Τα καλύτερα του 2010

Αποχαιρετούμε τη χρονιά, με το δικό μας τρόπο

Γιώργος Καλλίφας

Όταν ζήτησα από τα παιδιά να ετοιμάσουν κείμενα για το παρόν άρθρο, έκανα ένα μεγάλο λάθος: Δεν έγραψα το δικό μου κομμάτι εγκαίρως. Αυτές οι γραμμές γράφονται μόλις λίγες ώρες πριν τη δημοσίευση του άρθρου και αφού διάβασα τα κείμενα, έστησα τις σελίδες και έκανα τις όποιες διορθώσεις χρειάστηκαν. «Που είναι το πρόβλημα;» θα αναρωτηθείτε. Λοιπόν, το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι η συντακτική ομάδα του GameOver, αυτά τα τρελά αγόρια που έδωσαν τόσα πολλά στο site τη χρονιά που λήγει σε λίγες ημέρες, με κάλυψαν απόλυτα. Με κάλυψαν τόσο πολύ με αυτά που έγραψαν, σε βαθμό που οτιδήποτε και να προσπαθήσω να πληκτρολογήσω δεν μοιάζει να αρκεί. Μίλησε ο Τέγος, ο Καζαντζίδης, ο Μιχαλιτσιάνος και ο Σκουλουδάκης για το Mass Effect 2, μίλησε ο Καρπάς για το Alan Wake, τα είπαν όλα για το Red Dead Redemption… τι περισσότερο μπορείς να πεις;

Παρ’ όλα αυτά, θα κάνω μια μικρή προσπάθεια, γιατί ίσως κάποιους από εσάς να ενδιαφέρει τι ήταν αυτό που αγάπησε περισσότερο μέσα στο 2010 ο τύπος που προσπαθεί να διαχειριστεί το GameOver. Και τονίζουμε τη λέξη «αγάπησε». Όπως πράξαμε και πέρυσι, έτσι και φέτος δεν μαζευτήκαμε στο Skype και προσπαθήσαμε να «ψηφίσουμε τα καλύτερα της χρονιάς» και να σας τα παραθέσουμε. Είναι δύσκολο για μια τόσο «πολυμορφική» ομάδα να καταλήξει κάπου και άλλο τόσο δύσκολο είναι να έχουν δει όλοι, όλα τα παιχνίδια της χρονιάς. Εκτιμώ ότι η δομή του παρόντος άρθρου, όπου ο κάθε συντάκτης εκφράζει τι ήταν αυτό που τον «γέμισε» περισσότερο φέτος από αυτά που δοκίμασε, ίσως να είναι πιο κοντά στο μέσο αναγνώστη. Ίσως και όχι. Άλλωστε, όπως συμβαίνει με ό,τι πράττει αυτή η σελίδα, εσείς θα κρίνετε αν η ιδέα είναι σωστή ή όχι.

5. Heavy Rain
Ναι, έχει plot holes, ναι, το animation των χαρακτήρων ώρες ώρες είναι σα να βλέπεις να κινείται…άρμα μάχης και ναι, δεν ήταν παιχνίδι για πολλούς. Αλλά όταν έχεις ένα τόσο σπουδαίο, εμπνευσμένο από τον κινηματογράφο, ρηξικέλευθο σε σχέση με τη συντριπτική πλειοψηφία των σύγχρονων τίτλων, αποτέλεσμα, δεν μπορείς να αγνοήσεις το Heavy Rain. Η Quantic Dream έθεσε νέα δεδομένα στο cinematic gameplay –μέσα στα ασφαλή στεγανά και στους περιορισμούς που έτσι και αλλιώς αυτό θέτει- και παρέδωσε μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Δεν έχει όπλα παιδιά, δεν έχει καν αίμα, όχι, δεν είναι πρώτου προσώπου. Είναι η περιγραφή του αγώνα ενός απελπισμένου πατέρα να σώσει το μόνο πράγμα που του απέμεινε στη ζωή: τον μονάκριβο γιο του. Συναίσθημα…λίγα παιχνίδια το προσφέρουν.

4. Gran Turismo 5
Το τι έχει ακούσει ο Yamauchi-san δεν περιγράφεται. Και θα συνεχίσει να τα ακούει μέχρι να βγει το Gran Turismo 6. Αλλά το γεγονός και μόνο ότι όλο το…σύμπαν ασχολείται με το GT5, προδίδει καταφανέστατα ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα παιχνίδι αγώνων ταχύτητας, αλλά με ένα θεσμό. Δεν ήταν έτοιμο Sony, το ξέρουμε και το ξέρεις… Αλλά ακόμα και έτσι, το GT5 είναι ό,τι πιο πλήρες έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα στην κατηγορία.

3. Halo: Reach
Όχι, δεν θα αναφέρω γραφικά, ήχο, ΑΙ, multiplayer που κάτι εκατομμύρια παικτών απολαμβάνουν εδώ και μήνες και άλλα τέτοια στοιχεία, που έτσι και αλλιώς αυτό το παιχνίδι προσφέρει απλόχερα. Θα προσπαθήσω να πρωτοτυπήσω. Όπως συνέβη και με το Heavy Rain, έτσι και εδώ ένιωσα συναισθήματα. Οργή για τον αδικαιολόγητο θρησκευτικό φανατισμό και το μένος των Covenant κατά της ανθρωπότητας, φόβο για τις ορδές τους που κατέκλυσαν τον Reach (το ξεκίνησα και στο Legendary τρομάρα μου…) βαριά θλίψη για το θάνατο του Noble Six, ελπίδα για το μέλλον, αφού όντας prequel, ήξερα ότι στο τέλος θα νικήσουμε! FPS της χρονιάς και ίσως των ετών που θα ακολουθήσουν.

2. God of War III
Όταν είδα ότι κανείς από τα καμάρια μου δεν το περιέλαβε στη λίστα του, άρχισα να αναρωτιέμαι για την κριτική μου ικανότητα (και συνεχίζω να αναρωτιέμαι…). Αλλά επιμένω, το God of War III είναι η πεμπτουσία των hack ‘n’ slash τίτλων, το αποκορύφωμα της κατηγορίας και το απόλυτο μέτρο σύγκρισης που θα χρησιμοποιείται για τα επόμενα τουλάχιστον πέντε χρόνια. Η εμπειρία του GoW III δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια. Μόνο όταν δεις τον Kratos στην οθόνη, λίγο μεγαλύτερο από 2-3 pixels, να μάχεται έναν Τιτάνα με μέγεθος λίγο μικρότερο του ίδιου του Ολύμπου, θα διαπιστώσεις τι ακριβώς πέτυχαν εδώ τα παιδιά από τη Santa Monica. Και έχει και λίγο συναίσθημα (ε, λίγο). Και είναι και φόρος τιμής στην πλουσιότερη μυθολογία του πλανήτη. Πως μπορείς να μην το αγαπήσεις;

1. Mass Effect 2
Σιγά την έκπληξη ε; Ειλικρινά δεν ξέρω τι να γράψω για το Mass Effect 2. Έχουμε πει και γράψει τόσα πολλά μέσα σε αυτό το, σχεδόν, δωδεκάμηνο από την κυκλοφορία του, που το μυαλό μου δεν είναι σε θέση να ψάξει εκεί πίσω, στις σκονισμένες γωνίες του, για να βρει λέξεις από την πλούσια γλώσσα μας που θα το δικαιώνουν.

Πρόκειται για ένα ταξίδι που εφάμμιλό του μόνο ένα βιβλίο μπορεί να προσφέρει, μια εμπειρία που ακόμα και η καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή δυσκολεύεται να δημιουργήσει, μια περιπέτεια στα βάθη του γαλαξία χωρίς προηγούμενο. Ένα θα σας πω, είμαστε τυχεροί που ζούμε σε αυτές τις εποχές. Λίγα χρόνια πριν, τέτοιες interactive εμπειρίες δεν θα μπορούσαν με τίποτα να αποδοθούν. Το μέσον ωρίμασε και ευτυχώς είμαστε εδώ για να ζήσουμε τις, ίσως, καλύτερες στιγμές του.

