Dead Rising 2: Case West

Mε το χορτοκοπτικό αγκαλιά σε μια λίμνη από λιωμένα ζόμπι

Δε χρειάζεται να επισημάνουμε πόσο ξεχωριστή περίπτωση είναι τα παιχνίδια Dead Rising. Αυτό γίνεται αντιληπτό από τις πολυποίκιλες αντιδράσεις απέναντι στο παιχνίδι, ακόμα και από ομοιογενείς gaming ομάδες. Δηλαδή, ακόμα και μεταξύ μίας παρέας από gamers με ως επί το πλείστον κοινά γούστα, οι απόψεις για τα παιχνίδια θα είναι απόλυτα ετερόκλητες. Βεβαίως, αυτό δεν έχει παρά να κάνει με τη φύση των παιχνιδιών, και εν προκειμένω του Dead Rising 2 και του expansion Dead Rising 2 Case West, με την οποία δεν είναι δυνατόν να συμβιβαστούν όλοι.

Αυτή ορίζεται πρωτίστως από την αισθητική του παιχνιδιού, η οποία είναι ένα μίγμα ιαπωνικής αντίληψης με μεγάλες δόσεις ακραίου Giallo. Πώς αλλιώς μπορεί να περιγραφεί ένα παιχνίδι όπου ο αρρενωπός πρωταγωνιστής ξεκοιλιάζει με μία χορτοκοπτική μηχανή, ως άλλος Lionel στο Braindead του Jackson, φορώντας ένα μπικίνι και καπέλο για τον ήλιο; Κατά δεύτερο λόγο, από τη δυσκολία του. Ναι, είναι ένα παιχνίδι το οποίο σε αφήνει να κάνεις πραγματικά ό,τι θέλεις.

Αλλά ποτέ δε σου δίνει την αίσθηση ότι έχεις αρκετό χρόνο γι αυτό. Ο παίκτης, πρέπει να είναι συνεχώς συμβιβασμένος με την ιδέα ότι σε κάποια στιγμή μπορεί να αναγκαστεί να γυρίσει σε ένα προηγούμενο save και να χάσει μονομιάς 15, 20, 30 λεπτά παιχνιδιού. Ακόμα και με δεδομένο ότι στο Dead Rising 2 μας παρήχθη η δυνατότητα να έχουμε τρία εναλλακτικά save slots, δεν ήταν λίγες οι φορές που και εκεί, χάσαμε πολλά λεπτά -για να μην πούμε ώρες- από gameplay. Βεβαίως, και οι δύο αυτές συνιστώσες, έχουν δύο όψεις. Έτσι, στην πρώτη περίπτωση, δε βλέπουμε κανέναν λόγο ο οπαδός του Fulci και του Romero να μην απολαύσει το προσφερόμενο πακέτο, ενώ στη δεύτερη, ό,τι μπορεί να θεωρηθεί λαβυρινθώδες και μπλεγμένο για τον έναν μπορεί να μεταφράζεται σε πολυποίκιλο και πλουσιοπάροχο gameplay περιεχόμενο από τον άλλο.

Εμείς, ξεκαθαρίζοντας από νωρίς τη θέση μας, ανήκουμε στη δεύτερη κατηγορία παικτών που και απελπισία ένιωσαν όταν έχασαν το χρόνο να λύσουν ένα Case, και αποπροσανατολισμό, όταν σώζοντας έναν επιζώντα, διάβαζαν στην οθόνη ότι σε ένα άλλο σημείο της Fortune City κάποιος άλλος επιζών γινόταν γεύμα για τα ζόμπι, αλλά τελικά η συνολική αποτίμηση απέβη θετικότατη για τον τίτλο.

Βρε, βρε… Ο Frank!

Και ως φίλοι και οπαδοί του franchise, καλούμαστε να αποτιμήσουμε και τη συνέχεια του παιχνιδιού, η οποία ενσαρκώνεται στο Case West. Το παιχνίδι ξεκινά αμέσως μετά τα γεγονότα στη Fortune City, και ο πρωταγωνιστής μας, συναντά έναν παλιό γνώριμο, τουλάχιστο για αυτούς που έπαιξαν το πρώτο Dead Rising, η την υποβαθμισμένη του έκδοση, Chop Till You Drop. O φωτογράφος Frank West, συναντά τον Chuck Greene και οι δυο τους, ακολουθώντας έναν μυστηριώδη πληροφοριοδότη, οδηγούνται στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της Phenotrans, με την ελπίδα ότι ο μεν Chuck θα μπορέσει να καθαρίσει το όνομά του, και ότι ο Frank θα μπορέσει να ρίξει φώς στο μυστήριο της παραγωγής του φαρμάκου από την εταιρεία που έχει το μονοπώλιο.

Η ζοφερή αλήθεια αποκαλύπτεται μέσα από μία σειρά αποστολών που έχουν ακριβώς τη δομή και την ακολουθία με αυτές του Dead Rising 2 και που προϋπόθεση της μίας είναι η έγκαιρη ολοκλήρωση της άλλης, μέσα σε εύλογα χρονικά διαστήματα.

Οι έξτρα αποστολές που εμφανίζονται και στο Dead Rising 2, εδώ αφορούν μόνο τη διάσωση επιζώντων και όχι και την αντιμετώπιση ψυχοπαθών και μανιακών. Αυτό που απλοποιεί ακόμα περισσότερο την κατάσταση, είναι ότι η διάσωση του επιστημονικού προσωπικού της εταιρείας που έχει απομείνει στο σφραγισμένο εργοστάσιο, δεν προϋποθέτει τη συνοδεία τους σε ασφαλές μέρος, αφού μόνοι τους θα βρουν το δρόμο τους. Αν και κάποιοι από αυτούς πριν δεχτούν τη βοήθειά μας είναι πιθανό να μας ζητήσουν κάτι. Ένα όπλο, ένα αντικείμενο, το οποίο πρέπει να τους παρέχουμε.

{PAGE_BREAK}

Tι μπορείς να κάνεις με έναν φακό και δύο χρυσαφικά; Ούτε που πάει το μυαλό σου

Αντίπαλοί μας, πέρα από τα χιλιάδες ζόμπι (κι εδώ) είναι το προσωπικό ασφαλείας του εργοστασίου, που επιτίθεται με αυτόματα και επανεμφανίζεται κάθε φορά που ξαναμπαίνουμε σε μία περιοχή, οι φύλακες των ζόμπι που κυκλοφορούν με ηλεκτρικά ραβδιά και οι άντρες των ειδικών δυνάμεων ασφαλείας που θέλουν…μια παραπάνω προσπάθεια για να εξουδετερωθούν. Το ευτυχές είναι, ότι με δεδομένο πως ο χαρακτήρας μας ξεκινάει από το 40ο επίπεδο, ένα πλήθος βοηθητικών κινήσεων είναι στη διάθεσή μας, καθώς και η γνωστή πλειάδα όπλων που μπορούν να προκύψουν από συνδυασμό υλικών που υπάρχουν άφθονα στον περιβάλλοντα χώρο.

Επιπλέον, από τα όσα όπλα μπορούμε να δημιουργήσουμε με βάση αυτά που ξέραμε στο Dead Rising 2 (σαφώς και δεν είναι και τα πενήντα αφού δεν υπάρχουν τα συστατικά υλικά) μας παρέχονται επτά νέοι συνδυασμοί όπλων, που είναι σχεδόν εντυπωσιακοί. Ο αγαπημένος μας ήταν ο συνδυασμός του Laser Sword (που είναι ήδη δημιουργημένο όπλο) με το Lightning Gun προς δημιουργία του ισχυρού Laser Gun.

Εάν αποφασίσετε να κυνηγήσετε και το ανάλογο achievement, θα περάσετε αρκετή ώρα ψάχνοντας τα υλικά και διασκεδάζοντας με το αποτέλεσμα. Οι ψυχοπαθείς μπορεί να λείπουν, αλλά επέστρεψε η δυνατότητά μας να βγάζουμε φωτογραφίες, μιας και έχουμε έναν ξακουστό φωτορεπόρτερ στο πλευρό μας. Δεν αποδίδουν όμως όλες οι φωτογραφίες Prestige Points όπως στο πρώτο Dead Rising, όσο αιματοβαμμένες και εντυπωσιακές κι αν δείχνουν. Οι μοναδικές που θα μας αποδώσουν πόντους, είναι αυτές που θα βγάλουμε σε συγκεκριμένα σημεία των εγκαταστάσεων και που αποτελούν σημεία κλειδιά για την αποκάλυψη της αλήθειας που κυνηγάει ο πρωταγωνιστής μας.

Παρακαλώ, περάστε! Μια δοκιμή θα σας πείσει!

Συνολικά το παιχνίδι είναι ευκολότερο σε σχέση με το Dead Rising 2 και η εξοικείωση με το χάρτη και τον περιβάλλοντα χώρο έρχεται αρκετά νωρίς. Και πάλι υπάρχουν περιοχές προς εξερεύνηση και απρόσιτα σημεία που γίνονται προσβάσιμα στην πορεία του παιχνιδιού, με πλήθος από ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες και easter eggs. Με δεδομένο ότι ο παίκτης έχει την όρεξη να εξερευνήσει αυτές τις πτυχές του παιχνιδιού και να εξαντλήσει όλες τις ευκαιρίες που παρέχονται για επιπλέον αποστολές και collectibles, μιλάμε για έναν τίτλο που μπορεί να μας απασχολήσει τουλάχιστον 5 ώρες, και που καταφέρνει να συστήσει σε νέους στη σειρά gamers το πνεύμα των υπόλοιπων τίτλων.

{VIDEO_1}

Δεν είναι πλήρες από μόνο του το παιχνίδι, αλλά είναι χορταστικό και αντιπροσωπευτικό της οικογένειάς του, όπως συνέβη και με το Case Zero. Aν αναλογιστούμε δε, ότι προσφέρεται και η ικανότητα co-op με τον έναν της παρέας να ελέγχει τον Frank West, οι 800 MS points που κοστίζει, εξαργυρώνονται στη συνείδησή μας ακόμα πιο εύκολα.

Σάββας Καζαντζίδης