Assassin’s Creed: Brotherhood

Ένα τελευταίο αντίο στην Ιταλία της Αναγέννησης

Δύσκολα μπορεί να συνειδητοποιήσει κανείς ότι η σειρά Assassin’s Creed έχει μόλις τρία χρόνια ιστορίας, αλλά παρόλα αυτά έχουμε ήδη στα χέρια μας το τρίτο μέρος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ubisoft κατάφερε να δημιουργήσει σε αυτήν τη γενιά συστημάτων ένα ιδιαίτερα “δυνατό” franchise, που όπως όλα δείχνουν ήρθε για να μείνει. Με την έκδοση του πρώτου τίτλου της σειράς το 2007, η γαλλική εταιρία μας έφερε σε πρώτη επαφή με μία μοναδικά φρέσκια εμπειρία. Το ιδιαίτερα λειτουργικό σύστημα μετακίνησης του Altair σε κάθε λογής επιφάνεια, αλλά και οι τεράστιες ιστορικές πόλεις, σχεδιασμένες με εξαιρετική πιστότητα και λεπτομέρεια, προσέφεραν ένα μοναδικό θέαμα. Δύο χρόνια μετά, το δεύτερο μέρος της σειράς άφησε πίσω τις σταυροφορίες για να μας μεταφέρει στην ιστορική περίοδο της Αναγέννησης και σε διάφορες πόλεις της Ιταλίας.

Αυτό το πρώτο sequel κατάφερε να βελτιωθεί σε όλους τους τομείς ανεξαιρέτως, προσφέροντας την απαραίτητη ποικιλία αποστολών, καλύτερη δομή σεναρίου αλλά και την ευκαιρία να επισκεφθούμε, έστω και εικονικά, αυτό που φαινόταν ως πιστές αναπαραστάσεις της Αναγεννησιακής Βενετίας και Φλωρεντίας -μεταξύ άλλων. Αναμφίβολα, λοιπόν, η προσμονή μας για ένα καινούριο Assassin’s Creed ήταν περισσότερο από μεγάλη, τόσο λόγο της τροπής που έπαιρνε το σενάριο στο τέλος του δεύτερου μέρους, αλλά και λόγω της υψηλής ποιότητας εργασίας που συνόδεψε τα δύο πρώτα μέρη.

Ωστόσο, η ανακοίνωση πως το νέο μέρος της σειράς επρόκειτο να εκδοθεί μόλις ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του sequel δε θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει ανησυχία σχετικά με την ποιότητά του. Επιπροσθέτως, η προσθήκη multiplayer στοιχείου μόνο θετικά δε λειτούργησε σε αυτήν την αίσθηση ανησυχίας, καθώς μέσω αυτού, το single player τμήμα ήταν πολύ πιθανό να βρισκόταν σε δεύτερη μοίρα. Ας δούμε, όμως, αν τελικά η Ubisoft επιθυμεί να διατηρήσει ψηλά το επίπεδο της επιτυχημένης σειράς της ή αν τελικά δείχνει διατεθειμένη να τη χαραμίσει σε ετήσιες οικονομικές ενισχύσεις του προϋπολογισμού της. 

It’s a-me Ezio… again

Όπως ήδη έχουν τονίσει οι συντελεστές του επονομαζόμενου ως "Brotherhood", ο νέος αυτός τίτλος δεν αποτελεί ένα αριθμημένο sequel, αλλά και φυσικά ούτε ένα απλό add-on, καθώς μας τοποθετεί στην ίδια ιστορική περίοδο με το δεύτερο παιχνίδι, προσφέροντας τον έλεγχο του ίδιου χαρακτήρα. Η αρχή του Brotherhood, λοιπόν, μας βρίσκει ακριβώς στα τελευταία δευτερόλεπτα του δεύτερου μέρους, όπου και θα παρακολουθήσουμε τη συνέχεια της περιπέτειας του Ezio εντός του Βατικανού. Όπως είναι εμφανές, θα πάρουμε για άλλη μία φορά τον έλεγχο του Ezio Auditore de Firenze για να επισκεφθούμε ξανά την Ιταλία της Αναγέννησης. Πολύ σύντομα η βίλα του στο χωριό Monteriggioni θα δεχθεί επίθεση από τις δυνάμεις του γιου του Rodrigo Borgia, του κύριου “κακού” του δεύτερου μέρους, ονόματι Cesare.

Μέσω της συντριπτικής επίθεσης των παπικών δυνάμεων στο εν λόγω χωριό, ο Ezio θα χάσει όλο του τον εξοπλισμό, ως μια άλλη Samus Aran της σειράς Metroid, ενώ η καθολική ήττα θα τον οδηγήσει τελικά στην εύρεση καταφυγίου στη Ρώμη. Στη νέα περιπέτεια του Ezio θα συναντήσουμε πολλές γνώριμες προσωπικότητες του προηγούμενου Assassin’s Creed, αν και ορισμένες απουσιάζουν –περιέργως- ολοκληρωτικά. Το σενάριο σε γενικές γραμμές δεν είναι το δυνατότερο σημείο του τίτλου, καθώς το έντονα συνομωσιακό ύφος και το μυστήριο που διακατείχε το πρώτο sequel απουσιάζει πλήρως, αφήνοντας τελικά μία ιστορία με ξεκάθαρους στόχους δίχως καμία προσπάθεια για δημιουργία αποκαλύψεων -τουλάχιστον όσον αφορά καθ’ αυτή την ιστορική περίοδο.

Σε ό,τι αφορά στη sci-fi πλευρά της υπόθεσης, θα δούμε ορισμένες νέες πληροφορίες. Ωστόσο, το παιχνίδι μας αφήνει στο τέλος με περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις, αν και σίγουρα οι οπαδοί αυτού του διαχρονικού σεναρίου των Assassin’s Creed δε θα πρέπει να το χάσουν.

Δυστυχώς, οι “καλοί” της υπόθεσης δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο βάθος στις προσωπικότητές τους ενώ πολλές φορές εμφανίζονται ως ιδιαίτερα αφελείς, εξαιρουμένου του Ezio. Αντιθέτως, οι κύριοι αντίπαλοι των Ασσασσίνων έχουν πολύ πιο ισχυρές προσωπικότητες κάτι το οποίο στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στις πολύ καλές υποκριτικές ικανότητες των ηθοποιών που τους υποδύονται -ιδίως όσον αφορά αυτόν του Cesare. Αρκεί να πούμε πως όλες οι σκηνές που περιείχαν διάλογους, είτε με τον Rodrigo Borgia είτε με το γιο του, Cesare, ήταν το λιγότερο απολαυστικές.

Περιέργως, η προφορά των εχθρών του Ezio δεν προσπαθεί να μιμηθεί αυτήν της ιταλικής κάτι που δυστυχώς δε συμβαίνει με τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Για άλλη μία φορά, λοιπόν, τα αυτιά μας…πονάνε διαρκώς στις cut-scenes, ακούγοντας τους διάφορους χαρακτήρες να προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι Ιταλοί. Το μόνο που καταφέρνουν είναι μία επιτηδευμένη προφορά, που περισσότερο δείχνει ότι προέρχεται από κάποια ταινία κακής διαλογής. Στη συνολική κατάσταση δε βοηθάει και το lip synching, το οποίο μας μεταφέρει αρκετά χρόνια πίσω. 

{PAGE_BREAK}

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη

Η νέα περιπέτεια του Ezio θα μας μεταφέρει στο μεγαλύτερο μέρος της στη Ρώμη, η οποία κερδίζει και το βραβείο της μεγαλύτερης πόλης σε μέγεθος που έχει δημιουργήσει έως σήμερα η Ubisoft Montreal για τις ανάγκες του Assassin’s Creed. Όπως και κάθε άλλη πόλη που έχουμε επισκεφθεί έως σήμερα μέσω του franchise, έτσι και εδώ η αρχιτεκτονική των κτηρίων και η δομή της ιταλικής πρωτεύουσας αξίζει τα εύσημα, καθώς μας δημιουργεί με έξοχο τρόπο την ψευδαίσθηση ότι επισκεπτόμαστε τη Ρώμη του 16ου αιώνα. Η πληθώρα των μνημείων είναι έκδηλη, κάθε ένα εκ των οποίων φέρει τις δικές του ιστορικές και περιεκτικές πληροφορίες που μπορούμε να διαβάσουμε στο μενού του παιχνιδιού.

Το δίχως άλλο, δε θα μας δοθεί πουθενά αλλού η ευκαιρία δούμε από κοντά κάθε γωνιά του Κολοσσαίου από οποιοδήποτε ύψος ή να εξερευνήσουμε την εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό μεταξύ άλλων μνημείων. Φυσικά, το μέγεθος της πόλης δε θα είχε μεγάλη σημασία αν μας μετέφερε τελικά σε ένα άδειο περιβάλλον από πλευράς δραστηριοτήτων. Ανοίγοντας το χάρτη το θέαμα που βλέπουμε για πρώτη φορά δημιουργεί μία αίσθηση άγχους, καθώς είναι γεμάτος από κάθε λογής εικονίδια που αφορούν διαφόρων ειδών αποστολές.

Η δομή του παιχνιδιού έχει γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να ωθεί στην εξερεύνηση των επιμέρους περιοχών της πόλης. Κάθε μία περιοχή βρίσκεται υπό την επίβλεψη ενός πύργου της οικογένειας των Borgia, που λειτουργεί ως καταπιεστικό μέσο αστυνόμευσης. Ως ένα είδος υπο-αποστολών έχουμε τη δυνατότητα να δολοφονήσουμε των επικεφαλής στρατηγό του εκάστοτε πύργου, κερδίζοντας κατόπιν τη δυνατότητα να καταστρέψουμε τον πύργο, αποτινάσσοντας έτσι το ζυγό των Borgia από την ανάλογη περιοχή. Αυτές οι υπο-αποστολές, περισσότερες των δέκα, προσδίδουν εύστοχα την αίσθηση πως απελευθερώνουμε με σταθερά βήματα τη Ρώμη από τους τυράννους της, προσφέροντας παράλληλα ενδιαφέροντα σενάρια ανάλογα με τον κάθε πύργο και –φυσικά- ποικιλία στο gameplay.

Καταστρέφοντας τον κάθε πύργο, αποκτούμε πλέον τη δυνατότητα να επαναφέρουμε το εμπόριο στην ανάλογη περιοχή, επιτρέποντας παράλληλα την ανάκτηση της οικονομίας της Ρώμης. Το κομμάτι της διαχείρισης των χρημάτων, λοιπόν, και της ανοικοδόμησης, παρουσιάζεται στο Brotherhood ιδιαίτερα βελτιωμένο, δίνοντας πολύ μεγαλύτερο βάρος αλλά και αξία στην απόκτηση “ρευστού” σε σχέση με τα προηγούμενα μέρη.

Σταδιακά έχουμε τη δυνατότητα να χτίζουμε διαφόρων ειδών μαγαζιά όπως οπλοπωλεία, τράπεζες και άλλα, ή να αγοράζουμε μνημεία, κάθε ένα εκ των οποίων μας δίνει και κάποια μικρή αύξηση στο χρηματικό ποσό που λαμβάνουμε ανά 20 λεπτά. Οι χρηματικές απολαβές μπορούν να ξοδευτούν στην πληθώρα όπλων και πανοπλιών, αλλά και στα ιδιαίτερα χρήσιμα πυρομαχικά, δημιουργώντας ένα δούναι και λαβείν με πραγματική χρησιμότητα σε σχέση με άλλους τίτλους όπου απλά μαζεύουμε χρήματα δίχως τελικά να έχουν κάποια αξία. 

“Άραγε πόσες αποστολές μπορούμε να χωρέσουμε σε ένα παιχνίδι;” 

Όσον αφορά στις αποστολές που θα κληθούμε να αναλάβουμε, ο αριθμός τους είναι πραγματικά τεράστιος. Οι δευτερεύουσες αποστολές χωρίζονται σε αυτές της ομάδας των κλεφτών, των μισθοφόρων αλλά και των…ιερόδουλων, αφορώντας ξεχωριστού ύφους ζητούμενα. Επιπροσθέτως, διάφορα άλλα συμβόλαια δολοφονιών θα αρχίζουν να εμφανίζονται αργότερα, ενώ τέσσερις ιδιαίτερα αξιομνημόνευτες αποστολές θα μας στείλουν σε διαφορετικές περιοχές της Ιταλίας όπου θα χρειαστεί να χειριστούμε -και αργότερα να καταστρέψουμε- πολεμικά οχήματα που κατασκεύασε παρά τη θέλησή του ο Leonardo da Vinci.

Οδηγώντας αυτό που φαίνεται να αποτελεί το πρώτο τανκ της ιστορίας, μεταξύ άλλων οχημάτων, μεταφερόμαστε σε ευχάριστα διαλείμματα από τη δράση της πρωτεύουσας σε μερικές εξαιρετικά σχεδιασμένες αποστολές. Εκτός των παραπάνω, θα έχουμε τη δυνατότητα να επισκεφθούμε έξι συνολικά μυστικές τοποθεσίες των παγανιστικών οπαδών του Ρωμύλου, ενός εκ των ιδρυτών της Ρώμης, οι οποίες μας μεταφέρουν σε ξεχωριστά περιβάλλοντα, πρωτόγνωρα σχεδιασμένα για τη σειρά. Αυτά τα επίπεδα βασίζονται κυρίως στο platform στοιχείο, αποτελώντας εξαιρετικούς χώρους επίδειξης των ακροβατικών ικανοτήτων του Ezio, αλλά και της σχεδιαστικής δεινότητας των δημιουργών για την επίτευξη εντυπωσιακών σκηνικών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε ορισμένα από αυτά τα επίπεδα πήραμε μέρος σε μερικά από τα πιο εντυπωσιακά κυνηγητά που έχουμε δει σε παιχνίδι με την αποκλειστική χρήση της τεχνικής του Le Parkour. Παρόλο βέβαια που το πλήθος των συνολικών αποστολών είναι σίγουρα ευπρόσδεκτο, η Ubisoft Montreal δείχνει ότι συνάντησε δυσκολία στην αποφυγή της επανάληψης. Οι φορές που θα χρειαστεί να παρακολουθήσουμε διάφορα άτομα είναι πολύ περισσότερες από όσες θα έπρεπε, καθώς επίσης και οι περιπτώσεις όπου το μόνο που θα πρέπει να κάνουμε είναι, πολύ απλά, η δολοφονία κάποιου ατόμου χωρίς να παρουσιάζεται η παραμικρή παραμετροποίηση των συνθηκών. Τουλάχιστον, οι κεντρικές αποστολές διαφέρουν –συνήθως- σημαντικά μεταξύ τους, τοποθετώντας μας σε ξεχωριστές και έντονες καταστάσεις. 

{PAGE_BREAK}

Ελέγχοντας τον απόλυτο Ασσασσίνο 

Δύο παιχνίδια μετά, ο χειρισμός του Ezio παραμένει κάτι παραπάνω από απολαυστικός, επιτρέποντάς μας να αναρριχόμαστε με μοναδική ευκολία σε κάθε λογής κτίσματα αλλά και να περιφερθούμε με επιδεξιότητα στις στέγες των κτιρίων. Οι αποστολές, μάλιστα, που βασίζονται στις ακροβατικές ικανότητες του Iταλού, δείχνουν με τον πλέον εύστοχο τρόπο ότι τρία χρόνια μετά, το Assassin’s Creed παραμένει στην κορυφή όσον αφορά αυτόν τον τομέα. Ο χειρισμός του Ezio είναι για μία ακόμα φορά άμεσος, εύκολος και απόλυτα φυσικός. Ο τομέας της μάχης έχει υποστεί με τη σειρά του σημαντική βελτίωση. Παίρνοντας μάλλον μαθήματα από το Arkham Asylum, οι μάχες έχουν περισσότερη ένταση και επιβραβεύουν την επιθετικότητα.

Πλέον, δεν χρειάζεται να περιμένουμε στην άμυνα για την ευκαιρία αντεπίθεσης, αλλά αντίθετα, έπειτα από δύο ή το πολύ τρεις επιθέσεις, ο Ezio εκτελεί με ευκολία τους αντιπάλους. Τα animation των θανατηφόρων χτυπημάτων έχουν πολλαπλασιαστεί, δίνοντάς μας πλούσια οπτική επιβράβευση για την πραγματοποίηση επιτυχών επιθέσεων.

Το κρυμμένο πυροβόλο όπλο δύναται πλέον να το χρησιμοποιούμε ταυτόχρονα με το κυρίως όπλο, ενώ μία καινούρια κίνηση επιτρέπει στον Ezio να εκτελεί ταυτόχρονα έναν εχθρό με το κυρίως όπλο του και έναν δεύτερο με το πυροβόλο. Η γρήγορη φύση των συγκρούσεων, σε συνδυασμό με τα πολλά καινούρια animations, μας οδηγεί σε απολαυστικές και εξαιρετικά χορογραφημένες, από εμάς, μάχες που δείχνουν πολύ πιο αληθοφανείς σε σχέση με τα προηγούμενα Assassin’s Creed. Ένα από τα πολυδιαφημισμένα νεοεισαχθέντα στοιχεία του Brotherhood αφορά στην στρατολόγηση ασσασσίνων. Κάθε έναν εξ αυτών μπορούμε να τον στέλνουμε σε αποστολές σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης προκειμένου να ανέβει level.

Αυτό το υποτυπώδες σύστημα του level up θα μπορούσε να έχει –κατά τη γνώμη μας- περισσότερο βάθος, καθώς δεν υπάρχει ουσιαστική επιλογή για την άνοδο των στατιστικών. Ωστόσο, η διαχείριση των “στρατιωτών” μας κρίνεται τελικά καλοδεχούμενο και σχετικά εθιστικό στοιχείο –τουλάχιστον για τις πρώτες ώρες που γίνεται διαθέσιμη αυτή η λειτουργία. Οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να καλέσουμε τους ασσασσίνους μας στην εντυπωσιακή και ξαφνική αθόρυβη εξόντωση στόχων ή στη δημιουργία καταιγισμού βελών. 

Βλέποντας τη Ρώμη του 16ου αιώνα 

Παρά την ηλικία της Scimitar Engine, το οπτικό αποτέλεσμα δύσκολα δείχνει τα χρόνια του. Η έκταση της Ρώμης είναι πραγματικά τεράστια και πλημμυρισμένη από ανθρώπους, ωστόσο, δεν χρειάζεται το παραμικρό loading σε οποιοδήποτε σημείο της. Η σχεδιαστική αυθεντικότητα των κτηρίων και το ανάγλυφο στοιχείο τους κλέβει για άλλη μία φορά την παράσταση, μεταφέροντάς μας τελικά με μοναδικό τρόπο στη Ρώμη αυτής της ιστορικής περιόδου. Σε αυτήν την αίσθηση συμβάλλει καταλυτικά και η ποικιλία από ρουτίνες που παρουσιάζουν οι πολίτες. Κάποιοι προχωράνε στους δρόμους μεταφέροντας εμπορεύματα, ορισμένοι τσακώνονται μεταξύ τους ή λένε αστεία, οι πλανόδιοι ζογκλέρ προσπαθούν να προσελκύσουν τον κόσμο με κάθε λογής καμώματα. Αυτές αποτελούν ορισμένες από τις πολλές συμπεριφορές που δίνουν ζωή στην πόλη.

Βέβαια, όλα τα στοιχεία της μηχανής γραφικών δεν είναι ρόδινα. Τα μοντέλα των ανθρώπων, και ιδίως τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους, δείχνουν σα να προέρχονται από τα πρώτα χρόνια ζωής των συστημάτων αυτής της γενιάς, αλλά και το pop-up των textures είναι αρκετές φορές έντονο. Ως σύνολο ωστόσο, η Scimitar Engine πετυχαίνει για άλλη μία φορά το στόχο της και δείχνει ότι με ορισμένες, σημαντικές είναι αλήθεια, βελτιώσεις είναι ικανή να παραμείνει στις κορυφαίες θέσεις αυτής της γενιάς. Η μουσική επένδυση του Jesper Kyd έρχεται να συνοδεύσει την περιπέτεια του Ezio με όμορφα θέματα, που είναι πάντα ανάλογα με την κάθε περίσταση.

{VIDEO_1}

Παρά το τεράστιο μέγεθος του single player μέρος του τίτλου -το χρονόμετρό μας έγραψε εικοσιπέντε ώρες πριν ολοκληρωθεί η ιστορία-, υπάρχει και η δυνατότητα για multiplayer. Στο τελευταίο οι παίκτες έχουν ταυτόχρονα το ρόλο του θηράματος και του θηρευτή, προσπαθώντας να εντοπίσουν το στόχο τους πριν το καταφέρει ο άγνωστος δολοφόνος τους. Δυστυχώς, η έκδοση που είχαμε στα χέρια μας δεν επέτρεπε τη συμμετοχή μας στο online τμήμα του τίτλου και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να γνωρίζουμε για την ποιότητά του.

Και η προσμονή για το νέο Assassin’s Creed μεγαλώνει 

Έπειτα από την πολύωρη ενασχόλησή μας με το Assassin’s Creed: Brotherhood μπορούμε πλέον να πούμε με ανακούφιση ότι η Ubisoft συνεχίζει να συμπεριφέρεται στο καινούριο της franchise με σεβασμό. Οι φόβοι για ένα single player τμήμα που θα είχε το ρόλο του “συνοδευτικού” στο multiplayer διαλύονται από τα πρώτα λεπτά ενασχόλησης, όπως επίσης και οι φόβοι για την πτώση της ποιότητας μέσω ετήσιων εκδόσεων.

Άλλο ένα sequel, λοιπόν, που καταφέρνει να βελτιωθεί σε σχέση με τα προηγούμενα, εξαιρουμένου του τομέα του σεναρίου, και να ανεβάσει για άλλη μία φορά την ποιότητα της σειράς. Η Ubisoft δημιουργεί την εμπιστοσύνη πως το αναπόφευκτο Assassin’s Creed 3 θα αποτελεί πλέον μία εξέλιξη για το franchise ενώ ελπίζουμε ότι η ιστορική περίοδος που θα επιλεγεί, θα προσφέρει για άλλη μία φορά ένα μοναδικό εικονικό ταξίδι (εμείς ελπίζουμε ότι θα είναι η περίοδος της φεουδαρχικής Ιαπωνίας…).

Νικόλας Μαρκόγλου