Α, με την ευκαιρία να πω ότι το Mass Effect 2 κυκλοφορεί σε ένα μήνα από σήμερα για το PlayStation 3. Οπότε, δεν χρειάζεται να γράψω το «καλύτερό» μου για το 2011 του χρόνου τέτοια εποχή. Απλά θα κάνω ένα copy-paste…

{PAGE_BREAK}

Σάκης Καρπάς

Λίγο πριν μαζέψει τα μπογαλάκια του και φύγει μια για πάντα το 2010, ήρθε το προσκλητήριο της "μαμάς" πατρίδας, που για εννιά μήνες, θέλει να την υπηρετήσω. Ωστόσο, αυτό το κάλεσμα ευτυχώς δε στάθηκε εμπόδιο στη "gaming" ζωή μου και παρακολούθησα στενά τη βιομηχανία. Μέσα στη χρονιά που μας αφήνει, είδαμε πολλούς και κορυφαίους τίτλους -ίσως παραπάνω απ’ όσους μπορεί να αντέξει ο προϋπολογισμός μας. Το θετικό όλης της, κακά τα ψέματα, ακριβά κοστολογημένης υπόθεσης, είναι ότι ήταν η πρώτη χρονιά που οι κυκλοφορίες "απλώθηκαν" μέσα στους μήνες και δε συνέπεσαν όλες μαζί σε δύο ή τρεις μήνες, όπως συνέβαινε παλαιότερα. Δεν υπάρχει μήνας του 2010, που να μην είχε φιλοξενήσει έστω και μία μεγάλη κυκλοφορία. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και στις μέρες μας, η λέξη αυτή πονάει, οπότε ας περάσουμε στα πέντε σημαντικότερα, κατ’ εμέ, βιντεοπαιχνίδια του 2010.

5. Limbo

Η Playdead Games, μία μικρή ανεξάρτητη εταιρία της Δανίας, απέδειξε πως με τρία χρώματα -μαύρο, λευκό και το ενδιάμεσό τους- μπορεί να δημιουργηθεί κάτι τόσο απλό, αλλά συνάμα τόσο ξεχωριστό Ένα "αρχείο" μόλις μερικών εκατοντάδων megabytes, βάζει νέους όρους στη βιομηχανία. Ενήλικο, στοτεινό και απότομο, το Limbo λάμπει σαν ένα κατάμαυρο διαμάντι, ανάμεσα στους μεγάλους του χώρου, που όμως λάμπει όσο κανένα άλλο. "Μιλάτε με συναίσθημα, με εικόνες, με μουσική και ατμόσφαιρα κύριοι και αφήστε τις φανφάρες και τις ποζεριές, που τόσα χρόνια μας έχετε μπουχτήσει" τους λέει.

Και εμείς συμφωνούμε…

4. Amnesia: The Dark Descent

Μία σπουδαία θέση στην καρδιά μου, κατέκτησε το Amnesia της Frictional Games, ακόμη μίας εταιρίας που ούτε επιφανής είναι, ούτε τα budgets των πολλών εκατομμυρίων διαθέτει. Διαθέτει όμως όρεξη, μεράκι, φαντασία και προ πάντων, ταλέντο. Οι Σουηδοί, με τον ανατριχιαστικό τους τίτλο, κατάφεραν να με τρομάξουν όσο λίγοι στο παρελθόν. Το Amnesia: The Dark Descent, είναι ένας αηδιαστηκά/ απελπιστικά τρομακτικός τίτλος, που λίγοι μπορούν να αντέξουν και ακόμη πιο λίγοι θα καταφέρουν να ολοκληρώσουν. Δίνει ένα αισιόδοξο μήνυμα, ότι υπάρχουν ακόμη game developers εκεί έξω, που μπορούν να προσφέρουν πολλά στο horror genre.

Να το θέσω πιο απλά; Με €15 περίπου, ταράζετε ολόκληρο το νευρικό σας σύστημα. Αντέχετε;

3. Mass Effect 2

Αν βλέπετε στην τρίτη θέση το Mass Effect 2, σημαίνει ότι οι βαρύτατες πιέσεις για την πρώτη θέση, γνωστού αρχισυντάκτη του χώρου, δεν έπιασαν τόπο. Προσωπικά, είδα στο Mass Effect 2 όσα ήθελα και περίμενα να δω από τη BioWare. Ένα αριστουργηματικό sequel, ενός αριστουργηματικού πρώτου μέρους. Ως μία από τις μεγάλες του χώρου, η καναδική εταιρία κατάφερε και δημιούργησε ένα είδος από μόνο του, που εγώ το αποκαλώ "moviegame", δηλαδή μία μεγάλη ταινία, που ο παίκτης απλά παίζει το ρόλο του σε αυτή. Τι κι αν δεν υπάρχει invetory; Τι κι αν δεν υπάρχουν οι δεκάδες "rpg" επιλογές; Υπάρχει ένα σενάριο, που καθηλώνει. Υπάρχει ένα σύμπαν που εγκλωβίζει. Υπάρχουν χαρακτήρες που γοητεύουν. Θέλετε κι άλλα;

Ο μοναδικός αντίπαλος του Mass Effect 2, είναι το Mass Effect 3. Έτσι δεν είναι;

2. Alan Wake

Για το συγκεκριμένο τίτλο, θα μου επιτρέψετε να παραθέσω τέσσερις συνδέσμους, και όχι μία "ξερή" παράγραφο:

Πρώτος σύνδεσμος
Δεύτερος σύνδεσμος
Τρίτος σύνδεσμος
Τέταρτος σύνδεσμος

Δεν είχα τίποτα άλλο να γράψω ή να πω για το Alan Wake φίλοι μου. Όλοι -οι περισσότεροι μάλλον- έχουμε μυαλό και κρίση…

1. Red Dead Redemption

Φέτος, υπήρξε ένας τίτλος, που από εκεί που δεν το περίμενε κανένας, κατάφερε να αγγίξει το τέλειο, σε όλους σχεδόν τους τομείς του. Η Rockstar Games, για ακόμη μία φορά, παραδίδει σεμινάρια ποιότητας. Ο τεχνικός τομέας, η μουσική, η ατμόσφαιρα της Άγριας Δύσης, οι ερμηνείες, το σενάριο και η πλοκή, καθώς και όλος ο κόσμος του Red Dead Redemption, κόβουν κυριολεκτικά την ανάσα. Ο εν λόγω τίτλος με καθήλωσε από το πρώτο έως και το τελευταίο του δευτερόλεπτο. Η δημιουργικότητα της κυρίας Rockstar έχει αρχίσει και γίνεται επικίνδυνα όμορφη και τρομάζω στην ιδέα για το τι πρόκειται να δούμε στο μέλλον.

Το Red Dead Redemption είναι το καλύτερο παιχνίδι που έπαιξα τα τελευταία χρόνια.

Τα παραπάνω, εκτός του Red Dead Redemption, θα μπορούσαν να αντικατασταθούν άνετα από τίτλους όπως το "μεγάλο" Halo: Reach, το "εκπληκτικό" Heavy Rain, το "νευριασμένο" God of War III, το "μαγικό" Super Mario Galaxy 2, τα "σοβιετικά" Metro 2033 και S.T.A.L.K.E.R.: Call of Pripyat, το "υγρό" BioShock 2, το "καυτό" StarCraft II κ.ο.κ. Αλλά επέλεξα τους τίτλους, που για τον έναν ή τον άλλο λόγο, πηγαίνουν μπροστά τη βιομηχανία ή, τουλάχιστον, της δίνουν αυτό το "κάτι" που την κάνει να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες μορφές διασκέδασης και ψυχαγωγίας. Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους και όλες εσάς που διαβάζετε αυτές τις σειρές, Καλά Χριστούγεννα, με το καλό να έρθει ο νέος χρόνος, να μας φέρει υγεία, λιγότερα προβλήματα και φυσικά πολλά και όμορφα βιντεοπαιχνίδια. Χρόνια Πολλά!

Και μην ξεχνιόμαστε… Τα καλύτερα έρχονται!

{PAGE_BREAK}

Σάββας Καζαντζίδης

5. Darksiders
Από εκεί που δεν το περιμένεις. Από εκεί που δεν το βλέπεις να ‘ρχεται. Μέσα από το τυφλό σημείο του αμφιβληστροειδή, και πιάνοντας λίγες αμυδρές κινήσεις, ο War, νάτος πετιέται από ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει. Το Darksiders, δεν πήρε αυτά που άξιζε. Προσέφερε όμως πολλά περισσότερα από αυτά που περιμέναμε. Πλούσιο Gameplay, τεράστιος κόσμος, σπουδαία Boss fights, μπόλικη εξερεύνηση, και προπάντων, ένα μελλοντικό πάτημα, ώστε τα παιχνίδια υπερηρώων, και κόμικ μεταφορών, να μη θεωρούνται ad hoc μέτρια και φτωχά. Το πλέον σίγουρο είναι ότι με το πέρας του παιχνιδιού, ακολουθεί αυτόματη κατάληψη από αίσθημα πληρότητας, τέτοιο που λίγα πια παιχνίδια προσφέρουν. Και ο War το κατάφερε αυτό με το σπαθί του…κυριολεκτικά.

4. Red Dead Redemption
Έχοντας ολοκληρώσει το Red Dead Redemption, και έχοντας κλείσει πάνω από 30 ώρες ενασχόλησης με τον τίτλο, το πρώτο πράγμα που αναρωτιέμαι, είναι το ποια θα ήταν η πιθανή αντίδραση του μεγάλου Sergio Leone βλέποντας ένα άλλο, νεότευκτο μέσο ψυχαγωγίας και διασκέδασης, να υιοθετεί τόσο έντονα και πειστικά το ύφος της δικής του Τέχνης, και να πετυχαίνει σε νευραλγικούς τομείς, στους οποίους ο ίδιος διέπρεψε. Δηλαδή στην ανεπανάληπτη μυθοπλασία της Άγριας Δύσης, στη δημιουργία και διάπλαση ξεχωριστών χαρακτήρων, στην ανάπτυξη ενός ξεχωριστού και καλοφροντισμένου σεναρίου, και στην απόδοση μιας υπέροχης και μοναδικής ατμόσφαιρας, που μόνο τα δημιουργήματα του Ιταλού σκηνοθέτη μπορούσαν να αναδείξουν. Γιατί εν τέλει, αυτό αποδεικνύεται ότι είναι το Red Dead Redemption. To Western Adventure που όλοι θα θέλαμε να παρακολουθήσουμε, και καταλήγουμε να το «ζούμε» με τον τρόπο που επιλέγει η αγαπημένη Rockstar.

θα κλείσω λέγοντας ότι όλα τα υπόλοιπα στοιχεία αγγίζουν το τέλειο, αποδίδοντας μια μοναδική εμπειρία που θα είναι πραγματικά κρίμα να μη χαρεί κάποιος, παρασυρόμενος ίσως από κάποια χαρακτηριστικά (open world, GTA στήσιμο, western ατμόσφαιρα) που θεωρεί ότι δεν ταιριάζουν στο παικτικό του στυλ και την gaming ιδιοσυγκρασία του. To Read Dead Redemption είναι εδώ για να υπερσκελίσει αυτά τα στεγανά, να ξεπεράσει τα ιδιοσυγκρασιακά εσκαμμένα του καθενός μας, και να μας χαρίσει μια ανεπανάληπτη western εμπειρία, τέτοια που εφάμιλλή της είχαμε να ζήσουμε τουλάχιστον από το “Unforgiven” του Eastwood!

3. Halo Reach
Σε ένα διήγημά του, ο Philip Dick ασχολήθηκε με την παγκόσμια μαζική υποβολή. Μία ημιαποκαλυπτική συγκυρία όπου όλος ο πληθυσμός της Γης, βιώνει μία ενιαία εμπειρία και αισθάνεται – σκέφτεται το ίδιο πράγμα. Θεωρώ ότι μια μικρογραφία της κατάστασης αυτής θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στους χιλιάδες παίκτες του Halo Reach, που δευτερόλεπτα αφού είχαν τερματίσει το παιχνίδι, και παρακολουθώντας το Pillar of Autumn να κατευθύνεται προς το Halo, περίμεναν ότι ο τίτλος συνεχίζει και σε λίγες στιγμές θα ήλεγχαν τον Master Chief εναντίον των Covenant.

Θέλετε να κάνετε έναν έμπειρο FPS gamer να νιώσει σαν μόλις να σταμάτησε το θηλασμό και να εγκατέλειψε τη ζεστή μητρική αγκαλιά; Θέλετε να δείτε ανθρώπους με εκδηλώσεις σχιζοειδούς διαταραχής, να μιλούν στην οθόνη και στον A.I. αντίπαλο, να απειλούν, να κανακεύουν, να παρακαλούν, να θριαμβολογούν, να κοροϊδεύουν; Θέλετε να δείτε ανθρώπους να ζητωκραυγάζουν επειδή τελείωσαν ένα chapter του παιχνιδιού; Βάλτε τους το Halo Reach στο Legendary επίπεδο, αράξτε και απολαύστε!

2. Alan Wake

Πόσο αστεία και μακρινά φαντάζουν τα κείμενα όλων εκείνων των μεγαλοδημοσιογράφων του χώρου που έσπευσαν να καταδικάσουν αυτό το διαμάντι λόγω της χαμηλής ανάλυσης των γραφικών, ή της μορφής των collectibles που επελέγησαν… Ποτέ μου δεν είδα, εδώ και τουλάχιστον 4 με 5 χρόνια, έναν τίτλο τόσο άδικα παραμελημένο να γιγαντώνεται τόσο πολύ μέσα από το word of mouth και να λατρεύεται εκ των υστέρων από τόσο πολύ κόσμο, παρά το αντίθετο τραγούδι των σειρήνων. Το Alan Wake είναι ξεκάθαρα ένας τίτλος όπου η κινητήρια δύναμη είναι σχεδόν αποκλειστικά η επιθυμία να αποκαλυφθεί η υπόλοιπη ιστορία. Μία ιστορία πολυεπίπεδη, δουλεμένη στο έπακρο, και συνεπικουρούμενη από ένα εξαιρετικά γραμμένο σενάριο και μια υποδειγματική απόδοση από ηθοποιούς και πρωταγωνστές. Σε συνδυασμό με τη μουσική επένδυση, τα πανέμορφα γραφικά και τη στοιχειωμένη ατμόσφαιρα, δημιουργείται ένα εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί σε μια άνευ προηγουμένου εμπειρία στη gaming βιομηχανία.

1. Mass Effect 2

Ακόμα και τόσο καιρό μετά την εξάντληση του παιχνιδιού, κάθε φορά που ξεκινάω να το ξαναπαίξω, η απόλαυση είναι η ίδια. Ίσως και μεγαλύτερη εφόσον γνωρίζω πόσο τέλειο είναι. RPG με όλη τη σημασία του όρου. Ένα παιχνίδι που σε κάνει ένα με τον πρωταγωνιστή. Ένα παιχνίδι που το βιώνεις. Ζεις και αναπνέεις την κάθε του στιγμή. Μετά από το Mass Effect 2 το μέλλον της βιομηχανίας φαντάζει ακόμα πιο ελπιδοφόρο και πιο λαμπερό. Διότι όταν σε καιρούς έντονης εκμετάλλευσης και απομύζησης της καταναλωτικής δυνατότητας του gaming κοινού, εταιρείες σαν τη Bioware προσφέρουν τέτοια αριστουργήματα και πετυχαίνουν ΚΑΙ οικονομικά, μόνο θετικές είναι οι προοπτικές που διαγράφονται.

Υπάρχει ΜΟΝΟ ένα πρόβλημα με το Mass Effect 2. Χωρίς το πρώτο υπερμεγιστοτιτανοτεραστιομεγαλειωδέστατο Mass Effect, είναι μισό παιχνίδι. Και το πολύ σε ένα χρόνο από τώρα, θα είναι 1/3 παιχνιδιού…

{PAGE_BREAK}

Νίκος Καβακλής

Το 2010 είναι μία πολύ σημαντική χρονιά για το gaming. Ας αναλογιστούμε πόσες σημαντικές κυκλοφορίες έγιναν διαθέσιμες, άσχετα αν ικανοποίησαν ή όχι. Πριν 4 χρόνια πολλοί αγόρασαν PS3 περιμένοντας κατά πρώτο λόγο κάποιο από τα Gran Turismo 5, Final Fantasy XIII και God of War III. Αν και απευθύνεται σε σαφώς πιο περιορισμένο κοινό, το Heavy Rain ήταν και αυτό άκρως αναμενόμενο και ένα στοίχημα για τη Quantic Dream. Μέσα στο έτος εμφανίστηκε και το Starcraft II, βάζοντας τέλος στη 12χρονή αναμονή των οπαδών της σειράς. Επίσης, κυκλοφόρησε και το Alan Wake, η ανάπτυξη του οποίου άρχισε το 2004. Ανεξάρτητα με την ποιότητα τους, το βαθμό που ικανοποίησαν το κοινό ή το πόσο πιστά είναι στους προκάτοχους τους, εμφανίστηκαν την ίδια χρονιά νέα μέλη των σειρών Super Mario, Donkey Kong, Metroid, Halo, Splinter Cell, Prince of Persia, Civilization και Castlevania. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχάσουμε τα εξαιρετικά Mass Effect 2 και Read Dead Redemption. Οι Sony και Microsoft με τα Move και Kinect αντίστοιχα επιχειρούν να εκμεταλλευτούν το κοινό που προσέγγισε πρώτη η Nintendo, ενώ η τελευταία αποκάλυψε το 3DS, μία φορητή κονσόλα που δίνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

Το 2010 ήταν ασφυκτικά γεμάτη χρονιά και δε μου έδωσε την ευκαιρία να παίξω όλα τα παιχνίδια που με ενδιέφεραν. Η λίστα που ακολουθεί δεν περιέχει τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς, αλλά αυτά τα παιχνίδια που εγώ ευχαριστήθηκα περισσότερο, που μου χάρισαν και μου χαρίζουν ακόμα εμπειρίες που θα τις θυμάμαι για καιρό.

