Mario & Sonic at the London 2012 Olympic Games

Η προσπάθεια μετράει, έτσι δεν είναι;

Φανατικός οπαδός της Sega εν έτει 1993, πέφτει για αδιευκρίνιστους λόγους σε κώμα μακράς διάρκειας και ξυπνάει τη σήμερον ημέρα. Ενώ ο εγκέφαλός του προσπαθεί ακόμα να “χωνέψει” το “τέρας” που λέγεται διαδίδκτυο και γιατί όλοι κυκλοφορούν με ένα κινητό στο χέρι, κατευθύνεται μετά από κάποιες μέρες “προσαρμογής” στο αγαπημένο του τοπικό κατάστημα βιντεοπαιχνιδιών. Έχει κλείσει. Ρωτάει, μαθαίνει και ξεκινάει για το mall. Μπαίνει στο μαγαζί και το μόνο που βλέπει από την αγαπημένη του Sega είναι αυτό: ο Sonic, εκείνος ο cool μπλε σκαντζόχοιρος που λάτρευε, δίπλα στον “ζυμαρούλι”, γλυκάσχημο –νέα λέξη μόνο για τον Mario που μόλις επινόησα- ιταλό μουστακαλή υδραυλικό να πηδάνε κάτι εμπόδια όλο χαρά σε ένα εξώφυλλο παιχνιδιού για κονσόλες της Nintendo.

Παγώνει, χλωμιάζει, το κοιτάει και το ξανακοιτάει μήπως και δεν είδε καλά την πρώτη φορά, μήπως πρόκειται για κάποια καλοστημένη φάρσα. Όμως, αυτό παρέμενε απαράλλακτο και εκνευριστικά ατάραχο (;;) . Κάπου εκεί ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν. “Ακόμα δεν το γύρισε στις φρουτόκρεμες αυτή η καταραμένη κόκκινη εταιρία;” ήταν η τελευταία σκέψη που πρόλαβε να κάνει πριν το σώμα και το μυαλό του καταρρεύσουν για ακόμα μια φορά. Πόσα να αντέξει ο φουκαράς;

Φήμες λένε ότι ακόμα δεν έχει συνέλθει πλήρως, ενώ οι γιατροί δηλώνουν πως το σοκ παραήταν μεγάλο. Πάλι καλά που δεν έπαιξε και το παιχνίδι λέμε εμείς. Πέρα από την πλάκα, ποιος θα το φανταζόταν τη δεκαετία του ’90 ότι οι δύο πιο αναγνωρίσιμες μασκότ των βιντεοπαιχνιδιών και “ορκισμένοι εχθροί” θα κατέληγαν στα “γεράματα” τους να ποζάρουν παρέα στα εξώφυλλα ολυμπιακών τίτλων; Μάλλον κανείς. Το κακόγουστο αστείο ξεκίνησε το 2007, όπου το Mario and Sonic at the Olympic Games κυκλοφόρησε για Wii και DS ως ένα “εναλλακτικό” -αλλά ταυτόχρονα επίσημο (!)- παιχνίδι των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου, στο οποίο η μεγάλη “παρέα” των δύο μασκότ αγωνιζόταν σε διάφορα αθλήματα του κορυφαίου αθλητικού γεγονότος.

Ο τίτλος που αναπτύχθηκε από τη Sega, κινήθηκε στη μετριότητα ως party game και ακόμα χαμηλότερα ως αθλητικός τίτλος. Οι πωλήσεις του, ωστόσο, ήταν εκπληκτικές, με συνέπεια να παρουσιάζουμε αυτή τη στιγμή το αντίστοιχο των Ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου. Μπορεί η Sega να τα καταφέρει καλύτερα αυτή τη φορά;

London Calling

Για αρχή, το παιχνίδι διαθέτει μια “άλφα” ποικιλία, καθώς περιλαμβάνει μια πληθώρα Ολυμπιακών αθλημάτων –όλα όσα υπήρχαν στο προηγούμενο επιστρέφουν μαζί με ορισμένα καινούργια- αλλά και κάποια άλλα, πιο “φευγάτα” mini-games, που ξεφεύγουν από τη λογική των αγώνων και θυμίζουν παραδοσιακά party games. Τα αθλήματα κυμαίνονται από τους κλασσικούς αγώνες ταχύτητας, ρίψεων, κολύμβησης, ποδηλάτου, ιππασίας, ρυθμικής γυμναστικής μέχρι badminton –που δεν υπήρχε στο προηγούμενο-, πινγκ πονγκ, ποδόσφαιρο, beach volley –που είναι πανομοιότυπο με το αντίστοιχο του Mario Sports Mix-, ξιφασκία και άλλα.

