Steel Battalion: Heavy Armor

Μια καταστροφική εμπειρία

Η From Software είναι μια εταιρία με σημαντικούς τίτλους στο roster της και μεγάλη εμπειρία στον χώρο. Σειρές όπως οι Tenchu, Armored Core και Souls την έχουν οδηγήσει σε μεγάλες επιτυχίες και δίκαια πλέον μάχεται για το τίτλο του βασιλιά του hardcore gaming στις κονσόλες. Πρόσφατα, γνώρισε τν νέα της επιτυχία με το Dark Souls, όπου απέδειξε περίτρανα πως υπάρχει μια τεράστια μερίδα αγοραστικού κοινού, η οποία διψάει για πρόκληση και σνομπάρει τα σύγχρονα εύκολα παιχνίδια. Όπως ήταν επόμενο, όταν μαθεύτηκε πως το νέο Steel Battalion θα ερχόταν από τα δικά της τα χέρια, οι ελπίδες των Xbox fans εκτοξεύθηκαν στη στρατόσφαιρα.

Άλλωστε και το θέμα με τα mechs το κατείχε από τα Armored Core, αλλά και τον hardcore simulation ρεαλισμό θα μπορούσε να τον δώσει. Όλα, λοιπόν, ήταν σωστά προγραμματισμένα και στρωμένα σε ένα δρόμο για ένα θρυλικό παιχνίδι. Με ένα μικρό πρόβλημα όμως. Το Kinect…

Για όσους δεν γνωρίζουν τη σειρά Steel Battalion, πρόκειται για ίσως το πιο hardcore simulation παιχνίδι όλων των εποχών. Κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα για το πρώτο Xbox και συνοδευόταν από με ένα τεράστιο σύστημα χειρισμού με 40 κουμπιά, joysticks, πεντάλ και λοιπούς μοχλούς και έδινε την ευκαιρία στους παίκτες να χειριστούν πλήρως ένα τεράστιο mech μέσα σε συνθήκες μάχης. Η τρομερή λεπτομέρεια στο χειρισμό οδήγησε το παιχνίδι να αποκτήσει cult status και να αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά συλλεκτικά κομμάτια στην αγορά.

Ερχόμενοι στο νέο παιχνίδι της σειράς όμως, η Capcom αποφάσισε να εγκαταλείψει το controller και να προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί το κενό αγοράς σκληροπυρηνικών τίτλων για το Kinect. Δυστυχώς όμως, το αποτέλεσμα αποδεικνύεται καταστροφικό και καταδικάζει, εν τέλει, έναν τίτλο με ωραίες ιδέες αλλά τραγική υλοποίηση.

Η ιστορία του παιχνιδιού έχει ενδιαφέρον background. Στα μέσα του αιώνα ένα μικρόβιο κατάφερε να καταστρέψει όλα τα μικροτσίπ σιλικόνης στον πλανήτη και να οδηγήσει το ανθρώπινο γένος σε μια δίνη αυτοκαταστροφής. Η παγκόσμια διοίκηση και οικονομία κατέρρευσαν μέσα σε λίγες ημέρες και ο κόσμος γρήγορα οδηγήθηκε στο χάος. Εν μέσω αυτού του πανικού, εμφανίστηκε η παντοδύναμη Asian Empire, η οποία με το πρόσχημα της σωτηρίας του κόσμου, επιτέθηκε σε όλες τις δυτικές δυνάμεις και γρήγορα τις κυρίευσε. Εν έτει 2083, η Ευρώπη είναι υπό την κατοχή της και η Αμερική είναι σχεδόν κατεστραμμένη.

Εδώ ο παίκτης παίρνει το ρόλο ενός πιλότου των τελευταίων δυνάμεων του αμερικανικού στρατού σε μία τελευταία προσπάθεια αντεπίθεσης. Είναι εμφανές ότι το σκηνικό του παιχνιδιού έχει αρκετό ενδιαφέρον και η ατμόσφαιρα που πλαισιώνει τον τίτλο είναι αρκετά δυνατή, με έμφαση στο ανθρώπινο δράμα και στις σχέσεις μεταξύ των συμπολεμιστών.

Το πρόβλημα είναι πως παραμένει εκεί, στην ατμόσφαιρα, και αδυνατεί να αποτελέσει κινητήριο μοχλό για τις αποστολές. Και όταν και οι ίδιες οι αποστολές είναι κάπως κοινότυπες και χάνουν σε βάθος, το ενδιαφέρoν για τους χαρακτήρες πιθανά να μην είναι αρκετό για να πάτε παρακάτω. Τεχνικά το Steel Battalion: Heavy Armor είναι μια αρκετά περίεργη περίπτωση. Στα pre-rendered εισαγωγικά βίντεο πριν τις αποστολές θα δείτε πολύ όμορφα γραφικά και σκηνοθεσία που θα ζήλευαν πάρα πολλοί στο Hollywood.