1. Blazblue: Calamity Trigger Μαζί με το Continuum Shift (βελτιωμένη έκδοση αλλά όχι sequel) έχω συμπληρώσει σίγουρα πάνω από 100 ώρες ενασχόλησης, αλλά δεν έχω σκοπό να το αφήσω σύντομα. Δε με νοιάζει αν είναι καλύτερο από το SSFIV, εδώ βρήκα χαρακτήρες που μου ταιριάζουν περισσότερο και υπάρχει μία δυνατή online κοινότητα που παίζει το παιχνίδι επειδή της αρέσει και χρησιμοποιώντας το μυαλό της και όχι τυποποιημένες μεθόδους. Αυτό που με κάνει να συνεχίζω είναι ότι υπάρχει τόσο βάθος και τόσο τρομακτικά περιθώρια βελτίωσης που ώρες ώρες πραγματικά νοιώθω ότι δεν το έχω αγγίξει.

2. Bayonetta Ο πνευματικός διάδοχος του Devil May Cry με μάγεψε από τη πρώτη στιγμή. Άλλο ένα παιχνίδι με το οποίο έχω ανοικτούς λογαριασμούς γιατί ενώ το τελείωσα στο 360 σε όλες τις δυσκολίες και ξεκλείδωσα όλα τα achievements, νοιώθω ότι μπορώ να γίνω πολύ καλύτερος. Διασκεδαστικό, εθιστικό και με τρομερό βάθος, δεν νομίζω ότι θα χορτάσω ποτέ αυτό το παιχνίδι.

3. Vanquish Άκουσα για 4ωρα playthrough, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι όσοι τα έκαναν πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Και σίγουρα δεν τα έκαναν στο normal. Δεν έχει σημασία πότε θα πέσουν οι τίτλοι τέλους σε ένα παιχνίδι που δεν είναι story-driven, αλλά πόσο μπορεί να σε κρατήσει απασχολημένο. Και δεν μιλάω για καλύτερους χρόνους, ποτέ δεν ασχολήθηκα με αυτούς. Είμαι στο 3ο playthrough, αναγκάστηκα να το σταματήσω για λίγο λόγω Continuum Shift αλλά θα το συνεχίσω αργότερα. Άλλο ένα παιχνίδι που με κάνει να νοιώθω άσχετος με το βάθος και τις δυνατότητες που προσφέρει, τις οποίες θα κάνω καιρό να εκμεταλλευτώ πλήρως.

Ξεχάστε τα shooter στα οποία βρίσκεις ένα όπλο που σου αρέσει και το αλλάζεις μόνο όταν μείνεις από σφαίρες. Ξεχάστε τα scripted events, τα ατελείωτα respawn, τα fillers με οχήματα ή με άλλα στοιχεία που τελικά λειτουργούν ως άγευστα συστατικά με σκοπό να δώσουν μία ψευδή αίσθηση πληρότητας. Η αντιμετώπιση τόσο πολλών εχθρών ταυτόχρονα όταν έρχονται από διαφορετικές πλευρές και διαφορετικά υψόμετρα, τη στιγμή μάλιστα χρειάζονται που διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης θα έκανε τη συντριπτική πλειοψηφία των παιχνιδιών πρακτικά unplayable. Εδώ όχι μόνο έχεις πάντα τον έλεγχο, αλλά η διαφορά του normal με hard είναι σχεδόν αντίστοιχη με την διαφορά των normal / heroic στα Halo, κάτι που κάνει το παιχνίδι σαφώς ανώτερη εμπειρία και απογειώνει το replayability.

4. Alan Wake Ομολογώ ότι δεν με κέρδισε από την αρχή. Ωστόσο δεν άργησα να καταλάβω ότι μιλάμε για ένα ατμοσφαιρικό και απολαυστικό ταξίδι. Σε αντίθεση με τους περισσότερους δεν έκατσα να βρω τι σημαίνει το παραμικρό μέσα στο παιχνίδι και ίσως θα προτιμούσα να λείπουν κάποιες επιβεβαιώσεις ορισμένων θεωριών, κυρίως στα DLC. Δεν με νοιάζει τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο Sam Lake, εγώ προτίμησα να επιλέξω τα στοιχεία που μου άρεσαν και να κρατήσω μόνο ό,τι έκανε την εμπειρία πιο απολαυστική και ψυχεδελική. Το ταξίδι ανάμεσα στη λογική και στην παράνοια, την πραγματικότητα και τη φαντασία σίγουρα ήταν εκπληκτικό.

5. Demon Souls Πιστεύω ότι αυτό το παιχνίδι έχει γίνει γνωστό για λάθος λόγους. Δεν είναι δύσκολο, αν και μπορεί να γίνει. Το κυριότερο είναι ότι έχει εκπληκτική ατμόσφαιρα. Έχει τον τρόπο να σε κρατάει σε αγωνία και να σε απορροφάει στον κόσμο του. Η εμπειρία σε ανταμείβει και η αίσθηση της εξερεύνησης σε έναν απειλητικό, αφιλόξενο κόσμο μαγεύει. Δεν μπορούμε να προσπεράσουμε και τις τεράστιες δυνατότητες παραμετροποίησης του ήρωά μας, οι οποίες σε συνδυασμό με τον άψογο χειρισμό του παιχνιδιού, μας επιτρέπουν να παίξουμε όπως ακριβώς θέλουμε, όταν το θέλουμε, ένα ακόμα από τα στοιχεία που κάνει αυτό το σκοτεινό κόσμο τόσο ελκυστικό.

{PAGE_BREAK}

Γιώργος Τσακίρογλου

Γράψε σβήσε. Αυτή είναι η τακτική που ακολούθησα πάρα πολλές φορές μέχρι να καταλήξω στην τελική πεντάδα. Αναμφίβολα το 2010 ήταν ένα ιδιαίτερα πλούσιο έτος και ευχή όλων είναι αυτή η εικόνα να συνεχιστεί και στο μέλλον. Μπορεί η σύγχρονη πραγματικότητα να βάζει φρένο στην καταναλωτική μανία που ο καθένας μας κρύβει μέσα του, αλλά το πλέον σίγουρο είναι ότι η χρονιά που σε λίγες ημέρες θα μας αποχαιρετήσει, είναι υπεύθυνη για πολλές ευχάριστες και ιδιαίτερα απολαυστικές gaming στιγμές.

Βέβαια, όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος η τελική πεντάδα δεν προέκυψε απαραίτητα με βάση την ποιότητα του εκάστοτε τίτλου, αλλά απεναντίας από τις ώρες διασκέδασης που κατάφερε η κάθε δημιουργία να μου προσφέρει. Φυσικά, η απουσία του Mass Effect 2 δεν είναι διόλου τυχαία, μιας και παρά τα κολακευτικά σχόλια του τιτανομέγιστου Γιώργου Καλλίφα αλλά και τις "πιέσεις" του φίλου Σάββα Καζαντζίδη, ακόμα δεν έχω βρει τον χρόνο να ξεκινήσω το πρώτο μέρος. Οπότε, το sequel θα πρέπει να κάνει ακόμα αρκετή υπομονή μέχρι να βρεθεί στο tray της κονσόλας.

Εντός του 2010, πολλές ήταν οι φορές που ένιωσα ευτυχισμένος, επειδή μια αγαπημένη μου κατηγορία παρέδωσε στο κοινό ορισμένες άκρως ανταγωνιστικές προτάσεις. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που ένας εκπρόσωπος της βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των προτιμήσεών μου. Ο λόγος φυσικά για τα racing games και ειδικά για το Gran Turismo 5, το οποίο κατάφερε να ξεκλέψει αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο μου. Για το δημιούργημα του Yamauchi-san δεν θα αναφερθώ περισσότερο, μιας και τη γνώμη μου την κατέθεσα στο αντίστοιχο review. Απλά ευχόμαστε ο Ιάπωνας να τηρήσει τις υποσχέσεις του.

Το θέμα είναι πως πέρα από την πρόταση της Polyphony Digital, εντός του έτους εμφανίστηκαν ορισμένες ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες προτάσεις. Ο μαγικός κόσμος της Formula 1 απέκτησε επιτέλους έναν κορυφαίο από άποψη οδήγησης τίτλο, κάτι που απέτυχε δυστυχώς να πράξει η Milestone με το WRC. Οι Ιταλοί καλά θα κάνουν να επικεντρώσουν την προσοχή τους στους δύο τροχούς, μιας και το Super Bike X απέδειξε πως γενικότερα το…κατέχουν το άθλημα. Μπορεί το Blur να αποδείχθηκε κατώτερο των προσδοκιών και η Bizarre Creations να μην κινήθηκε στα υψηλά ποιοτικά επίπεδα που έχει συνηθίσει τους φίλους της, αλλά η έκπληξη ήρθε από την Disney.