Ορισμένα είναι πιο διασκεδαστικά από άλλα, ωστόσο, κανένα δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα από το σωρό. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων, δυστυχώς, είναι η παντελής έλλειψη βάθους, που οδηγεί γρήγορα στην πλήξη, ακόμα και στο multiplayer τμήμα. Το παραδοσιακό και καταστροφικό για τους μοχλούς button mashing του “πατέρα” της κατηγορίας, Track and Field, εδώ έχει αντικατασταθεί με αντίστοιχες κινήσεις του Wii Remote για τους αγώνες ταχύτητας, ενώ όλα τα υπόλοιπα βασίζονται στο σωστό συγχρονισμό είτε κινήσεων είτε πατήματος κουμπιών.

Μιας και απευθύνεται κυρίως σε μικρότερες ηλικίες, μέσα σε λίγα λεπτά το πιθανότερο είναι πως θα έχετε καταρρίψει κάθε ρεκόρ με οποιοδήποτε άθλημα καταπιαστείτε. Βέβαια, το παιχνίδι είναι φτιαγμένο για multiplayer, οπότε, όσοι σκοπεύατε να το παίξετε μόνοι, απλά ξεχάστε το. Η πρόκληση είναι ανύπαρκτη ενώ, όπως είπαμε και προηγουμένως, από βάθος, είναι σκέτη “χαλκομανία”. Αυτό όμως είναι λίγο πολύ αναμενόμενο από παιχνίδια που στοχεύουν στην παρεϊστικη, άμεση και άκοπη –πνευματικά, γιατί σωματικά κόντεψε να μας “φύγει” το χέρι- διασκέδαση. Οπότε, το δικαιολογούμε μέχρι ενός βαθμού στο μυαλό μας.

Το πραγματικά αδικαιολόγητο από την άλλη, είναι ο χειρισμός του. Μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια εξέλιξης του motion gaming, με το Wii Motion Plus να έχει ωριμάσει στην αγορά και το Wii Sports Resort να έχει κάνει επίδειξη των δυνατοτήτων του στο είδος, η Sega μας επιστρέφει πίσω στο χρόνο, προσφέροντας μια εμπειρία που ακόμα και για launch τίτλο θα ήταν μετριότατη.

Χοντροκομμένη ανάγνωση κινήσεων, μηδενική ακρίβεια και, ουσιαστικά, απλή αντικατάσταση του κουμπιού με μια κίνηση στο… περίπου. Το παιχνίδι συγκεντρώνει πάνω του όλα τα “προς αποφυγήν” σχεδιαστικά στραβοπατήματα του motion gaming, που δικαίως του χάρισαν το χαρακτηρισμό του gimmick στη βιομηχανία. Η λογική εξήγηση είναι πως το παιχνίδι δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να περιορίσει, ούτε στο ελάχιστο, το κοινό και τη μεγάλη εμπορική δύναμη των πρωταγωνιστών του, το υιοθετώντας τα οφέλη του Wii Motion Plus. Το καταλαβαίνουμε, αλλά δεν το δικαιολογούμε. Διότι όταν ακόμα και το αρχικό Wii Sports έχει κάνει καλύτερη δουλειά, τότε, μάλλον κάποιοι δεν προσπάθησαν αρκετά.

{PAGE_BREAK}

Δεν ξέρουν από party στο Λονδίνο

Στα mini-games ή "dream events" όπως ονομάζονται στο παιχνίδι, δέκα στον αριθμό, τα πράγματα εμφανίζουν μια μικρή βελτίωση και ιδίως με παρέα μπορούν να προσφέρουν αρκετή διασκέδαση. Όλα παίζονται κρατώντας το Wii Remote οριζόντια και θυμίζουν την αντίστοιχη λογική των Mario Party. Απλοί και ευνόητοι μηχανισμοί συλλογής πόντων -κατά προτίμηση εις βάρος του αντιπάλου-, περιστασιακή συνεργασία μεταξύ των παικτών και το απαραίτητο… χάος. Το πρόβλημα είναι πως το “έργο” το έχουμε ξαναδεί και το έχουμε δει και καλύτερα παιγμένο κιόλας. Και αυτό είναι μάλλον το γενικότερο παράπονό μας για το παιχνίδι. Δεν έχει τίποτα καινούργιο να επιδείξει, τίποτα που να το ξεχωρίζει πέραν των διάσημων χαρακτήρων του.