Μπαίνοντας μέσα στο παιχνίδι όμως, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Παρά τα όμορφα φίλτρα που δίνουν σωστούς χρωματισμούς και διακυμάνσεις, τις έξυπνες λεπτομέρειες σε διάφορα σημεία αλλά στα βασικά του στοιχεία, το παιχνίδι δείχνει αρκετά παλιό. Ο σχεδιασμός των mechs είναι αρκετά χοντροκομμένος, οι σκιάσεις είναι εποχής Xbox και αρκετά περιβάλλοντα δείχνουν “πλαστικά”. Ακόμα και οι εκρήξεις δείχνουν, αλλά και ακούγονται, κάπως υποτονικές.

{PAGE_BREAK}

Όλα τα προαναφερθέντα όμως θα τα ξεχνούσαμε εν ριπή οφθαλμού αν το gameplay του τίτλου βρισκόταν σε ικανοποιητικά επίπεδα. Και σε ένα μακρινό μέλλον με καλύτερη τεχνολογία, θα μπορούσε να είναι πραγματικά εκπληκτικό, καθώς οι ιδέες που έχει είναι πανέξυπνες. Το Heavy Armor παίζεται με συνδυασμό κανονικού controller και Kinect, με το πρώτο να επιτρέπει την κίνηση του mech μέσα στην πίστα, τη στόχευση και τους πυροβολισμούς και το δεύτερο για να έχουμε τον απόλυτο έλεγχο του εσωτερικού του.

Και μιλάμε για τον απόλυτο έλεγχο, καθώς έχουμε πολλούς μοχλούς και κουμπιά που θα πρέπει να ελέγχουμε συνεχώς για την ομαλή λειτουργία του άρματος. Θέλετε να ελέγξετε τη γύρω περιοχή; Θα σηκωθείτε για να βγείτε έξω και θα σηκώσετε τα κιάλια σας στο πρόσωπο για να δείτε πιο καθαρά. Πέθανε κάποιος από το πλήρωμά; Θα πρέπει να προσπαθήσετε να εκτελέσετε και τη δική του δουλειά αν θέλετε να επιβιώσετε.

Ο ρεαλισμός των κινήσεων είναι πραγματικά υπέροχος και οι ιδέες του παιχνιδιού ίσως να μας δείχνουν το μακρινό μέλλον, όπου τα παιχνίδια θα κινούνται σε πραγματική εικονική πραγματικότητα. Δυστυχώς όμως, το Heavy Armor κυκλοφόρησε το 2012 και όχι το 2083 και με τη σημερινή τεχνολογία του Kinect αποτελεί τον ορισμό του “unplayable” τίτλου, καθώς οι κινήσεις είναι πάρα πολλές και το Kinect αδυνατεί να ακολουθήσει. Από τη πρώτη στιγμή είναι πασιφανές ότι δεν μπορούμε να δώσουμε πολλές εντολές, ενώ σχεδόν πάντα δίνοντας μια εκτελούνται και άλλες ταυτόχρονα. Και σε έναν τίτλο “simulation”, ο οποίος απαιτεί απόλυτη ακρίβεια αλλά και ταχύτητα, το Kinect αποδεικνύεται εξωφρενικά “λίγο”.

Και δυστυχώς, όσο και αν ασχοληθεί κανείς μαζί του (αν κάνετε υπομονή και περάσετε την πρώτη αποστολή, θα είναι άθλος), φαίνεται ότι δεν έχουμε να κάνουμε με θέμα συνήθειας αλλά αδυναμίας της τεχνολογίας και κακού σχεδιασμού. Το στενάχωρο της υπόθεσης είναι πως ο τίτλος δεν υποστηρίζει καθόλου το controller των παλιών παιχνιδιών (η προσθήκη ενός USB αντάπτορα στο πακέτο ίσως και να μην ήταν τόσο δύσκολη), γεγονός που θα καθιστούσε το Heavy Armor πολύ ευχάριστο και διαφορετικό για να ασχοληθείτε.

Το Steel Battalion: Heavy Armor, λοιπόν, παραμένει πιστό στους προκατόχους του και προσφέρει μια “άγρια”, hardcore εμπειρία με βαθιά ατμόσφαιρα και πολύ έξυπνες ιδέες. Δυστυχώς όμως, ο χειρισμός του έχει τόσα προβλήματα στην εφαρμογή των ιδεών του, με αποτέλεσμα το πόνημα της From Software να “αυτοκαταστράφηκε” κάτω από το βάρος του μεγαλεπήβολου στόχου του.

Ελπίζουμε να το ξαναδούμε σωστά στρωμένο το 2083!

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος