House of the Dead: OVERKILL – Extended Cut

O Rodriguez πρέπει να νιώθει περήφανος

Έχουμε διανύσει σχεδόν δύο χρόνια από την ημέρα που η SEGA αποφάσισε να επαναφέρει στο προσκήνιο την ιστορική σειρά House of the Dead και να πειραματιστεί με αυτήν, παραδίδοντας τα ηνία σε δυτικό στούντιο -συγκεκριμένα στη βρετανική Headstrong Games. Το πείραμα είχε πετύχει, αφού οι Βρετανοί δανείστηκαν σε μεγάλο βαθμό τη grindhouse αισθητική από την ομώνυμη ταινία του Robert Rodriguez, διατήρησαν το αγαπημένο on-rails gameplay που γνωρίσαμε στη δεκαετία του 1990, πρόσθεσαν έντονο gore στοιχείο και παρέδωσαν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της κατηγορίας για το Wii και όχι μόνο. Πλέον, το The House of the Dead: OVERKILL επιστρέφει, στο PS3 αυτή τη φορά, αφού με τη χρήση του Move μπορούν και οι κάτοχοι του συστήματος της Sony να απολαύσουν την… καφρίλα του.

Αναλυτικό κείμενο για τη νέα έκδοση δεν βρήκαμε σκόπιμο να ετοιμάσουμε, αφού όλα τα βασικά συστατικά του τίτλου μπορείτε να τα μάθετε διαβάζοντας το αρχικό review από την έκδοσή του στο Wii. Εδώ θα δούμε περιληπτικά τι ακριβώς περιλαμβάνει η “νέα” πρόταση για το PS3. Το Overkill διεξάγεται χρονικά πριν το πρώτο House of the Dead των arcades και φέρνει μαζί δύο αστυνομικούς (εκ των οποίων ο ένας αποτελεί σημαντική φυσιογνωμία για τη σειρά) που πρέπει να αντιμετωπίσουν ορδές ζόμπι (ή, πιο σωστά, “μεταλλαγμένων”).

Τώρα, για σενάριο αλήθεια δεν υπάρχει κάτι άξιο αναφοράς. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα γραμμικό -τύπου “light gun”- shooter, το οποίο φτιάχτηκε για να προσφέρει διασκέδαση κυρίως σε δύο φίλους (ο καλύτερος τρόπος κατά την άποψή μας να παίξετε το εν λόγω πόνημα) για λίγες ώρες. Το ενδιαφέρον, ωστόσο, με την Extened Cut έκδοση, είναι η ύπαρξη δύο νέων επιπέδων που έλλειπαν από την αρχική κυκλοφορία. Το γιατί έλλειπαν είναι θέμα προς συζήτηση, αλλά εκτιμούμε ότι παρά την “18+” ηλικιακή ταξινόμηση που είχε το παιχνίδι στο Wii, ορισμένα στοιχεία ήταν ίσως υπερβολικά για το “οικογενειακό προφίλ” του συστήματος. Και όταν λέμε υπερβολικά, αναφερόμαστε σε σκηνές είτε in-game, είτε κινηματογραφικές, που θα έκαναν ακόμα και τον κύριο Rodriguez να κοκκινήσει από ντροπή.

Η παρουσία μια παραπληγικής στριπτιζέζ, που μαζί με την αδελφή του δολοφονημένου -ανάπηρου- εραστή της (και οι δύο με ελάχιστα ρούχα) να σαρώνουν με τεράστια όπλα ομοφυλόφιλες κοπέλες που μεταλλάχθηκαν σε ζόμπι, είναι για παράδειγμα μια τέτοια κατάσταση, που καθιστά το Overkill Extened Cut μια πραγματικά ξεχωριστή δημιουργία που δε συναντάς συχνά. Βέβαια, πρέπει να αναφέρουμε εδώ ότι τα πάντα είναι “πασπαλισμένα” με άφθονες δόσεις καυστικού, σατυρικού ή ακόμα και αυτοσαρκαστικού χιούμορ, που παραπέμπει σε πολλές splatter/ gore ταινίες δεύτερης ή τρίτης (και βάλε) διαλογής. Και πρέπει να αποδώσουμε τα εύσημα στη δημιουργό, γιατί κάθε επίπεδο, κάθε μουσικό θέμα, κάθε ατάκα που ξεστομίζουν οι αθυρόστομοι πρωταγωνιστές είναι εντός κλίματος και αποδίδει τέλεια το αλήτικο ύφος που ήθελε να περάσει στο παιχνίδι.

{PAGE_BREAK}

Εκτός λοιπόν από τις νέες αποστολές/ επίπεδα και την εμφάνιση νέων πρωταγωνιστών, η ειδική αυτή έκδοση του Overkill περιλαμβάνει κάποιες βελτιώσεις στον οπτικό τομέα. Αρχικά έχουμε τη δυνατότητα 3D απεικόνισης, που ειδικά σε ένα τόσο “σκηνοθετημένο” και γραμμικό παιχνίδι με άποψη πρώτου προσώπου, λειτουργεί τέλεια. Και εκφέρουμε άποψη παρόλο που ο υπογράφων δεν έχει ακόμα στην κατοχή του 3D δέκτη, διότι το Extended Cut του Overkill προσφέρει (εκτός από το σύγχρονο 3D) τον παραδοσιακό “anaglyph” τρόπο 3D ψευδαίσθησης (με τα magenta/ πράσινα είδωλα), τον οποία δοκιμάσαμε.

Ναι, όλοι γνωρίζουμε τα μειονεκτήματα αυτού του παρωχημένου τρόπου 3D απεικόνισης (κούραση στα μάτια, απώλεια χρωμάτων), όμως, εδώ λειτουργεί άριστα και δένει ιδανικά με την “παίζω 1-2 επίπεδα στα γρήγορα” φιλοσοφία και δομή του τίτλου. Από εκεί και πέρα, η Extended Cut του Overkill διαθέτει ήχο DTS -με εντυπωσιακά αποτελέσματα- και ορισμένες αισθητικές βελτιώσεις, περισσότερο στον τρόπο απεικόνισης των γραφικών και όχι τόσο στον αριθμό των πολυγώνων και στις υφές, στοιχεία που προδίδουν ότι έρχονται ως κληρονομιά ενός πιο αδύναμου συστήματος.

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Δύο νέα επίπεδα με πρωταγωνίστριες τις πιο αλήτισσες ηρωίδες που είδαμε ποτέ, τα αρχικά επτά επίπεδα βελτιωμένα σε κάποιο βαθμό, εμφάνιση νέων τεράτων, νέα όπλα, υποστήριξη 3D σε πολλαπλές μορφές, εξαιρετικός ήχος και soundtrack και, τέλος, υποστήριξη Move για “light gun” αίσθηση (τονίζουμε ότι το Move δεν είναι απαραίτητο, απλά υποστηρίζεται). Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε το απολαυστικό, ποπ κορν gameplay που εγγυάται η σειρά, το τρελό χιούμορ που κατακλύζει τον τίτλο και τη σχετικά χαμηλή τιμή διάθεσης (ο τίτλος δεν είναι ακριβώς "budget") τότε δεν βρίσκουμε λόγο κάποιος που αγαπά την ιστορική σειρά της SEGA (και δεν είχε δει την αρχική έκδοση) να παραβλέψει αυτήν την πρόταση.

Γιώργος Καλλίφας