Battlefield Bad Company 2: Vietnam

Good morning Vietnam

"Ποτέ μη λες ποτέ". Αυτή η φράση, που οι περισσότεροι έχουμε ακούσει αρκετές φορές στη ζωή μας, μπορεί να ακούγεται απλή αλλά τελικά είναι ιδιαίτερα σοφή. Ακόμα και gamers που είναι φανατικά ταγμένοι υπέρ της single player εμπειρίας ενός τίτλου, είναι πρακτικά αδύνατο να αντισταθούν στη γοητεία και το επίπεδο ολοκλήρωσης που έχει επιτύχει η DICE με το Battlefield: Bad Company 2 Vietnam. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο υπογράφων του κειμένου, που κατάφερε να ξεπεράσει τους αρχικούς ενδοιασμούς του περί δικτυακών αναμετρήσεων και τελικά να χαθεί στα πανέμορφα και γεμάτα δράση επίπεδα που προσφέρει το συγκεκριμένο expansion.

Πολλοί θα γκρινιάξουν ότι η εταιρία ακολουθεί τη σύγχρονη οδό των downloadable -και μάλιστα επί πληρωμή- πακέτων, αλλά η αλήθεια δεν είναι ακριβώς αυτή. Σίγουρα πρόκειται για μια τακτική που δείχνει να κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος, αλλά από τη στιγμή που επεκτείνει ακόμα περισσότερο την αρχική εμπειρία, είναι καλοδεχούμενη. Ωστόσο, μετά από ώρες μαχών, οι παίκτες θα μείνουν με ένα παράπονο εξαιτίας της απουσίας ενός single player campaign. Αλλά ακόμα και έτσι, η διασκέδαση θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Νέες προσθήκες, νέα εμπειρία

Το Battlefield: Bad Company 2 Vietnam ζητάει από τους υποψήφιους αγοραστές να καταβάλλουν 1200 Microsoft points και σαν αντάλλαγμα θα τους προσφέρει 4 ολοκαίνουργιους χάρτες, 15 νέα όπλα αλλά και 6 οχήματα. Όμως, πέρα από τα νούμερα, οι παίκτες θα έρθουν αντιμέτωποι με ένα σύνολο που, αν μη τι άλλο, μεταφέρει όλη τη σκληρότητα του συγκεκριμένου πολέμου στις οθόνες τους με ένα μοναδικό και βίαιο τρόπο. Το νέο αυτό expansion αφορά μόνο το multiplayer mode του τίτλου και ευτυχώς τα πρώτα μηνύματα είναι άκρως θετικά. Η εξαιρετική δουλειά της DICE στο Bad Company 2 είχε βάλει τις σωστές βάσεις για την περαιτέρω εξέλιξη του συγκεκριμένου τομέα και έτσι το Vietnam πηγαίνει τα πάντα ένα βήμα παραπέρα.

Σε επίπεδο επιλογών ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει σε σχέση με τον αρχικό τίτλο και έτσι τα τέσσερα βασικά modes επιστρέφουν ανέπαφα. Για ακόμα μια φορά τα Conquest και Rush modes ξεχωρίζουν, χωρίς αυτό να συνεπάγεται πως τα αντίστοιχα Squad Rush και Squad Deathmatch περνούν απαρατήρητα. Ορισμένα παράπονα δημιουργούνται από τη μικρή έλλειψη ισορροπίας μεταξύ Αμερικάνων και Vietkong (οι δεύτεροι είναι λίγο πιο αδύναμοι σε οπλισμό), αλλά θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ιστορικά κάτι τέτοιο είχε συμβεί.

Επιστρέφοντας στο Hill 137

Είναι από τις ελάχιστες ίσως φορές που ο παίκτης θα νιώσει στον εντονότερο βαθμό πως όντως βρίσκεται στο πεδίο της μάχης. Η DICE έχει δημιουργήσει τους νέους χάρτες με μοναδική μαεστρία και το γεγονός πως ο καθένας από αυτούς έχει και ένα διαφορετικό κυρίως θέμα, αναγάγει την όλη εμπειρία σε νέα επίπεδα. Στην κορυφή όλων των διάθεσιμων χαρτών βρίσκεται το ιστορικό πλέον Hill 137, το οποίο ξυπνάει δυσάρεστες αναμνήσεις από το παρελθόν της ανθρωπότητας. Η βιαιότητα του πολέμου έχει αποτυπωθεί μοναδικά, όπου μέσα σε ένα φλεγόμενο τοπίο, οι ναπάλμ σκάνε τριγύρω, το περιβάλλον σταδιακά αρχίζει να διαλύεται και τα άρματα μάχης δυσκολεύονται να κινηθούν μέσα στη λάσπη. Η τακτική παίζει για ακόμα μια φορά πρωταγωνιστικό ρόλο, με αποτέλεσμα οι ανυπόμονοι να μην έχουν καμία ελπίδα επιβίωσης.