Η Black Rock έχοντας δείξει τις ικανότητές της με το Pure και πατώντας γερά στα πόδια της, πειραματίστηκε με τα arcade racers και το Split/Second ήταν ένα εκρηκτικό και ιδιαίτερα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Οι απλοί μηχανισμοί οδήγησης, οι υψηλές ταχύτητες αλλά και η δυνατότητα καταστροφής του περιβάλλοντος, έθεσαν γερές βάσεις για ένα sequel, το οποίο θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο.

Σε ανάλογα επίπεδα κινήθηκε και το Need for Speed Hot Pursuit, με την Criterion να παραδίδει αυτό που θα έπρεπε να είχαν κάνει πολλοί στο παρελθόν. Η σειρά επιστρέφει στο ένδοξο παρελθόν της, απαλλαγμένη από τροποποιήσεις και άλλες περιττές λειτουργίες, εστιάζοντας στην αγωνία της καταδίωξης και τα ατελείωτα powerslides. Το πάντρεμα με το Burnout –κάτι που πολλοί ευχόντουσαν- δεν έγινε, αλλά η λειτουργία autolog αποδεικνύει πως μια απλή στη σύλληψη ιδέα, είναι ικανή να κρατήσει πολλούς φίλους καρφωμένους στις οθόνες τους, για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Παράλληλα, η νέα περιπέτεια του Ezio έκλεισε πολλά στόματα σχετικά με την τακτική της Ubisoft γύρω από τη σειρά Assassin’s Creed, ενώ και το PlayStation Portable κατάφερε να προσφέρει μια ολοκληρωμένη Metal Gear Solid εμπειρία. Χωρίς φυσικά να ξεχνάμε το God of War: Ghost of Sparta. Ή το εντυπωσιακότατο πέρασμα του Kratos από το PlayStation 3. Ή το μαγευτικό Super Mario Galaxy 2, το κλειστοφοβικό Alan Wake, το μελαγχολικό Limbo, το αινιγματικό Heavy Rain, το παραμυθένιο Fable III, το συγκινητικό Halo: Reach, το Red Dead Redemption της Άγριας Δύσης και τόσα πολλά άλλα. Ατελείωτη η λίστα, δεν νομίζετε;

1. Gran Turismo 5
2. Assassin’s Creed: Brotherhood
3. Super Mario Galaxy 2
4. Red Dead Redemption
5. Metal Gear Solid: Peace Walker

{PAGE_BREAK}

Δημήτρης Μπάνος

Όχι αγαπητέ αναγνώστη, δεν σου ξέφυγε την πρώτη φορά που το διάβασες. Απλά ελέω υποχρεώσης πάσης φύσεως και ενός ταξιδιού εις τα πάτρια εδάφη, έκανα την εμφάνιση μου ετεροχρονισμένα. Anyway, τι λέγαμε; Α ναι! Τέλος του έτους, γιορτινές ημέρες, ετήσιοι απολογισμοί (οικονομικοί και συναισθηματικοί), στόχοι για το 2011, έτος κρίσιμο για το κράτος, και ως συνέπεια για όλους μας. Επειδή όμως αρκετές γραμμές σπατάλησα “μπίτινγκ αράουντ δε μπους”, στο θέμα μας. Ω αγαπημένα videogames, δίοδος σε έναν άλλο κόσμο, όπου το νόμισμα συνήθως ρέει άφθονο και οι ανησυχίες έχουν να κάνουν με το πόσες σφαίρες έχουμε στο γεμιστήρα, πόσα hits θέλει το %$*!#@+ boss για να πέσει, και το αν είναι εφικτό να τελικιάσεις την Veyron στα κορφοβούνια του Hot Pursuit.

5. Need for Speed Hot Pursuit

Φρέσκο φρέσκο από τα ράφια των καταστημάτων στην πέμπτη θέση της λίστας μου. Κονταροχτυπήθηκε με το εμπορικά αποτυχημένο μεν, ικανό για άπειρες ώρες split-screen διασκέδασης δε, blur, αλλά ο τίτλος της Criterion χώθηκε για τα καλά στα βάθη της καρδιάς μου, παντρεύοντας το παλιό με το νεωτεριστικό, τις αναμνήσεις του 1998 με τα τετράτροχα κτήνη του σήμερα. Με ένα υποδειγματικό σύστημα επικοινωνίας των παικτών (Autolog ντε), μία συλλογή από απίστευτα δείγματα της σύγχρονης αυτοκινητοβιομηχανίας και γερές δόσεις σύγκρουσης νόμου και παρανόμου, το νέο Hot Pursuit έκανε αυτό ακριβώς που του είχε ανατεθεί: bring back the NFS magic.

4. Battlefield Bad Company 2

Γιατί όσο και αν δεν καλαρέσει σε μερικούς, η καλύτερη online FPS εμπειρία δεν εντοπίζεται στο ακρώνυμο CoD, όνομα που έχασε προ πολλού την ταυτότητα του – το 2005, για την ακρίβεια. Μπορεί να μην το έλιωσα όσο θα ήθελα (λίγο το ότι εξακολουθώ να αρνούμαι πεισματικά να πληρώσω για Gold συνδρομή, ακόμα περισσότερο η έλλειψη χρόνου), αλά το διαμάντι της DICE μου παρείχε ορισμένες από τις πιο συναρπαστικές gaming εμπειρίες για φέτος. Και αν δεν με πιστεύετε, ρωτείστε το M1991 μου. Ναι, το περίστροφο. Έχω ένα θέμα με τα handguns, shut up.

3. Super Mario Galaxy 2 / Donkey Kong Country Returns

Από τα λίγα δεκάρια του GameOver για φέτος, και όχι τυχαία. Ο ορισμός του sequel για πολλούς, μία από τις ποιοτικότερες περιπέτειες του ερυθροφόρου υδραυλικού για ακόμα περισσότερους. Pour moi, ό,τι πιο κοντινό σε πραγματικό videogame έπαιξα φέτος, έτσι όπως μάθαμε να τα λατρεύουμε πίσω στα ‘90s. Τη θέση του παρ’ ολίγον να κατείχε το άλλο φετινό έπος. Ναι, ξέρετε για ποιο μιλάω (αφού είναι στο τίτλο, duh). Ναι, αυτό με τα πιθήκια στο εξώφυλλο. Και επειδή το μετάνιωσα (συν του ότι δεν τα πηγαίνω πολύ καλά με τα διλλήματα), ας σπάσουμε τους κανόνες. Στη 4η θέση, Super Mario Galaxy 2 και Donkey Kong Country Returns. Επειδή η Nintendo μπορεί – και άσε την SEGA να λέει Nintendon’t!

2. Bayonetta

Από τον Γενάρη και καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, οδηγούμουν όλο και περισσότερο σε μία διαπίστωση. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ένα μεγάλο κομμάτι των αναγνωστών, δεν γουστάρει τις ψηλές, μαυρομάλλες, διοπτροφορούσες, καμπυλόγραμμες, ζόρικες, αυταρχικές, ντυμένες με τίποτα άλλο παρά την ίδια τους τη κόμη, βρετανίδες μάγισσες. Ακόμα κι όταν αυτές πρωταγωνιστούν στον -για μένα πάντα, μιας και μερικοί εδώ μέσα μου είστε ευέξαπτοι- καλύτερο action hack n’ slash τίτλο της δεκαετίας. Και στη τελική γουάτεβερ, more for us, τους μαζοχιστές μαγισολάγνους.

1. Demon’s Souls

Και καλά ότι δεν το περιμένατε τώρα. Δεν το συμπεριέλαβα πέρυσι στη λίστα μου λόγω του ότι δεν μας είχε επισκεφθεί επίσημα εις τας Ευρώπας, αλλά χάρη στην Namco Bandai, θα έχετε τη μοναδική τιμή να με ακούσετε να μπαμπαλίζω για το επικό έπος που μου κόστισε ένα PlayStation 3. WARNING! Ποτέ δεν αφήνουμε ανοιχτό για 120 ώρες το 60αρι, ούτε κάνουμε τέσσερα lan parties στη σειρά. Για τελευταία φορά λοιπόν, το Demon’s Souls δεν είναι δύσκολο, απλά εσύ, ναι εσύ που κοιτάζεις τώρα την οθόνη με μισό μάτι, ξέχασες τι σημαίνει πραγματική πρόκληση. Τι θα έλεγε ο Santa Claus αν σε έβλεπε τώρα, o άνθρωπος που σου χάρισε το πρώτο σου SNES, PlayStation ή Nintendo 64; Α ναι, ξέχασα. Δεν υπάρχει. kaythnxbi

Χρόνια πολλά σε όλους, guys! Keep on gaming!

