Sonic Free Riders

Fly like the wind Sonic, you are freeeee!

Πιστός στην παράδοση των τελευταίων ετών, ο Sonic κάνει την εμφάνισή του σε σχεδόν όλες τις νέες κονσόλες και περιφερειακά. Κάποιες φορές θυμάται τις arcade 2D ρίζες του, κάποιες φορές τις 3D μπλεγμένες εμπειρίες του και άλλες στιγμές, τον χάνουμε μέσα σε κάτι άσχετους τίτλους όπως  ολυμπιακά αθλήματα, tennis, racing, κλπ. Το Sonic Free Riders ανήκει και αυτό στην τελευταία, και αρκετά αμφιλεγόμενη, κατηγορία. Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί την πνευματική συνέχεια της σειράς Sonic Riders, που πέτυχε αρκετά καλές πωλήσεις στο Playstation 2 αλλά και στο Wii. Για άλλη μια φορά, λοιπόν, θα κληθούμε να αρπάξουμε το φουτουριστικό μας hover board και να μπούμε στο ρόλο του Sonic (ή ενός άλλου ήρωα από την τεράστια συλλογή φίλων και εχθρών της σειράς), επιδεικνύοντας τις εκπληκτικές "skate-ίστικες" δυνάμεις που μας δίδασκε ο Mr. Miyagi. Θα βρεθούμε να πηδάμε με πυγμή και θάρρος μέσα σε τρελές και περίεργες πίστες, να εκτελούμε χορευτικές φιγούρες και να πολεμάμε με νύχια και με δόντια ενάντια στους αντίπαλους skaters και στον αδίστακτο χρόνο.

Είμαστε βέβαιοι πως διαβάζοντας τα παραπάνω, χαρήκατε πάρα πολύ, που επιτέλους ένα spin off Sonic game φτάνει στο επίπεδο που ίσως περιμένατε! Τι κρίμα που όλα τα παραπάνω αποτελούν μονάχα το τεράστιο παράπονο που μας έπνιξε όταν παίζαμε το παιχνίδι. Γιατί, αντικειμενικά μιλώντας, το Free Riders είχε τις δυνατότητες να είναι ένα πολύ διασκεδαστικό racer, ένα από τα καλύτερα του "freestyle" genre. Δυστυχώς, η SEGA αποφάσισε να μείνει πιστή στην προχειρότητα που έχει καταδικάσει τη σειρά εδώ και χρόνια, και να προσφέρει ένα παιχνίδι με σωστό σχεδιασμό μεν, ανόητα, και συχνά εκνευριστικά, λάθη δε. Τεράστιο κρίμα, γιατί είναι εμφανές πως με δύο ακόμα μήνες σοβαρής εργασίας, το εν λόγω παιχνίδι θα εξελισσόταν  σε απαραίτητη αγορά για το Kinect.

Ο λόγος που τρέχουμε σαν αφηνιασμένοι είναι κρυμμένος πίσω από το γνωστό ανύπαρκτο σενάριο που ταλανίζει τα Sonic και Mario παιχνίδια, οπότε δεν θα σας κουράσουμε με αυτό. Αλλά και στον τεχνικό τομέα, δεν υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κανείς για το Sonic Free Riders. Τα γραφικά του τίτλου, αν και απλοϊκά, σώζονται από το art direction και το μεστό animation όλων των κινήσεων των χαρακτήρων. Ο ήχος, όμως, παραμένει στα γνωστά μέτρια επίπεδα της σειράς, με εκνευριστικό voice acting που ξυρίζει τα τύμπανα και απολύτως αδιάφορο ιαπωνικό ηλεκτρομέταλ. Πρόκειται για μια άτυχη στιγμή, αν σκεφτούμε ότι τα Sonic 4 και Colors έδειξαν πολύ υψηλότερο ηχητικό επίπεδο.

Το Sonic Free Riders είναι ένα arcade racer και το ζουμί του κρύβεται πίσω από το level design και το gameplay. Στον πρώτο τομέα, το πόνημα της Sonic Team τα καταφέρνει περίφημα. Δεκαέξι νέες πίστες, με φρέσκο σχεδιασμό και ποικιλία, πολύχρωμο και ενδιαφέρον art direction και, κυρίως, τη φημισμένη στα Sonic ποικιλία από μυστικά power ups και εναλλακτικές ή μυστικές διαδρομές. Με αυτό τον έξυπνο τρόπο, το παιχνίδι αυξάνει σε μεγάλο βαθμό το replayability του, καθοδηγώντας μας να ασχολούμαστε ξανά και ξανά με τις πίστες, ούτως ώστε να ανακαλύπτουμε όλο και περισσότερα μυστικά. Και αυτά, ευτυχώς, δεν αφορούν μονάχα τα achievements, αλλά παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στο ίδιο το παιχνίδι. Μαζεύοντας rings και hidden items, μπορούμε να αγοράσουμε νέα και καλύτερα hover boards, αλλά και να τα τροποποιήσουμε και να τα εξοπλίσουμε με διάφορα ειδικά "κόλπα", που θα κάνουν τους αγώνες μας ευκολότερους. Μια ακόμα ενδιαφέρουσα προσθήκη είναι τα νέα και ευφάνταστα power ups. Δεν θέλουμε να σας χαλάσουμε την έκπληξη, απλά θα σας πούμε πως αποτελούν κάποιες από τις πιο αστείες "Kinect" στιγμές.

