστε έξω στο κρύο, ελάτε μέσα στη ζέστη. Όπλα που από κοντινή απόσταση μέσω VATS βαράνε αλλού γι’ αλλού; Περάστε κι εσείς, αρχίζει το πάρτι. Δεν επιχειρούμε να υποδυθούμε ούτε κατά διάνοια το ρόλο του αυστηρού κριτή. Αλλά αναφερόμαστε σε προβλήματα, τα οποία παρουσιάζονται ολόιδια κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν από το 2005 και δεν έχει επιχειρηθεί ούτε στο ελάχιστο να διορθωθούν.

Δυστυχώς, στο συγκεκριμένο θέμα δεν υπάρχουν περιθώρια επιείκειας. Τουλάχιστον στον τομέα του ήχου και της μουσικής επένδυσης έχει γίνει εξαιρετική δουλειά με υποβλητικά και κατάλληλα σε κάθε περίσταση μουσικά θέματα και ηχητικά εφέ, όπως η έκρηξη μίας πυρηνοκίνητης μηχανής αυτοκινήτου που παραμένει καθηλωτική σε αποτέλεσμα.

Τα voiceovers από την άλλη στοιχειώνονται από τον κλασικό στατικό σχεδιασμό της Bethesda, και ακόμα και αν πολλές φορές ηχούν πειστικά (ίσως περισσότερες από όσες στο Fallout 3), δεν παύουν να περιλούζονται από μία αύρα παραδοξότητας, όταν φερ’ ειπείν, ενώ μας επιτίθεται ένας γιγαντιαίος σκορπιός, μας σταματάει ένας NPC και τα πάντα παγώνουν τριγύρω, ενώ αυτός μας αφηγείται την ιστορία της ζωής του.

Τι είναι εν τέλει το Fallout New Vegas; Σαφώς και πρόκειται για ένα πλούσιο παιχνίδι που χτίζεται πάνω σε μία εξαιρετικά πετυχημένη συνταγή και είναι ικανό να απορροφήσει ολοκληρωτικά έναν παίκτη στον κόσμο του. Έναν παίκτη που για δεκάδες ώρες, θα περιπλανιέται στις μοναδικές περιοχές της Mojave Desert, θα απαγκιστρώνεται από το βασικό quest και θα απασχολείται με δεκάδες διαφορετικά πράγματα. Τα Fallout είναι μοναδικά στο να δημιουργούν την επιθυμία να εξερευνηθεί ο κόσμος τους πιθαμή προς πιθαμή χαρίζοντας ένα μοναδικό αίσθημα ικανοποίησης, και το New Vegas δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα.

Μόνο που θα είναι άδικο προς τους εαυτούς μας και προς όλους αυτούς τους δημιουργούς στην gaming βιομηχανία, που δεν επαναπαύονται σε επιτυχημένες λύσεις και κάθε φορά ρισκάρουν δημιουργώντας και προσφέροντας νέες εμπειρίες, να μη σημειώσουμε το αυτονόητο: Ότι καλώς ή κακώς το Fallout New Vegas, δεν παρεκκλίνει από το δρόμο που χάραξε το Fallout 3, ούτε σπιθαμή.

Για να απλουστεύσουμε ελαφρώς το σκεπτικό μας, το New Vegas θα μπορούσε άνετα να αποτελεί ένα γιγάντιο expansion. Και τότε δε θα αντιμετωπιζόταν με την αυστηρότητα που θα αντιμετωπίσουμε τώρα έναν ολοκαίνουργιο τίτλο, δύο ολόκληρα χρόνια μετά το Fallout 3, που ακολουθεί ευλαβικά την πεπατημένη ακόμα και στον τομέα των λαθών και των παραλείψεων. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θεωρούμε το παιχνίδι υπέροχο και δεν το προτείνουμε σε όλους τους gamers και ιδίως αυτούς που απόλαυσαν το 3. Στα 2,5 έως τώρα playthrough μας, το απολαμβάνουμε εξίσου με τον προκάτοχό του. Αλλά είπαμε. Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε και να πούμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.

Και επειδή είμεθα αυθεντίες στα σουρεαλιστικά – ντανταϊστικά μαθηματικά, σύκα+σκάφη= …

Σάββας Καζαντζίδης