{PAGE_BREAK}

Γιάννης Σκουλουδάκης

"2009, μια χρονιά που συνδυάστηκε από έναν πρωτοφανή κατακλυσμό ποιοτικών τίτλων κυρίως την περίοδο πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων". Αυτή είναι η φράση που χρησιμοποίησα στο περσινό ανάλογο άρθρο του GameΟver, αλλά υπολόγιζα χωρίς το…2010! Ο κατακλυσμός δεκάδων ποιοτικών τίτλων ήταν πρωτοφανής και ο επόμενος χρόνος προβλέπεται ακόμα πιο «καυτός». Από τη μία πλευρά η τσέπη που μας φωνάζει και μας καταριέται επειδή την αδειάζουμε συνεχώς και από την άλλη, οι εταιρίες οι οποίες μας προσφέρουν τίτλους άκρως ποιοτικούς. Ακόμα θετικότερο φέτος είναι ότι ο αρχισυντάκτης μας, για λόγους χώρου, μας ζήτησε να διαλέξουμε μόλις 5 παιχνίδια και εμείς σαν καλοί συντακτούληδες καθόμαστε και χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο μήπως και αδικήσουμε κάποιο παιχνίδι και μας κυνηγάνε οι αναγνώστες με τα μαστίγια. Πάμε και ο Θεός βοηθός.

Για την πρώτη θέση κονταροχτυπήθηκαν 4 παιχνίδια, το Mass Effect 2, το Heavy Rain, το Red Dead Redemption και το Alan Wake. Η γνώμη μου άλλαζε πιο συχνά και από όσο σκοράρει η Barcelona. Η τελική μου απόφαση (ελπίζω να μην αλλάξει μέχρι τη δημοσίευση του άρθρου) πήγε στο Heavy Rain και πολλοί θα διερωτηθείτε το γιατί. Γιατί η Quantic Dreams αρνήθηκε να κυκλοφορήσει ένα παιχνίδι σύμφωνα με τη μόδα της εποχής, αλλά αντιθέτως να προτιμήσει το δύσκολο δρόμο του πρωτότυπου, του δράματος και του συναισθήματος. Γιατί μέχρι και σήμερα οι αναμνήσεις του τίτλου είναι χαραγμένες βαθιά στη μνήμη μου.

Γιατί μέχρι σήμερα ακούω την υπέροχη μουσική επένδυση του παιχνιδιού. Γιατί η συναισθηματική φόρτιση που μου δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς μου, ήταν ανεπανάληπτη και χωρίς προηγούμενο. Όλα αυτά υπερίσχυσαν των όποιων αρνητικών και επομένως παρακαλείτε ο Ethan Mars να παραλάβει το βραβείο του.

Δεύτερο, αλλά όχι καταιδρωμένο, το επικό Mass Effect 2 από τη Bioware. Κατά τη γνώμη μου, ο τίτλος έκανε τα πάντα καλύτερα από το πρώτο Mass Effect, εκτός ενός βασικού σημείου, του σεναρίου. Στο 2ο μέρος οι προγραμματιστές αφοσιώθηκαν υπερβολικά στις προσωπικές ιστορίες των μελών της ομάδας μας και λιγότερο στον κόσμο του παιχνιδιού και τον πόλεμο. Επίσης αρνητική εντύπωση μου προκάλεσε η μη προσγείωση στους πλανήτες, αφαιρώντας αυτό το υπέροχο συναίσθημα της εξερεύνησης. Αλλά μην τρομάζετε, το παιχνίδι είναι καταπληκτικό, η ροή του πολύ καλύτερη από το πρώτο, ενώ όσοι το ολοκληρώσουν, αναφωνούν μία λέξη, «Έπος». Τυχαίο;

Η Rockstar έχει υπογράψει συμβόλαιο με τα GOTY, γιατί δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για αυτό το φαινόμενο. Όλα τα παιχνίδια της είναι τόσο «ολοκληρωμένα» που θέτουν άμεσα υποψηφιότητα για το βραβείο της χρονιάς. Έτσι και το Red Dead Redemption έχει το «πακέτο» σεναρίου, gameplay, τεχνικού τομέα, διάρκειας και multiplayer, προσφέροντας δεκάδες ώρες απόλαυσης. Πραγματικά δυσκολεύομαι να προσθέσω κάτι παραπάνω. Απλά παίξτε το πάση θυσία, γιατί το παιχνίδι είναι μια καταπληκτική εμπειρία.

Από το Τοπ 5 δε θα μπορούσε να λείψει και μία από τις πιο συμπαθείς εταιρίες μου, η Remedy με το Alan Wake. Οι δημιουργοί του Max Payne, μας προσέφεραν μία σπουδαία εμπειρία και ένα από τα πολυπλοκότερα σενάρια που συνάντησα σε παιχνίδι. Κατηγορήθηκε πολύ λόγω μερικών τεχνικών προβλημάτων, αλλά όσοι ασχολήθηκαν το μόνο που μπορούν να απαντήσουν στις παραπάνω κατηγορίες, είναι « Ε, ΚΑΙ;». Όποιος πάρει απόφαση να βυθιστεί στο μαγικό κόσμο του Άλαν, αυτό που θα βιώσει δε θα είναι μια απλή εμπειρία βιντεοπαιχνιδιού. Ο καλύτερος χαρακτηρισμός για το παιχνίδι μάλλον είναι το «αρρωστημένο».

Το παιχνίδι που δεν ήθελα να αφήσω με τίποτα εκτός πεντάδας ήταν το υπέροχο Halo Reach, αλλά εκείνη την στιγμή το μάτι μου έπεσε πάνω στον Michael Jordan που κοσμεί το εξώφυλλο του NBA 2K11. Συγγνώμη Bungie, συγγνώμη Spartans, αλλά το φετινό ΝΒΑ είναι από άλλον…πλανήτη! Κατά την ταπεινή μου άποψη, το παιχνίδι είναι ο πιο ολοκληρωμένος αθλητικός τίτλος evaaa (που θα έλεγε και ο Μπάνος) και μετάνιωσα που ο βαθμός που του έδωσα ήταν μόλις…9. Η φυσική των παικτών, το άκρως βαθύ gameplay, τα γραφικά, ο ήχος και φυσικά η παρουσία του Air Jordan, καθιστούν το παιχνίδι μονόδρομο για όσους αγαπούν το άθλημα και όχι μόνο. Ποιο Fifa και ποιο Pro 😛

Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους, με υγεία πάνω από όλα και ποοοοολύ δύναμη γιατί θα την χρειαστούμε!

1. Heavy Rain
2. Mass Effect 2
3. Red Dead Redemption
4  Alan Wake
5. NBA 2K11

{PAGE_BREAK}

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος

Το 2010 αποτέλεσε μια ιδιαίτερα περίεργη χρονιά για εμένα. Ταχύτατες εναλλαγές ανάμεσα σε στρατό, διακοπές, ανεργία, κρίση και εν κατακλείδι εργασία με τρελούς ρυθμούς. Και μέσα σε όλο αυτό τον προσωπικό κυκεώνα, βρέθηκα αντιμέτωπος με κυκλοφορίες μεγατόνων, από τίτλους που περίμενα μέχρι και δέκα χρόνια, μέχρι απίθανες εκπλήξεις που έσκασαν από το πουθενά και με ανάγκασαν να προχωρήσω σε σεμινάρια ζογκλερικών για να μπορέσω να τα ισορροπήσω όλα. Ήταν απαραίτητο άλλωστε, καθώς μιλάμε για μια χρονιά τόσο πλούσια σε νέα και κυκλοφορίες, που όμοιά του δυσκολεύομαι να θυμηθώ. Kinect, Move, iPhone 4, Nintendo 3DS, Xbox360 Slim είναι μόνο η αφρόκρεμα του νέου hardware αλλά και μόνο η κορυφή του παγόβουνου για την χιονοστιβάδα AAA τίτλων που κυκλοφόρησε.

Δίχως όμως ενδοιασμούς και προστριβές, το χρυσό κουφέτο το παραδίδω με κλειστά τα μάτια στο Mass Effect 2 της Bioware. Βελτιώνοντας τον προκάτοχό του σε όλους τους νευραλγικούς τομείς και πατώντας πάνω στην ήδη επική ιστορία, προσέφερε μια μοναδική εμπειρία δράσης, αγωνίας και διασκέδασης. Ένα playthrough στο Insane επίπεδο δυσκολίας, μπορώ μονάχα να το παρομοιάσω με ένα ταξίδι με οτοστόπ γύρω από τον γαλαξία.

Παρόμοιες αντιδράσεις μου ενέπνευσε και η συνέχεια του πολυαγαπημένου μου Starcraft. Μπορεί να με ξένισε το γεγονός πως απουσίαζαν τα campaigns των Protoss και Zerg, αλλά το παιχνίδι κατάφερε να ξεπεράσει το εμπόδιο, προσφέροντας ένα παλιό παραδοσιακό Starcraft στη σύγχρονη εποχή. Μπορεί ορισμένοι να γκρινιάξανε που δεν είδανε τεράστιες αλλαγές, αλλά εδώ θα υποστηρίξω την παράδοση, όταν κάτι είναι τόσο μα τόσο καλό, δεν το αλλάζεις, απλά κάνεις βελτιώσεις. Αυτό έκανε η Blizzard και εγώ χάθηκα στην space opera της για πολλά πολλά μερόνυχτα.

Όμως να πούμε και του στραβού το δίκιο, ούτε το ME2 ούτε το SC2 κατάφεραν να προσφέρουν αυτό που αποζητούσα περισσότερο, το μυθιστορηματικό σενάριο. Ευτυχώς, φέτος κυκλοφόρησαν άλλα δυο παιχνίδια που τα περιμέναμε αιώνες ολάκερους, τα Gray Matter και Alan Wake. Το πρώτο ήρθε από τη μαγεμένη φαντασία της πολυαγαπημένης Jane Jensen και για εμένα αποτέλεσε -hands down- το adventure της χρονιάς. Μαγεύτηκα από την παλιομοδίτικη ατμόσφαιρά του και εντυπωσιάστηκα με το γεγονός πως ακόμα και σήμερα, υπάρχουν δημιουργοί με κουράγιο να καταπιαστούν με νέες ιδέες όπως η νευροψυχολογία και, κυρίως, σε ένα κλασσικό point & click να δώσουν φρέσκους και έξυπνους γρίφους.

Το Alan Wake, από την άλλη, δοκίμασε τις στροφές του μυαλού μου σε σημεία που κόντευα να ξεχάσω ότι μπορούσε να πάει. Όχι με τρομερούς γρίφους και περίπλοκες μάχες, προς θεού, το παιχνίδι σε αυτούς τους τομείς ήταν απλούστατο. Εκεί όμως που με έστειλε αδιάβαστο ήταν στο ίδιο του το σενάριο, το οποίο ήταν πνιγμένο στους συμβολισμούς και στα διφορούμενα αινίγματα, με μια ατμόσφαιρα ανάμεσα στο Sanitarium και στο Twin Peaks. Μετά από πολλαπλά playthroughs και εντατική ανάγνωση των πολλών αναλύσεων του σεναρίου, ακόμα προσπαθώ να κατανοήσω έστω και το 50% του τί ακριβώς συμβαίνει στον κόσμο του Bright Falls!

Στο τέλος, δεν μπορώ να παραλείψω την πιο τρομακτική εμπειρία που έχω αντικρίσει σε video game. Το Amnesia: The Dark Descent ερχόταν από τους παλαίμαχους του Penumbra, αλλά ομολογώ πως δεν το είχα δει με καλό μάτι. Δυστυχώς για εμένα, το παιχνίδι φρόντισε να με αποδείξει λανθασμένο, προσφέροντάς μου πολλαπλά καρδιακά επεισόδια τρόμου από τις πρώτες κιόλας ώρες. Ένας τίτλος για απίστευτα γερά νεύρα, που δυστυχώς δεν πήγε καλά εμπορικά εξαιτίας της τρομακτικής πειρατείας που το χτύπησε.

1. Mass Effect 2
2. Starcraft 2: Wings of Liberty
3. Gray Matter
4. Alan Wake
5. Amnesia: The Dark Descent 

{PAGE_BREAK}

Γιάννης Πλέσσας

Το 2010 ήταν μια ενδιαφέρουσα χρονιά για τα video games. Αν μπορούσα να την χαρακτηρίσω με μία λέξη, θα έλεγα ότι ήταν η χρονιά του «πειραματισμού». Πειραματισμοί υπήρξαν σε πολλά επίπεδα. Από πλευράς hardware, το 3DS θα πειραματιστεί με το «3D» και θέλει να έχει απήχηση στο core κοινό, από το οποίο είχε απομακρυνθεί η Nintendo τα τελευταία χρόνια. Πειραματισμοί διεξάγονται επίσης με τα Move και Kinect, αφού και τα δύο προσπαθούν να αντιγράψουν την ιδέα του Wii, με την Sony να ακολουθεί έναν ενδιάμεσο και πιο ασφαλή δρόμο, με παρουσία τόσο στα core, όσο και στα casual παιχνίδια και με την Microsoft να ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια στη διαφήμιση και στην προσπάθεια καθιέρωσης του Kinect ως το «απόλυτο περιφερειακό για την οικογένεια». Μπορεί οι πρώτες πωλήσεις των δύο συσκευών να είναι ικανοποιητικές, όμως ο δρόμος του casual gaming είναι ήδη δοκιμασμένος. Η Nintendo είχε πτώση στις πωλήσεις αυτήν την χρονιά, κάτι που δείχνει ότι η αγορά των casual είναι μια απρόβλεπτη αγορά.

Το Xbox (ως brand) έχει καθιερωθεί ως η κονσόλα των hardcore παιχνιδιών, των online FPS, των δυτικών RPG, των Racing και, γενικά, του Action genre. Είναι δύσκολο να αλλάξει αυτό, όσα χρήματα και αν ξοδευτούν στο marketing, ενώ δεν πιστεύω ότι οι υψηλές πωλήσεις του Kinect θα δημιουργήσουν ποτέ μια τόσο σταθερή αγορά για την Microsoft, όπως αυτή των core παιχνιδιών. Ευτυχώς, οι ανακοινώσεις δυνατών τίτλων που θα κυκλοφορήσουν μέσα στο 2011 ήταν και φέτος πολλές, κάτι που δεν δείχνει πρόθεση από τις Sony και Microsoft να γυρίσουν την πλάτη στα –ακριβά και χρονοβόρα- core παιχνίδια. Θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς ότι οι δύο εταιρείες «μετράνε τη δυναμική» των casual, ή, αλλιώς, «πειραματίζονται». Άλλος ένας που πειραματίζεται είναι η Apple, η οποία αποφάσισε με την υπηρεσία Game Center να εισέλθει στον χώρο του φορητού gaming.

Στον τομέα του Software η χρονιά ήταν γεμάτη από καλά παιχνίδια. Red Dead Redemption, Mass Effect 2, Heavy Rain, God of War 3, Halo: Reach, Gran Turismo 5, Bioshock 2, StarCraft 2, Call of Duty: Black Ops, Limbo, Castlevania: Lords of Shadows, ήταν μόνο μερικά από τα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό. Άλλοι πάλι τίτλοι απογοήτευσαν χωρίς να είναι απαραίτητα κακοί. Παιχνίδια όπως τα  Fable 3, WRC, και Final Fantasy 13, απλά δεν κατάφεραν να φτάσουν τις προσδοκίες. Προσδοκίες που μπορεί να είχαν τεθεί είτε από τους ίδιους τους δημιουργούς, είτε από το κοινό.

Σε επίπεδο ανακοινώσεων, ξεχώρισε η δεκαετή συνεργασία της Activision με την Bungie για ένα καινούργιο παιχνίδι, η ανακοίνωση από την Bethesda για το Elder Scrolls V: Skyrim, η απογοήτευση μετά την ανακοίνωση της τιμής του Kinect, η χαρά των Eλλήνων παικτών για τον επίσημο ερχομό του Xbox Live Live στην Ελλάδα, η ανακοίνωση του Mass Effect 2 για το PS3, η ικανοποίηση για την ανακοίνωση του Uncharted 3, αλλά και η απογοήτευση για την καθυστέρηση του Gears of War 3. Το 2011 οι περισσότεροι πειραματισμοί θα τελειώσουν. Τα Motion controllers θα αποφασίσουν αν τα συμφέρει να είναι core ή casual χειριστήρια και πιθανώς πρώτη η Nintendo θα ανοίξει τν συζήτηση για το πώς θα πρέπει να είναι η επόμενη γενιά συστημάτων.

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι αυτές οι κονσόλες θα αντέξουν για ακόμα 4 με 5 χρόνια. Αυτή η γενιά συστημάτων ήταν αρκετά άτυχη. Άτυχη επειδή έπεσε πάνω σε πολλές αλλαγές και νέα δεδομένα. Από τη μια τα Blu-ray φάνηκαν ότι ήταν ένα ρίσκο που άξιζε να πάρει η Sony, από την άλλη οι πωλήσεις του Wii έκαναν τις άλλες δύο εταιρείες να δουν στα σοβαρά αυτό που χλεύαζαν ανοικτά πριν από μερικά χρόνια («No gimmicks», Kaz;), ενώ κάπου εκεί προέκυψε και η μόδα του 3D και τα μπέρδεψε όλα. Αυτό που χρειάζεται η επόμενη γενιά είναι ένας…κατακλυσμός. Όχι σαν αυτόν της Blizzard, αλλά κάτι εξίσου δυνατό που θα επαναφέρει το console gaming σε αυτό που ήταν πριν από μερικά χρόνια. Χωρίς ανούσια DLCs, χωρίς πανομοιότυπους action τίτλους, χωρίς υπηρεσίες τύπου Facebook και Twitter στα Dashboards, χωρίς ανάγκη για installs και, τέλος, χωρίς χειριστήρια που να απαιτούν κινήσεις από τον καρπό και πίσω. Και έτσι θα κλείσω αυτήν την mini ανασκόπηση του 2010, με γκρίνια!