Ακόμα και το πρόσθετο London Party mode είναι στην τελική μια προσθήκη που δεν προσφέρει κάτι το αξιομνημόνευτο. Είναι καλό που υπάρχει, αλλά δεν φέρνει και τα πάνω-κάτω. Σε αυτό, τέσσερις παίκτες καλούνται να συναγωνιστούν στη συλλογή συγκεκριμένου αριθμού αυτοκόλλητων για να κερδίσουν. Τα αυτοκόλλητα κερδίζονται από διάφορα events –τα οποία μπορεί να είναι mini games, ερωτήσεις γνώσεων σε μορφή τηλεπαιχνιδιού, τροχός της τύχης και άλλα- που ενεργοποιούνται όταν κάποιος παίκτης βρει έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα –όπως π.χ. τον Toad- που περιπλανιέται στους δρόμους του Λονδίνου.

Κοινώς, είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, με το Λονδίνο ως “σκηνικό” αλλά χωρίς ζάρια και κλασσικούς γύρους. Στα Mario Party οι παίκτες μαζεύουν νομίσματα και αστέρια, εδώ αυτοκόλλητα, σε μια σαφώς πιο απλουστευμένη και πιο βαρετή εκδοχή της συνταγής, που στερείται τις ανατροπές και τις εκπλήξεις του τίτλου της Nintendo. Όπως και σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι, το να παίζεις μόνος αποδεικνύεται πολύ γρήγορα πληκτικό, αφού ακόμα και στο “δύσκολο” το παιχνίδι δεν προσφέρει την παραμικρή πρόκληση.

Από τεχνικής απόψεως, όπως συμβαίνει συνήθως στα παιχνίδια αυτού του είδους, το Mario & Sonic at the 2012 London Olympic Games δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο να επιδείξει.Τα γραφικά είναι απλώς λειτουργικά και περνούν απαρατήρητα στο σύνολο του παιχνιδιού, κάτι που περισσότερο λειτουργεί υπέρ τους παρά το αντίθετο. Όσον αφορά τον ήχο τώρα, αρκεί να αναφέρουμε πως, μετά από δύο ώρες, προτιμήσαμε να παίζουμε με κατεβασμένη την ένταση και να συνοδεύουμε το παιχνίδι με μουσική της επιλογής μας. Φυσικά, στο multiplayer το τελευταίο που θα προσέξετε είναι ο ήχος, οπότε και εδώ η καταλληλότερη λέξη για τον χαρακτηρίσουμε είναι: αδιάφορος.

Ευτυχώς οι Ολυμπιακοί είναι ανά τέσσερα χρόνια…

Προσπαθούμε να βρούμε ορισμένα ελαφρυντικά για τον τίτλο, εξάλλου, για τον Mario και τον Sonic μιλάμε, για “δικά μας” παιδιά δηλαδή, αλλά δεν τα καταφέρνουμε. Ως αθλητικός τίτλος στέκεται μειονεκτικά ακόμα και απέναντι στα μέτρια προηγούμενα παιχνίδια των Ολυμπιακών αγώνων που είχαν μετατρέψει το button mashing σε επιστήμη. Αυτός δεν είναι τόσο συναρπαστικός –αφήστε που από το πολύ κούνημα πιάστηκε το χέρι μας. Φυσικά δεν το συζητάμε καν για το Wii Sports Resort, που είναι η επιτομή των αθλητικών mini-games στο Wii. Αυτό βρίσκεται σε άλλο επίπεδο.

Ως party game έχει την πλάκα και τον χαβαλέ του, αλλά στην τελική, όταν είσαι με καλή παρέα, ποιο παιχνίδι δεν έχει; Υπάρχουν καλύτερα party games εκεί έξω και το Mario and Sonic τις περισσότερες φορές φαίνεται να μην έχει δικές του ιδέες. Πιο ενοχλητικό απ’ όλα, όμως είναι πως γνωρίζει καλά το κοινό στο οποίο απευθύνεται και ξέρει πως θα τα βγάλει πέρα έστω και με αυτήν την ελάχιστη προσπάθεια.

Ξέρει πως θα πουλήσει ακόμα και αν χρησιμοποιεί και εκμεταλλεύεται το Wii Remote με την προχειρότητα ενός launch τίτλου, ακόμα και αν τεχνικά και σχεδιαστικά έχει αρκεστεί στα απολύτως απαραίτητα και πως στην ουσία είναι ο ορισμός της εκμετάλλευσης των χαρακτήρων και του ονόματός του. Αρκεί να σκεφτούμε το αν θα του δίναμε την παραμικρή σημασία χωρίς αυτούς τους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν και όλα μπαίνουν στη σωστή τους θέση. Αν στο Ολυμπιακό ιδεώδες η προσπάθεια είναι αυτή που μετράει περισσότερο, τότε το Mario and Sonic at the London 2012 Olympic Games δεν φαίνεται άξιος εκπρόσωπός του.

Γιώργος Πρίτσκας