{PAGE_BREAK}

Όλα καλά και ωραία ως εδώ και πιθανά να απορείτε γιατί πιο πρίν μιλήσαμε περί απογοήτευσης. Περνώντας στον τομέα του καθαρού gameplay, η εικόνα του παιχνιδιού αλλάζει σε τεράστιο βαθμό. Υπάρχουν βέβαια τα θετικά στοιχεία που προαναφέραμε, αλλά αυτά μάλλον δεν είναι αρκετά. Καταρχάς, το Sonic Free Riders πρέπει να είναι το πιο χρονοβόρο racer όλων των εποχών, καθώς μέχρι επιτέλους να ξεκινήσει ένας αγώνας, θα έχετε γεράσει! Τα μενού είναι αδικαιολογήτως σύνθετα και μας αναγκάζουν να περνούμε πολλές οθόνες μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που επιθυμούμε. Αφού καταφέρουμε να φτάσουμε στην επιλογή που επιθυμούμε και επιχειρήσουμε την έναρξη του αγώνα, θα βρεθούμε μπροστά σε μία ακόμα μεγαλύτερη δυσάρεστη έκπληξη. Πριν από κάθε κανονικό αγώνα, θα πρέπει να λάβουμε μέρος και σε ένα μικρότερο, ο οποίος υπάρχει απλά και μόνο ώστε να βοηθήσει το Kinect να αναγνώσει, να "μάθει", τις κινήσεις του παίκτη. Το τονίζουμε, αυτό συμβαίνει πριν από κάθε αγώνα. Όταν θέλεις 5 λεπτά για να ξεκινήσεις ένα quick race, αυτός μόνο quick δεν είναι!

Αλλά και όταν ξεκινήσουμε για πρώτη φορά, τα πράγματα φαίνονται τραγικά. Αυτό συμβαίνει γιατί ο χειρισμός είναι εκνευριστικά δύσκολος, και ακόμα και αν τον μάθουμε, ταλανίζεται από ορισμένα σοβαρά προβλήματα. Ο έλεγχος του εκάστοτε χαρακτήρα γίνεται με εμάς να στεκόμαστε στο πλάι και μπροστά από το Kinect (σαν να καβαλάμε ένα skate). Λυγίζοντας τη μέση μπροστά ή πίσω, ο χαρακτήρας εκτελεί την ανάλογη στροφή. Με ένα μικρό άλμα, μεταφέρουμε την εν λόγω κίνηση εντός του παιχνιδιού, ενώ με τα χέρια μπορούμε να συλλέγουμε διάφορα rings και power ups, να εκτελούμε ειδικές κινήσεις, αλλά και να ελέγχουμε τον ήρωά μας σε διάφορες καταστάσεις στις οποίες κατεβαίνουμε από τη σανίδα.

{VIDEO_1}

Όμως, εδώ χρειάζεται προσοχή. Γιατί αν θέλετε να πάρετε από το παιχνίδι όσα έχει να προσφέρει, δεν θα πρέπει να το παρατήσετε στο πρώτο δίωρο. Σταδιακά και με επιμονή, θα μάθετε να ελέγχετε αρκετά καλύτερα το χαρακτήρα σας, και το gameplay θα αρχίσει να γίνεται πιο διασκεδαστικό. Αυτό οφείλεται στο ότι μέχρι να συνηθίσετε το σύστημα στροφής, θα βαρεθείτε να χτυπάτε από τοίχο σε τοίχο! Και αν δείτε το αδικαιολόγητα υψηλό lag (1,5-2 δευτερολέπτων) στα άλματα, θα αποφασίσετε εν ριπή οφθαλμού πως το παιχνίδι είναι "unplayable". Τα πράγματα, όμως, δεν είναι τόσο άσχημα. Το lag υπάρχει, και ακόμα και αν το αποφεύγετε πηδώντας πιο νωρίς, συνεχίζει να είναι μόνιμος βραχνάς. Και ναι, το σύστημα «οδήγησης» έχει ορισμένα σοβαρά προβλήματα, που μπορεί να προκαλέσουν εκνευρισμό (ειδικά στις πολύ απότομες στροφές). Αλλά με αρκετή εξάσκηση και επιμονή, το Sonic Free Riders επιβραβεύει την προσπάθειαι και γίνεται ολοένα και καλύτερο. Το multiplayer επίσης απαιτεί αρκετή ενασχόληση μέχρι να μάθουν τα μυστικά και οι δύο παίκτες, αλλά μετά από λίγες ώρες θα είστε σε θέση να τρέξετε είτε ως αντίπαλοι, είτε σε καλοστημένους συνεργατικούς αγώνες στα πρότυπα χειρισμού του River Rush από το Kinect Adventures.

Εν κατακλείδι, το Sonic Free Riders αποτελεί έναν -απλώς- καλό τίτλο, ο οποίος ξεκινά μεν πολύ άσχημα, αλλά καταφέρνει λεπτό με το λεπτό, ώρα με την ώρα, να βελτιώνεται αισθητά και σιγά σιγά, να ωθεί τον παίκτη στο να συνεχίσει. Στην πρώτη ώρα των δοκιμών μας, το SFR φαινόταν ως η απόλυτη αποτυχία, ένα παιχνίδι που μετά βίας θα άγγιζε τη βαθμολογία του 3. Είμαστε χαρούμενοι που επιμείναμε σε αυτό και τελικά μας προσέφερε αρκετές ώρες αξιόλογης διασκέδασης. Με λίγη προσοχή, το επόμενο μέλος της σειράς θα μπορέσει να αγγίξει υψηλότατα επίπεδα, αλλά για την ώρα, παραμένει ένας "συμπαθητικός" τίτλος, ο οποίος όμως απαιτεί υπομονή για να προσφέρει αυτά που έχει.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος