Star Fox 64 3D

Το καλό είναι πως αν κατακτηθούν όλα, ξεκλειδώνουν το expert mode για ακόμα περισσότερη… αφοσίωση. Το παιχνίδι παρουσιάζει παρόμοια ευρηματικότητα και στον σχεδιασμό των κόσμων, με την κάθε πίστα να έχει και κάτι διαφορετικό και ιδιαίτερο να προσφέρει. Από τις υψηλές θερμοκρασίες του Solar, τη φοβερή μονομαχία στον Katina, την “όξινη” ατμόσφαιρα του Zoness, την κατεστραμμένη διαστημική βάση του Sector Χ, μέχρι και τους κόσμους όπου αποχωριζόμαστε το Arwing –Macbeth, Aquas, Titania- που κατά την άποψη μας, είναι τα χειρότερα σημεία του παιχνιδιού, ο σχεδιασμός δεν γίνεται ποτέ βαρετός ή τετριμμένος. Το παιχνίδι από την αρχή μέχρι το τέλος έχει την αύρα της –δημιουργικά- χρυσής εκείνης εποχής του Nintendo 64, που φαινόταν πως η Nintendo ήταν αδύνατον να λαθέψει σχεδιαστικά.

Το μόνο απογοητευτικό στοιχείο του Starfox 63 3D είναι η αδυναμία του να πάει έστω και ελάχιστα παραπέρα το αρχικό παιχνίδι. Ένα online multiplayer λόγου χάρη θα ήταν μια πολύ ευπρόσδεκτη προσθήκη. Προσφέρεται μεν τοπικό παιχνίδι τεσσάρων παικτών με ένα μόνο cartridge, αλλά και πάλι νιώθουμε πως η Nintendo τα βγάζει πέρα με τον ελάχιστο δυνατό κόπο. Καμία υπέρβαση. Επίσης, η επιλογή να χάνει ο παίκτης μια ζωή αν θέλει να επαναλάβει μια αποστολή μπορεί να φανεί λίγο αναχρονιστική στους σύγχρονους παίκτες. Τέλος, για όσους έχουν αμφιβολίες, ο χειρισμός έχει προσαρμοστεί πολύ καλά στο φορητό, έχει την ίδια γλυκιά ανταπόκριση που θα περιμέναμε και δεν δυσκολεύει σε κανένα σημείο τη ζωή μας. Να τονίσουμε πως, για ακόμα μια φορά, προτιμήσαμε να μην χρησιμοποιήσουμε ιδιαιτέρως το γυροσκόπιο του 3DS στο χειρισμό, παρόλο που η επιλογή αυτή προσφέρεται. Διότι, ενώ λειτουργεί ικανοποιητικά, αφενός κρίναμε πως δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω στον ήδη άψογο χειρισμό και αφετέρου, λόγω των γνωστών θεμάτων με το 3D.

Μπορεί ο σχεδιασμός να παραμένει φρέσκος μετά από δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, ο τεχνικός τομέας όμως χρειαζόταν επειγόντως ανανέωση. Και εδώ, οφείλουμε να ομολογήσουμε πως η δουλειά που έχει γίνει είναι εξαιρετική. Το παιχνίδι έχει υποστεί μια τεράστια αναβάθμιση χωρίς να χάνει ίχνος της αυθεντικής του ταυτότητας. Τα particle effects είναι απολαυστικά, οι ρευστές επιφάνειες επίσης –highlight κατά την άποψη μας ο “σκουριασμένος” Zoness- τα textures καλύτερα του αναμενόμενου και το frame rate δεν επηρεάζεται σε καμία απολύτως περίπτωση από τα τεκταινόμενα στην οθόνη. Αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα από τα ομορφότερα παιχνίδια της φορητής κονσόλας αλλά και μια επίδειξη των τρισδιάστατων δυνατοτήτων του μηχανήματος.

Το παιχνίδι διαθέτει την καλύτερη χρήση του 3D που έχουμε δει, όχι τόσο λόγω του εντυπωσιακού του βάθους ή της τρομερής του συνεισφοράς σε οτιδήποτε πέρα από την αισθητική του θέματος, αλλά επειδή είναι το πρώτο παιχνίδι του μηχανήματος που καταφέραμε να κρατήσουμε ανοικτό το 3D στο μεγαλύτερο μέρος της εμπειρίας χωρίς να δυσανασχετήσουμε. Ίσως να φταίνε και οι πιο σύντομες περίοδοι ενασχόλησης που είχαμε με το παιχνίδι σε σχέση με το Ocarina of Time 3D λόγου χάρη, αλλά και πάλι, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.

Το Starfox 64 3D προσφέρει μια σαφώς πιο ταιριαστή εμπειρία για φορητό μηχάνημα απ’ ότι το Zelda και αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ένα –το παιχνίδι- να αναδεικνύει το άλλο –μηχάνημα- βγαίνοντας και οι δύο κερδισμένοι. Στον τομέα του ήχου, δεσπόζουν οι κλασσικές πλέον συνθέσεις των Koji Kondo και Hajime Wakai ενώ και τα ηχητικά εφέ είναι του ίδιου υψηλού επιπέδου. Κοινώς, ο Fox έχει φορέσει τα “καλά” του και περιμένει νέο κόσμο.

“Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα λέει κρεμαστάρια”, λέει ένα από τα πιο γνωστά επιμύθια των μύθων του Αισώπου, αλλά στην περίπτωσή μας, φαίνεται πως δεν θα το χρειαστούμε. Το Starfox 64 3D έχει διατηρήσει φρέσκα όλα εκείνα τα στοιχεία που το έκαναν να ξεχωρίζει πριν δεκατέσσερα χρόνια και παραμένει ένα διασκεδαστικό, άρτια σχεδιασμένο και εθιστικό παιχνίδι. Ορισμένες ιδέες του μάλιστα, όπως ο τρόπος που διαχειρίζεται την δυσκολία ή η χρήση των NPCs συμμάχων μας, φαντάζουν ακόμα και σήμερα πρωτοποριακές. Ο τεχνικός τομέας είναι παραπάνω από προσεγμένος και το 3D του μάλλον το καλύτερο που έχουμε δει μέχρι στιγμής. Μοναδική παραφωνία η έλλειψη ενός online παιχνιδιού που θα μπορούσε να εκτοξεύσει το ήδη εξαιρετικό multiplayer. Ίσως, στον σύγχρονο gamer, που έχει συνηθίσει στον υπερφορτωμένο αχταρμά ειδών και gameplay των σύγχρονων blockbuster, να φανεί υπερβολικά “ταπεινό” ένα παιχνίδι που δεν είναι –και δεν φιλοδοξεί να γίνει- τίποτε άλλο από ένα διαστημικό action shooter. Αυτό που κάνει όμως, το κάνει στην εντέλεια και όσοι του δώσουν μια ευκαιρία, το σίγουρο είναι πως δεν πρόκειται να ξεχάσουν γρήγορα το περίεργο σύμπαν του Fox Mccloud.