Οι άλλοι τρεις χάρτες είναι οι Cao Son Temple (που θυμίζει λίγο από "Αποκάλυψη Τώρα"), Vantage Point (με μια μεγάλη γέφυρα στο κέντρο του, που τον καθιστά ιδανικό για μάχες μεγαλης κλίμακας) και Phu Bai Valley. O τρίτος είναι και ο πιο αδύναμος εκ των τεσσάρων, μιας και ο σχεδιασμός του πραγματικά υστερεί σε ομορφιά και εφαρμογή σωστής τακτικής από τις ομάδες.

Η πλέον εμφανής διαφορά σε σχέση με το Bad Company 2 είναι πως το Vietnam είναι σχεδιασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε οι εξ αποστάσεως αντιπαραθέσεις να μην είναι τόσο έντονες. Σε μια εποχή όπου οι διόπτρες ακριβείας ήταν περιορισμένης τεχνολογίας, οι στρατιώτες θα πρέπει να βρεθούν σχετικά κοντά στους αντιπάλους τους και έχοντας επιλέξει τη σωστή κάλυψη, θα είναι σε θέση να τους εξουδετερώσουν. Οι μάχες σώμα με σώμα έχουν αποτυπωθεί αρκετά πειστικά, αν και οφείλουμε να δηλώσουμε πως οι σκηνές βίας συνθέτουν ένα σύνολο αποκλειστικά για ενήλικες.

Η Frostbite Engine συνεχίζει να εντυπωσιάζει, αναπαριστώντας τα πάντα μέχρι και την παραμικρή τους λεπτομέρεια. Η κίνηση των χαρακτήρων, η χαμηλή πτήση των ελικοπτέρων Huey, οι εκρήξεις, οι βολές των αρμάτων, το στοιχείο της φωτιάς, η έντονη βλάστηση και πολλά άλλα χαρακτηριστικά έχουν αποτυπωθεί μοναδικά και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που πολλές φορές ο παίκτης θα ξεχάσει πως βρίσκεται σε δικτυακό περιβάλλον, αντιμέτωπος με 23 ακόμα αντιπάλους. Επίσης, τα τεχνικά προβλήματα απουσιάζουν και τα πάντα δείχνουν να λειτουργούν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι.

{PAGE_BREAK}

Σαν κάτι να λείπει…

Και στο σημείο αυτό έρχεται στο προσκήνιο το μοναδικό ίσως ουσιαστικό παράπονο που μας άφησε το Bad Company: Vietnam. Είναι πραγματικά κρίμα το γεγονός πως όλες αυτές οι νέες ιδέες και τα νέα χαρακτηριστικά "χαραμίζονται" απλά και μόνο σε τέσσερις χάρτες. Είναι τέτοιος ο όγκος της δουλειάς της DICE, τέτοιο το επίπεδο ποιότητας, που κανείς δεν μπορεί να μας βγάλει από το μυαλό την ιδέα πως θα μπορούσε το συγκεκριμένο expansion να αναπτυχθεί σαν μια αυτόνομη δημιουργία, με ένα ολοκληρωμένο single player campaign. Η κορυφαία ατμόσφαιρα, αλλά και οι άρτια ρυθμισμένες αναμετρήσεις, βάζουν τα γυαλιά σε πολλές ανταγωνιστικές δημιουργίες, κάνοντας τους οπαδούς της σειράς να ζητούν ακόμα περισσότερα.

Πολλές είναι οι πινελιές που εντυπωσιάζουν είτε από μόνες τους, είτε συνολικά. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί και ο μουσικός τομέας, όπου οι μεγαλύτεροι, συγκινημένοι, θα ακούσουν τα "Wild Thing" και "Surfin’ Bird" -μεταξύ 49 αδειοδοτημένων κομματιών- να ακούγονται από τα ηχεία της τηλεόρασής τους. Αλλά και τα εφέ δεν υστερούν καθόλου, μιας και με την ανάλογη υποβοήθηση ενός καλού πεντακάναλου ηχοσυστήματος, μην εκπλαγείτε αν η γειτονιά ανησυχήσει για το τι συμβαίνει στο σπίτι σας. Οι καλογραμμένοι διάλογοι και οι σωστά επιλεγμένοι ηθοποιοί που έχουν δανείσει τις φωνές τους, παραπέμπουν περισσότερο σε μια πολεμική υπέρ-παραγωγή, παρά σε ένα videogame.

{VIDEO_1}

Συμπεράσματα

Επιχειρώντας μια βουτιά στα, άγνωστα  για αυτόν, ύδατα του multiplayer, ο υπογράφων βίωσε την ένταση αλλά και τη βία του πολέμου στον εντονότερο βαθμό, μέσω μιας δημιουργίας που πραγματικά εντυπωσιάζει. Μπορεί κάποιοι να γκρινιάξουν για την τιμή απόκτησης ή ακόμα και για το γεγονός πως η τακτική των DLCs συνεχίζεται ακάθεκτη, αλλά το γεγονός πως η DICE κέρδισε ακόμα έναν υποστηρικτή των δικτυακών αναμετρήσεων, ίσως και να σημαίνει κάτι.

Γιώργος Τσακίρογλου