{PAGE_BREAK}

Μιχάλης Τέγος

Η διάσημη κινεζική ευχή/κατάρα λέει “Είθε να ζήσεις σε καιρούς ενδιαφέροντες.” Νομίζω ότι αυτό περιγράφει αρκετά παραστατικά τη χρονιά που φτάνει τώρα στο τέλος της. Από τη μία, έχουμε την πρωτοφανή κρίση που περνά η χώρα μας (αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος, αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο) και που δοκιμάζει χιλιάδες συνανθρώπους μας αυτή τη στιγμή, αναγκάζοντάς μας να επαναπροσδιορίσουμε πολλές προτεραιότητές μας. Από την άλλη, γιατί εδώ είμαστε ένα site για videogames, είχαμε μια χρονιά που ήταν ενδιαφέρουσα από άλλη άποψη, καθώς οι κυκλοφορίες ήταν πολλές και ποιοτικές, αλλά το σημαντικότερο, κάλυψαν ένα απίστευτα ευρύ φάσμα προτιμήσεων – όπως έχω ξαναπεί, πλέον φαίνεται ότι υπάρχει ένα παιχνίδι για τον οποιονδήποτε και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να διαλέξουμε το αγαπημένο μας για να περάσουμε καλά μαζί του, να χαθούμε στον κόσμο του, να γίνουμε οι καλύτεροι κλπ. Για μένα, τα πέντε παιχνίδια που πέτυχαν περισσότερο κάτι τέτοιο φέτος, είναι αυτά:

5. Enslaved: Odyssey to the West (Xbox 360, PS3)
Το –εγκληματικά αγνοημένο – action-adventure της Ninja Theory πέτυχε ένα απίστευτο βήμα μπροστά σε ό,τι αφορά το storytelling με παραδοσιακά μέσα (cut-scenes κλπ.) Με τη φανταστική δουλειά στο mo-cap, για την οποία διακρίνεται η εταιρεία, και με τη βοήθεια και του ταλαντούχου Andy Serkis, το Enslaved διαθέτει τους πιο ζωντανούς χαρακτήρες που είδα σε videogame φέτος. Η πολύ καλή ιστορία του Alex Garland (συγγραφέα του The Beach και σεναριογράφου του 28 Days Later) και το πολύ καλό gameplay στα χνάρια του Uncharted, συνεπάγονταν ένα υπέροχο ταξίδι στην μετα-Αποκάλυψη.

4. Rock Band 3 (Xbox 360, PS3, Wii, DS)
Ή αλλιώς, όταν η εξέλιξη οδηγεί στην τελειότητα. Η Harmonix είναι υπεύθυνη για την άφιξη και την γιγάντωση του μουσικού είδους στις δυτικές αγορές και με το Rock Band 3 πέρασε στο επόμενο επίπεδο, συνδυάζοντας την διασκέδαση με την μάθηση. Το Rock Band 3 είναι απλώς το επόμενο βήμα ενός developer που δεν σταματά να οραματίζεται και να πειραματίζεται, συνήθως με απόλυτη επιτυχία. Το Rock Band 3 είναι ο πιο πρόσφατος θρίαμβός της, και ελπίζω να μην είναι ο τελευταίος.

3. StarCraft II (PC)
Είναι πολλοί οι developers που αναρωτιούνται ποια επιτέλους μυστική συνταγή έχει βρει η Blizzard, ή με ποιο σκοτεινό Μεγάλο Παλαιό από τα βάθη της Ρ’λυέ έχει κάνει συμφωνία, αλλά ένα είναι σίγουρο: η εταιρεία φαίνεται ανίκανη να κυκλοφορήσει κακό, ή έστω μέτριο, παιχνίδι. Το StarCraft II μπορεί να άργησε δώδεκα ολόκληρα χρόνια, αλλά όταν έφτασε, δεν άφησε τίποτα όρθιο. Όχι μόνο έδειξε ότι το gaming στο PC είναι ζωντανό και υγιές, αλλά επιβεβαίωσε ότι μπορείς να βελτιώσεις ακόμη και ένα τέλειο παιχνίδι, αν έχεις μεράκι, φαντασία, και SCVs έτοιμα για δουλειά.

2. Red Dead Redemption (Xbox 360, PS3)
Είναι τόσο φυσικό σαν εξέλιξη, που είναι σαν να το περιμέναμε. Αφού η Rockstar σατίρισε και αποδόμησε την σύγχρονη Αμερική, από τα 80s μέχρι σήμερα, με τη σειρά GTA, είναι απόλυτα φυσιολογικό να στρέψει το καυστικό της βλέμμα στο παρελθόν, εκεί που μπήκαν οι βάσεις για να σχηματιστεί η σημερινή κοινωνία. Οι περιπέτειες του John Marston σε μια Άγρια Δύση που είναι μισή μυθοπλασία και μισή ρεαλιστική ματιά στην εποχή που η βιομηχανική επανάσταση εξαπλώθηκε στις απέραντες πεδιάδες των ΗΠΑ, περιέχουν αγωνία, ένταση, τρόμο, χιούμορ και συγκίνηση – όπως οφείλει κάθε καλή ιστορία. Ο κόσμος γύρω από τον φτωχό και μόνο πρωταγωνιστή μας, από την άλλη, είναι από τους πιο ζωντανούς και πληρέστερους που έχουν εμφανιστεί σε παιχνίδι, μεταφέροντας τον παίκτη, με άψογο τρόπο, στην εποχή των τελευταίων πιστολέρο και της δύσης της ζωής των πιονιέρων.

1. Mass Effect 2 (PC, Xbox 360, PS3)
Αναμενόμενο, το ξέρω. Το γεγονός ότι το εξαιρετικό sequel στην action-RPG σειρά της BioWare σκαρφάλωσε στην προσωπική μου κορυφή στην αρχή της χρονιάς και δεν κουνήθηκε από εκεί για καμία από τις φανταστικές κυκλοφορίες που ακολούθησαν καθ’όλη την διάρκειά της, λέει πολλά για το τι πέτυχε η καναδική developer με αυτό το παιχνίδι. Ριζική βελτίωση σε όλους τους τομείς σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι, το 2 διόρθωσε σχεδόν όλα τα προβλήματα που είχε εκείνο, καταφέρνοντας στην πορεία να δημιουργήσει μια υπερπλήρη εμπειρία που συνδύασε το καλοφτιαγμένο και στιβαρό shooter με το βαθύ και επικό RPG – RPG, υπενθυμίζω, με την έννοια της υπόδυσης ενός ρόλου, όπου βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας να επηρεάζεται από τις πράξεις μας, και μιας ιστορίας με πολλαπλά επίπεδα και χαρακτήρες των υψηλών στάνταρ της BioWare, σε ένα σύμπαν που κάθε άλλο παρά χάρτινο σκηνικό αποτελεί, γεμάτο όπως είναι με εκατοντάδες πιθανές ιστορίες, πολύχρωμους χαρακτήρες και σκοτεινές γωνιές.

Κι όχι μόνο αυτό: κυριολεκτικά κάτω από την μύτη των gamers, το Mass Effect 2 μάς έδωσε μία από τις καλύτερες πρωταγωνίστριες των videogames – μόνο, όμως, για όσους έπαιξαν το παιχνίδι με γυναίκα Shepard και χάρηκαν τόσο το φοβερό characterization της, όσο και την καταπληκτική ερμηνεία της Jennifer Hale.

Φυσικά, είναι αδύνατον να εξαντληθεί το φανταστικό line-up της χρονιάς μέσα σε ένα top 5. Λείπουν τόσο εξαιρετικά παιχνίδια που δεν πρόλαβα να παίξω, όσο και παιχνίδια που θα δικαιούνταν θέση σε μια οποιαδήποτε λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς, αλλά μπορεί να πέρασαν απαρατήρητα, καθώς πρόκειται για indie και downloadable τίτλους που σπάνια τραβούν το ενδιαφέρον των μαζών του CoD. Παιχνίδια όπως το Super Meat Boy, το Deathspank, το Minecraft, το Costume Quest και άλλα πολλά. Και σαν κάθε τι πολύτιμο, μόνο το σκάψιμο θα τα φέρει στην επιφάνεια. Ώρα να υποδεχτούμε το 2011, που, όπως όλα δείχνουν, θα κρατήσει απασχολημένα τα controllers, τα πληκτρολόγια και τα ποντίκια μας για άλλους δώδεκα μήνες!

Καλή χρονιά!

{nomultithumb}