Supremacy MMA

Πολύ… ξύλο για το τίποτα!

Οι Μεικτές Πολεμικές Τέχνες ή MMA -από το Mixed Martial Arts- είναι ένα από τα πιο γοργά αναπτυσσόμενα αθλήματα παγκοσμίως. Ως άθλημα βασίζεται στο αρχαίο ελληνικό "Πανγκράτιον", ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πολύ της μόδας. Στο χώρο των βιντεοπαιχνιδιών, οι MMA προτάσεις δυστυχώς, δεν είναι και πάρα πολλές. Πέραν της THQ, που εδώ και χρόνια μας χαρίζει τη σειρά UFC/ UFC Undisputed, μόλις πριν ένα χρόνο η EA Sports "ανέβηκε" και αυτή στο καναβάτσο με τον ομώνυμο τίτλο MMA.

Πριν την έλευση του επόμενου μεγάλου μέλους της οικογένειας των UFC (UFC: Undisputed 3) η Kung Fu Factory, για λογαριασμό της 505 Games, προσφέρει τη δική πρόταση στην κατηγορία. Το Supremacy MMA όμως, προσπαθεί να διαφοροποιηθεί αρκετά από τους υπόλοιπους τίτλους της κατηγορίας του. Συγκεκριμένα, πρόκειται για έναν πιο underground και αρκετά πιο βίαιο τίτλο, που ξεφεύγει από το ομοσπονδιακό και πιο επίσημο ύφος των προαναφερθέντων τίτλων. Μπορεί σαν ιδέα να μοιάζει ενδιαφέρουσα, η υλοποίηση, δυστυχώς, είναι για… μπουνιές.

Arcade βλέψεις

Το Supremacy MMA βαδίζει σε arcade μονοπάτια, η κάμερα απεικονίζει τη δράση σταθερά από το πλάι και οι μπάρες υγείας εμφανίζονται πάνω από κεφάλια των αθλητών. Δεν υπάρχει ούτε σχολιασμός, ούτε διαιτητές, ούτε θεαματικές εισαγωγές. Οι αγώνες δε χωρίζονται, όπως θα έπρεπε, σε γύρους, αλλά υπάρχει ένα χρονικό περιθώριο πέντε λεπτών -κάτι που συνεπάγεται και απουσία καλλίγραμμων κοριτσιών (!?!). Ένα ματς μπορεί να τελειώσει είτε με knock out είτε με tap out (υποταγή, με ελαφρύ χτύπημα στο πάτωμα ή στο κορμί του αντιπάλου) και σπανίως με τη λήξη του χρόνου, όπου νικητής στέφεται αυτός που έχει περισσότερη υγεία διαθέσιμη.

Το gameplay, όπως προαναφέραμε, παρουσιάζει τη δράση από μια πιο arcade οπτική γωνία. Οι κινήσεις εκτελούνται με μεγαλύτερη ταχύτητα από το συνηθισμένο, ενώ το κλασσικό hit combo meter κάνει αισθητή την παρουσία του. Σε περίπτωση που ο παίκτης προσγειώσει αρκετά συνεχόμενα χτυπήματα, μία δεύτερη μπάρα αρχίζει και γεμίζει. Η εν λόγω μπάρα, όταν ενεργοποιηθεί, αναγκάζει το gameplay να "τρέχει" για ένα μικρό χρονικό διάστημα σε slow motion, δίνοντας στον παίκτη που την ενεργοποίησε περισσότερη δύναμη στα χτυπήματα, καθώς και ανθεκτικότητα στα χτυπήματα του αντίπαλου. Μετά το τέλος του κάθε αγώνα, ο αθλητής (και όχι ο παίκτης), αναλόγως της απόδοσής του, αποκτάει πόντους εμπειρίας (Experience Points) και ανεβαίνει επίπεδα (ranks). Δηλαδή, όσο πιο πολύ χρησιμοποιείται ένας αθλητής, τόσο αυξάνονται και οι επιδόσεις του. Ουσιαστικά το σύστημα αυτό αντικαθιστά, με συνοπτικές διαδικασίες, το playable των τίτλων της κατηγορίας.

Το roster των αθλητών στο Supremacy MMA δυστυχώς απογοητεύει. Αν και υπάρχουν κάποιοι αξιόλογοι μαχητές, γνωστοί μόνο σε αυτούς που ασχολούνται εντατικά με το άθλημα, ο αριθμός τους είναι υπερβολικά μικρός, ειδικότερα πριν αρχίσουν να ξεκλειδώνονται νέοι. Για πρώτη φορά σε τίτλο της κατηγορίας, στο ρινγκ ανεβαίνουν και γυναίκες, αλλά πριν καλά-καλά αρχίσουμε να ονειρευόμαστε, το γεγονός ότι οι αθλήτριες είναι μόνο δύο και ότι μπορούν να αναμετρηθούν μόνο μεταξύ τους, γκρεμίζει τα όποια σατανικά σχέδια καταστρώναμε.

"Τσιγκουνιές" στα modes

Πέρα από φτωχή λίστα από ονόματα, η Kung Fu Factory έκανε "τσιγκουνιές" και στα διαθέσιμα modes. Το πρόβλημα ωστόσο δεν εντοπίζεται στο πλήθος των modes, αλλά κυρίως στην ποιότητά τους. Ας ξεκινήσουμε με το πρωτοεμφανιζόμενο για την κατηγορία, το Story Mode. Κάθε αθλητής έχει τη δική του ιστορία -δηλαδή "σχεδόν" κάθε αθλητής, μιας και περίπου δέκα από αυτούς είναι διαθέσιμοι στο story mode. Οι ιστορίες, πέρα ελάχιστων εξαιρέσεων, είναι μικρές, αδιάφορες και χιλιοειπωμένες (επί παραδείγματι: φτωχός, βιοπαλαιστής, αναγκάζεται να μπλεχτεί στα δίχτυα του αθλήματος για να επιβιώσει κλπ κλπ). Κάποια βίντεο, υπό τη μορφή σκίτσων, που συνοδεύονται από τραγικά voice overs, με αστεία μίξη ήχου, γεμίζουν τα κενά πριν και μετά από κάθε αγώνα. Ένα ξεχωριστό story mode υπάρχει και για τις δύο γυναίκες, το οποίο στο κεντρικό μενού δεσπόζει ως "Femme Fatale", αλλά στην ουσία δε διαφέρει σε τίποτα από την ιστορία όλων των υπόλοιπων αθλητών. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως σαν ιδέα το story mode σε έναν τέτοιο τίτλο είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά στην πράξη τα κάνει μαντάρα.

Αφού "ξεπεταχτεί" το story mode, ο παίκτης θα συνειδητοποιήσει πως η ενασχόλησή του με τον τίτλο θα πρέπει να περιοριστεί στα εξής modes: Tournaments (το τυπικό ladder που βλέπουμε στα fighting games) και Online Mode. Όσον αφορά το online multiplayer, προσπαθήσαμε, ουκ ολίγες φορές, να βρούμε αντίπαλο, αλλά τα καταφέραμε μόνο στις δύο. Αυτό οφείλεται είτε στο προβληματικό matchmaking, είτε στο ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που αγόρασαν τον τίτλο. Θεωρούμε πως η πρώτη περίπτωση είναι και η πιο πιθανή.

{PAGE_BREAK}

Όπως προαναφέραμε, το Supremacy MMA είναι η, πιο arcade μεν, αλλά και πολύ πιο βίαιη και undergroung δε, πλευρά του αθλήματος. Πολλές φορές, οι αθλητές αγωνίζονται με τζιν, με γυμνά χέρια, χωρίς τα απαραίτητα προστατευτικά, σε τσιμεντένια πατώματα και σε παρακμιακά ρινγκ. Οι εικόνες με τις οποίες ο παίκτης θα έρθει αντιμέτωπος είναι απελπιστικά βίαιες. Τόνοι αίματος θα καλύψουν τα σώματα και τα τριγύρω περιβάλλοντα, ενώ σπασμένα πόδια και χέρια υποχρεώνουν το πιο ευαίσθητο κοινό να κοιτάει παντού, εκτός από την οθόνη.

Kimura…στον αέρα

Ας περάσουμε όμως στο κυρίως πιάτο, το αγωνιστικό μέρος. Η λίστα των κινήσεων είναι ικανοποιητική και ταιριάζει στο underground ύφος του τίτλου -πολλοί αθλητές κάνουν διάφορα "ακροβατικά" επάνω στους αντιπάλους τους. Κάθε αθλητής μάχεται σύμφωνα με την πολεμική τέχνη που είναι μυημένος, οπότε υπάρχει αρκετή ποικιλία στο gameplay. Τα χτυπήματα προσγειώνονται χωρίς καθυστέρηση και τις περισσότερες φορές η ανταπόκριση είναι σχετικά γρήγορη. Υπάρχει όμως τρομερή ανισορροπία στις επιθέσεις. Επί παραδείγματι, μία τρομερά γρήγορη και σχεδόν θανατηφόρα αγκωνιά απευθείας στο κεφάλι του αντιπάλου, ίσα που "ξύνει" τη μπάρα υγείας, ενώ μία απλή τρικλοποδιά έχει πενταπλάσια αποτελεσματικότητα. Οι άμυνες και οι αποφυγές απαιτούν σωστό συγχρονισμό, διαφορετικά τα χτυπήματα θα βρουν πάντα το στόχο τους. Επιπροσθέτως, κατά τη διάρκεια της ενασχόλησής μας ήρθαμε αντιμέτωποι με πολλά glitches, που τις περισσότερες φορές ήταν αστεία -πως θα σας φαινόταν αν βλέπατε ένα kimura στο χέρι του… αέρα;

Ο οπτικοακουστικός τομέας, σε αντίθεση με το υπόλοιπο παιχνίδι, κάνει καλά τη δουλειά του. Τα μοντέλα των χαρακτήρων, χωρίς να παρουσιάζουν κάτι το επαναστατικό, είναι καλοδουλεμένα. Δε μπορούμε όμως να πούμε το ίδιο για το animation, που παραείναι ρομποτικό, ακόμη και για έναν arcade τίτλο σαν και αυτόν. Η μουσική, αναμενόμενα, αποτελείται από metal, instrumental θέματα και δίνει από την πλευρά της το δικό της τόνο στη δράση.

Που είσαι ρε THQ;

Σε τελική ανάλυση, το Supremacy MMA δεν καταφέρνει σε καμία περίπτωση να εκπληρώσει τις επιθυμίες που ίσως πολλοί παίκτες της κατηγορίας να είχαν. Ναι, υπάρχει βίαιο και σκληρό περιεχόμενο, ναι, είναι underground, αλλά το gameplay είναι ρηχό και με προβλήματα. Το σοβαρότερο πρόβλημα όμως είναι τα φτωχά modes. Μπορεί το story mode να μοιάζει ενδιαφέρον, αλλά η υλοποίηση αποδεικνύεται πολύ βιαστική. Το roster φτωχό, το online μέρος σχεδόν ανύπαρκτο, αλλά η τιμή σε "full price" επίπεδα. Θεωρούμε πως ο τίτλος θα είχε πολύ περισσότερη ανταπόκριση (και επιείκεια) αν ήταν διαθέσιμος μέσω Xbox Live ή PSN, σε λογική, για τα επίπεδα των εν λόγω υπηρεσιών, τιμή. Δεν μπορεί όμως, με κανέναν τρόπο, να δικαιολογήσει τα 40 ή τα 50 ευρώ που ζητάει από τους υποψήφιους αγοραστές του.

Σάκης Καρπάς