Risen 2: Dark Waters

Under Gothic Roger

Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που να μπορεί να προσθέσει κανείς στα γραφόμενα του GameOver για την PC έκδοση του Risen 2, σε ό,τι αφορά τη μεταφορά του στις κονσόλες (και δη στο Xbox 360). Κι αυτό, διότι από άποψη περιεχομένου τα πράγματα είναι πανομοιότυπα. Έχουμε να κάνουμε για ακόμη μία φορά με ένα "ξεροκέφαλο" RPG παλιάς κοπής, στα χνάρια της παράδοσης της Piranha Bytes, το οποίο λίγο μόνο έχει εξελιχθεί σε σχέση με τους προκατόχους του. Οι όποιες αλλαγές σε σχέση με τα τρία πρώτα Gothic, εντοπίζονται στο ότι κάποια πράγματα έχουν απλοποιηθεί (και αυτό δεν ισχύει πάντα -κάποια έχουν μείνει πεισματικά τα ίδια).

Παρόλα αυτά, και παρά τις κακοτοπιές, εκπλήσσει ευχάριστα η εμμονή της εταιρείας ανάπτυξης να παραδίδει πολύ πλούσιους κόσμους με τεράστιο περιεχόμενο, πολλά side quests και έντονο το στοιχείο της εξερεύνησης (που ο παίκτης γνωρίζει ότι θα αποδώσει καρπούς). Το πρόβλημα έγκειται (όπως πολύ σωστά το εντόπισε ο Νίκος Καβακλής στην έκδοση PC) στο ότι, πάνω στη φούρια να προστεθεί ή να διατηρηθεί σε σχέση με το πρώτο Risen μεγάλο περιεχόμενο, δεν έχουν τηρηθεί οι ισορροπίες. Ουσιαστικά μιλάμε για στοιχεία του τίτλου και του gameplay που, πολύ απλά, όποιο δρόμο κι αν ακολουθήσει ο παίκτης, ίσως και να μη τα χρησιμοποιήσει ποτέ.

Σε αυτά προστίθεται το βασικό πρόβλημα ότι τα δύο βασικά factions του παιχνιδιού, στα οποία νωρίς στο παιχνίδι πρέπει να ενταχθεί ο παίκτης (ή στο ένα ή στο άλλο), δεν είναι ισορροπημένα και το ίδιο αποτελεσματικά. Η διαφορετικότητα που προσφέρει η επιλογή του δρόμου του Voodoo σε καμία περίπτωση δεν ισοσκελίζει την ταλαιπωρία και την αναποτελεσματικότητα στη μάχη σε σχέση με την εύκολη λύση της Ιεράς Εξέτασης (και της επιλογής των πυροβόλων όπλων), που μετατρέπουν την πλειοψηφία των μαχών σε εύκολη υπόθεση. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι και πάλι το παιχνίδι δεν είναι αιφνιδιαστικά και συχνά άδικα δύσκολο.

Στα του Xbox 360, πρέπει να τονίσουμε το γεγονός ότι αν κάποιος ανέφερε σε παίκτη του πρώτου Gothic ότι κάποια χρόνια μετά η σειρά θα μπορεί να παιχθεί με χειριστήριο, ο τελευταίος θα γελούσε τουλάχιστο δύο μέρες. Κι όμως, η ομάδα ανάπτυξης έχει κάνει πολύ καλή δουλειά με την παραμετροποίηση του χειρισμού, κάτι που δούλευε άψογα και στην PC έκδοση του παιχνιδιού. Λόγω της σχετικής απλοποίησης του Inventory, ο παίκτης δεν αντιμετωπίζει προβλήματα στη διαχείρισή του και, γενικώς, η πλοήγηση σε Journal, χάρτη και υπάρχοντα είναι απροβλημάτιστη.

{PAGE_BREAK}

Στη μάχη, το χειριστήριο δουλεύει άψογα, αν και μιλάμε για μία απλοποιημένη μορφή των παλαιών συστημάτων των Gothic, που εκτός από κάποιες ειδικές κινήσεις, δεν απαιτεί πολύ περισσότερα από τρεις –τέσσερις βασικούς συνδυασμούς κινήσεων. Συνολικά (και στις δύο εκδόσεις) είναι βέβαιο ότι δε δόθηκε το απαραίτητο βάρος στο να βελτιωθούν ή να εξαλειφθούν κάποια χρόνια προβλήματα της σειράς. Συγκεκριμένα, το animation συνεχίζει να δυσκολεύει κατά τη διάρκεια των melee συγκρούσεων, οι αποκρούσεις ή οι αποφυγές συνεχίζουν να είναι μεγέθη σχετικά, και το κλείδωμα του εχθρού ακόμα και σήμερα αποτελεί θέμα μελέτης σε πολλά διεθνούς κύρους συνέδρια.

Τεχνικώς, το Risen 2 είναι πολύ βελτιωμένο σε σχέση με τον προκάτοχό του και δε λείπουν οι στιγμές που δείχνει πολύ όμορφο. Προβλήματα υπάρχουν βέβαια, και στην προσπάθεια των δημιουργών η ομορφιά της PC έκδοσης να περάσει στις κονσόλες στοιχίζει σε πτώση του ρυθμού ανανέωσης στην οθόνη, ιδίως σε περιοχές με πολύ πλούσια βλάστηση. Το pop up είναι έντονο, ενώ σε περιπτώσεις fast travel ο παίκτης γίνεται μάρτυρας του στησίματος του σκηνικού από το πρώτο texture μέχρι τις τελευταίες υφές. Τόσο σταδιακά γίνεται η φόρτωση της περιοχής. Τη συνολική προσπάθεια, πέρα από τις τεχνικής φύσεως παρασπονδίες, την υπονομεύουν τα επαναλαμβανόμενα περιβάλλοντα (πολύ, μα πολύ πράσινο) και το πολύ κακό animation. Παρόλα αυτά, όπως προαναφέραμε, σχεδιαστικά (σε ό,τι αφορά την απόδοση του πειρατικού στυλ) έχουν γίνει κάποιες πολύ πετυχημένες επιλογές με ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Γενικά, το Risen 2 στις κονσόλες δεν έχει διακοσμητικό χαρακτήρα στα ράφια των καταστημάτων και στις ιστοσελίδες του ειδικού Τύπου. Μπορεί να αποτελέσει επιλογή ενός gamer που του αρέσουν τα RPGs (κυρίως τα παλαιάς κοπής). Στα συν, έχουμε το ότι ένας άσχετος με το είδος παίκτης μπορεί να έρθει σε επαφή με το ατόφιο Gothic στυλ παιχνιδιών (με αρκετές απλοποιήσεις και κάποιες παραχωρήσεις που μπορεί να είναι και θετικές). Στα πλην, ομοίως…

Σάββας Καζαντζίδης