Green Lantern: Rise of the Manhunters

Οι… πράσινοι ήρωες με τα κολάν

Ξεφυλλίζοντας κανείς το ανθολόγιο των super ηρώων ή ανατρέχοντας στη λίστα με τις φιγούρες που έχει προσφέρει στους φίλους της η DC Comics, είναι βέβαιο πως η μορφή του Green Lantern δεν βρίσκεται πολύ υψηλά στην αναγνωρισιμότητα από το κοινό. Κάτω από αυτό το σκεπτικό, είναι απορίας άξιο το γιατί ένας τέτοιος χαρακτήρας απόκτησε το δικό του ομώνυμο videogame, αν και τελικά η απάντηση είναι αρκετά απλή. Υπαίτια είναι η κρίση στο Hollywood, καθώς και η Warner Bros, και ειδικότερα η πρόθεσή της να μεταφέρει τις περιπέτειες του συγκεκριμένου χαρακτήρα στις σκοτεινές αίθουσες. Οπότε, αν μη τι άλλο, η κυκλοφορία ενός τέτοιου τίτλου είναι ένα αναγκαίο "κακό".

Η κατάσταση δείχνει να δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο στο άκουσμα και μόνο του developer, μιας και η Double Helix εξελίσσεται σε ένα μέτριο "εργολάβο" της βιομηχανίας, ενώ μια κινηματογραφική μεταφορά δεν προδιαθέτει ποτέ ευχάριστα για τους γνωστούς λόγους ανάγκης κυκλοφορίας του παιχνιδιού παράλληλα με την ταινία…

Τα… κολάν κάνουν τους άντρες

Το Green Lantern: Rise of the Manhunters ακολουθεί το σενάριο της ταινίας, αν και οι αναφορές σε αυτήν είναι ελάχιστες. Οι παίκτες πληροφορούνται πως, πρακτικά, ο Green Lantern δεν είναι ένας χαρακτήρας, αλλά ουσιαστικά ένας τίτλος, ένα αξίωμα που αποκτάται από συγκεκριμένα άτομα του Γαλαξία, που έχουν σαν απώτερο σκοπό την προστασία του. Η αιφνίδια εισβολή των Manhunters, μιας φυλής που αποτελείται από ένα πλήθος αδιάφορων robots, αποτελεί την αφορμή ώστε να εκκινήσει η δράση και ο παίκτης να πιάσει στα χέρια του το gamepad.

Ο πρωταγωνιστής ακούει στο όνομα Hal Jordan (ουσιαστικά πρόκειται για την πιο δημοφιλή έκφανση του Green Lantern στο σύμπαν της DC, μιας και "Green Lanterns" υπήρξαν και άλλοι) και παρά το γεγονός πως φυσιογνωμικά η ψηφιακή μορφή του μοιάζει υπερβολικά στον Ben Stiller, ως gaming φυσιογνωμία είναι εξαιρετικά αδιάφορος.

Στο πλευρό του Hal θα βρίσκονται σε τακτά χρονικά διαστήματα αρκετοί σύμμαχοί του, τον έλεγχο των οποίων αναλαμβάνει ένας δεύτερος παίκτης τοπικά. Τα προβλήματα, ωστόσο, ξεκινούν νωρίς. Το Green Lantern: Rise of the Manhunters δείχνει από την αρχή μέχρι το τέλος να μην μπορεί να απαγκιστρωθεί από τη γενικότερη φιλοσοφία των βιαστικών δημιουργιών, και παρά το γεγονός πως έχει ορισμένα πολύ δυνατά στοιχεία, είναι εμφανές πως με την τρέχουσα μορφή του, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στα ράφια των καταστημάτων.

Αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι ότι ο τίτλος αποτυγχάνει να παρουσιάσει ένα ενιαίο σύνολο με αρχή μέση και τέλος. Αντί αυτού προσφέρει ορισμένες αποκομμένες ενότητες, όπου ορισμένες από αυτές εξελίσσονται στο έδαφος και οι υπόλοιπες στον αέρα.

Κινούμενοι σε γνωστά μονοπάτια

Τα πρώτα λεπτά είναι αλήθεια πως θα περάσουν σχετικά ευχάριστα, μιας και το γενικότερο art direction είναι αρκετά προσεγμένο. Σημαντικό μερίδιο ευθύνης έχουν τα πολύ όμορφα σχεδιασμένα περιβάλλοντα και ειδικά τα backgrounds, όπου τα χρώματα αναμειγνύονται μεταξύ τους με έναν πολύ όμορφο τρόπο και πραγματικά δίνουν την εντύπωση πως ο πρωταγωνιστής βρίσκεται σε ένα διαφορετικό όσο και αφιλόξενο σύμπαν. Παράλληλα, οι χαρακτήρες διακρίνονται για τις λεπτομέρειες τους, αν και δυστυχώς εμφανίζονται συνεχώς οι ίδιοι, με τη μόνη μεταξύ τους διαφορά να εντοπίζεται στις χρωματικές επιλογές.

Το Green Lantern: Rise of the Manhunters είναι ένα action adventure παιχνίδι τρίτου προσώπου. Λόγω της φύσης του, λοιπόν, οι παίκτες θα απαιτούσαν να έχουν πάντα τον πλήρη έλεγχο της κατάστασης γύρω τους. Παρόλα αυτά, η Double Helix επέλεξε να προσφέρει μια fixed κάμερα, η οποία αποτυγχάνει παταγωδώς να δώσει μια κινηματογραφική αίσθηση, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που αδυνατεί να ακολουθήσει τη δράση.

Ο παίκτης θα δέχεται πολλά χτυπήματα εκτός οθόνης ή από αντιπάλους που αδυνατεί να δει, αν και το χαμηλό επίπεδο δυσκολίας δεν πρόκειται να του δημιουργήσει περαιτέρω προβλήματα. Από εκεί και έπειτα, ο τίτλος ακολουθεί πιστά το γενικότερο μοτίβο της κατηγορίας και έτσι όταν η δράση περνάει στο περιθώριο, ένας απλός γρίφος θα ξεκουράσει λίγο τα χέρια του παίκτη. Έχοντας μια "αύρα" action/ RPG, στο Green Lantern η εξουδετέρωση ενός αντιπάλου αυξάνει τους experience points, οι οποίοι με τη σειρά τους θα μπορούν να εξαργυρωθούν, προσφέροντας νέες ικανότητες αλλά και ειδικές κινήσεις.

{PAGE_BREAK}

Το battle system κάνει τη διαφορά

Και αυτό είναι ίσως το μοναδικό θετικό στοιχείο του Green Lantern: Rise of the Manhunters. Πέρα από τα δύο βασικά πλήκτρα επίθεσης, αλλά και το αντίστοιχο που αναλογεί στις λαβές, ιδιαίτερο ρόλο παίζουν τα δύο shoulder buttons. Από το ανάλογο μενού, ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να εναποθέσει σε κάθε ένα από τα τέσσερα βασικά πλήκτρα μια επιπλέον ειδική κίνηση του Green Lantern, οπότε με αυτή την έξυπνη ιδέα, πιέζοντας είτε το left trigger είτε το right trigger, οι διαθέσιμε κινήσεις φτάνουν σε αριθμό τις οχτώ.

Φυσικά, όλες αυτές μπορούν να προσαρμοστούν με τον τρόπο που επιθυμεί ο καθένας και έτσι σαν αποτέλεσμα να προκύπτουν ορισμένα καταστροφικά και άκρως εντυπωσιακά combos. Αν ο συγχρονισμός είναι σωστός, ακόμα και τα boss fights θα αποδειχθούν εύκολη υπόθεση, με τα quick time events να περνούν στο περιθώριο –άσχετα αν το σωστό πάτημα των πλήκτρων θα αποδώσει μια κινηματογραφική εικόνα.

Δυστυχώς, όμως, τα παραπάνω δείχνουν να χαραμίζονται σε μια δημιουργία που διακρίνεται πρωτίστως για το αδιάφορο περιεχόμενό της και τη μικρή της διάρκεια. Ο παίκτης από την αρχή μέχρι το τέλος θα κάνει συνεχώς τις ίδιες ενέργειες, οι αντίπαλοι θα επαναλαμβάνονται συνεχώς και αφού τεθούν όλοι knock out, μια πράσινη ένδειξη –που παίζει τον ρόλο booster- θα μεταφέρει τον χαρακτήρα μας στο επόμενο σημείο αντιπαραθέσεων με τους πάντα αδιάφορους Manhunters.

Πτήσεις στους αιθέρες και τεχνικά προβλήματα

Το ίδιο προχειροφτιαγμένα είναι και τα επίπεδα όπου η δράση μεταφέρεται στους αιθέρες, με την κάμερα να είναι και πάλι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Μπορεί το όλο σκηνικό να είναι δύο διαστάσεων –αναφερόμαστε μόνο στις αερομαχίες- αλλά ακόμα και έτσι υπάρχουν πολλά προβλήματα, ενώ και η εμφάνιση των εχθρών γίνεται υπερβολικά απότομα. Η επιλογή για αυτόματο κλείδωμα ενός στόχου κάνει την όλη κατάσταση ακόμα ευκολότερη, ενώ η βροχή από power ups θα μετατρέψει από πολύ νωρίς τον Hal σε μια πολεμική μηχανή δίχως αντίπαλο.

Κοιτάζοντας την τεχνολογία που κρύβεται πίσω από το Green Lantern: Rise of the Manhunters, η εικόνα είναι απλά ικανοποιητική, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί και ως σύγχρονη. Μπορεί να απουσιάζουν εντελώς πάσης φύσεως τεχνικά προβλήματα και η δράση να μην διακόπτεται ποτέ, αλλά αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα γραφικά δεν είναι διόλου εντυπωσιακά. Ο βασικός σχεδιασμός που καλύπτει τα πάντα, κάνει τον τίτλο να δείχνει από την αρχή ξεπερασμένος, ενώ το τραγικό animation του πρωταγωνιστή καλύτερα να μην σχολιαστεί. Σε ανάλογα χαμηλά επίπεδα κυμαίνεται και ο ήχος, όπου πέρα από τα αδιάφορα εφέ, οι απίστευτα ρηχοί διάλογοι κάνουν τα cut scenes ακόμα πιο ανυπόφορα, ενώ δεν υπάρχει η δυνατότητα να προσπεραστούν.

Ποιος Batman και ποιος Spiderman

Για ακόμα μια φορά ο κανόνας επαναλαμβάνεται και έτσι το Green Lantern: Rise of the Manhunters είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να τραβήξει την προσοχή του κοινού. Πέρα από τους γενικότερους τεχνολογικούς περιορισμούς και κάποιες λανθασμένες επιλογές των δημιουργών, είναι η κακοσχεδιασμένη φιγούρα του πρωταγωνιστή που δεν τιμά το κόμικ και πραγματικά απογοητεύει. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες σε ό,τι αφορά το ενδιαφέρον σύστημα μάχης/ αναβάθμισης, η Double Helix προσθέτει ακόμα μια αδιάφορη πρόταση στο βιογραφικό της.

Γιώργος Τσακίρογλου