Damage Inc. Pacific Squadron WWII

Ανώμαλη προσγείωση….

Μόνο κοιτώντας τον τεράστιο, κοινότυπο και αδιάφορο τίτλο του παιχνιδιού που εξετάζουμε εδώ, κάποιος θα μπορούσε αυθόρμητα να υποθέσει ότι αυτή η κυκλοφορία δε γίνεται παρά να αποτελεί μία ακόμα πρόταση από αυτές που βρίσκει κανείς στις “σωρούς”. Το Damage Inc.: Pacific Squadron WWII αποτελεί μία πρόταση της Mad Catz, γνωστή περισσότερο από διάφορα -υψηλής ποιότητας είναι η αλήθεια- περιφερειακά που έχει αναπτύξει κατά καιρούς. Άλλωστε, στη συλλεκτική έκδοση περιλαμβάνεται το χειριστήριο-joystick Mad Catz AV8R Flight Stick, δίνοντας έντονα την εντύπωση ότι τελικά το ίδιο το βιντεοπαιχνίδι αποτελεί το μπόνους του χειριστηρίου και όχι το αντίθετο.

Με την κυκλοφορία του αξιοπρεπέστατου Birds of Steel πριν από μερικούς μήνες, το Damage Inc. δείχνει να αποτελεί μία εντελώς παρωχημένη προσπάθεια, που υπολείπεται σε όλους τους τομείς σε σχέση με τον τίτλο της Gaijin Entertainment.

Συνολικά θα πάρουμε μέρος σε 23 αποστολές, ξεκινώντας από την επιδρομή των Ιαπώνων στο Pearl Harbor (όπως είναι φυσικό σε αυτού του είδους τους τίτλους), φτάνοντας τελικά ως το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Η υπόθεση ακολουθεί τις περιπέτειες ενός νεαρού πιλότου, ακούγοντας συνεχώς τη φωνή του να αφηγείται τις πολεμικές εξελίξεις και τις αποστολές που πρόκειται να ακολουθήσουν και απεικονίζοντας παράλληλα διάφορα απλοϊκά σκίτσα.

Η απόδοση των ομιλιών στις cutscenes αλλά και στις συνομιλίες με τους ασυρμάτους κατά τη διάρκεια της δράσης είναι απλά απελπιστικά κακές. Κάθε προσπάθεια για συναίσθημα από τον πρωταγωνιστή πέφτει στο κενό, ενώ ακόμα και στις πιο δύσκολες και επικίνδυνες καταστάσεις ο υπεύθυνος των επιχειρήσεων ακούγεται σαν να αποδίδει τις εντολές του σε κάποια άσκηση ρουτίνας. Εν ολίγοις, το κουμπί του skip έχει εδώ τον πρώτο λόγο…

Η κατάσταση δε διορθώνεται ιδιαίτερα στο gameplay, τομέα όπου του Damage Inc. χάνει πανηγυρικά κάθε ελπίδα, ειδικά αν συγκριθεί με το Birds of Steel. Αν και υπάρχει η επιλογή για arcade και simulation μοντέλο χειρισμού, η διαφορά μεταξύ τους είναι μηδαμινή και δύσκολα θα διαπιστώσετε κάποια αλλαγή. Ο χειρισμός, ακόμα και στο simulation, κινείται σε εξαιρετικά απλοϊκά επίπεδα. Ανεξάρτητα από την ταχύτητά μας και την ένταση της περιστροφής, το εκάστοτε αεροπλάνο κινείται ανενόχλητα χωρίς να χρειάζεται να αγχωθούμε οποιαδήποτε στιγμή για την απώλεια ελέγχου. Αρκεί να πούμε ότι είτε πιλοτάρουμε με το αεροπλάνο ευθυγραμμισμένο είτε το πιλοτάρουμε ανάποδα, δεν αλλάζει τίποτα απολύτως στη συμπεριφορά του.

Η κυριότερη διαφορά που εντοπίζεται μεταξύ των δύο μοντέλων χειρισμού είναι ότι στο arcade η κάμερα που χρησιμοποιούμε περιορίζεται στην εξωτερική, ενώ στο simulation μπορούμε να επιλέξουμε μεταξύ τριών, εκ των οποίων η μία είναι η σχετικά καλή εσωτερική. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι η προοπτική της κάμερας δε γίνεται να αλλάξει ανά πάσα στιγμή μέσα στη δράση, αλλά αντίθετα πρέπει να εισέλθουμε στα μενού για να επιλέξουμε την κάμερα που επιθυμούμε.

{PAGE_BREAK}

Η πλειοψηφία των αεροσκαφών διαθέτει πανομοιότυπο τρόπο χειρισμού και δύσκολα θα εντοπίσετε και εδώ διαφορές, κάτι που θα μπορούσε να ειπωθεί και για τη φαντασία που έχουν τα ζητούμενα των αποστολών. Η διάρκεια του τίτλου μπορεί να είναι αρκετά μεγάλη, αλλά αυτό επιτυγχάνεται μέσω της έντονης επανάληψης των ζητουμένων. Ήδη στην πρώτη αποστολή που μας βρίσκει στην επίθεση του Pearl Harbor θα χρειαστεί να εξοντώσουμε -ούτε λίγο ούτε πολύ- εβδομήντα εχθρικά αεροπλάνα. Με το κέντρο ελέγχου να μας λέει κάθε φορά ότι πρέπει να εξολοθρεύσουμε την απειλή πέντε ακόμα αεροπλάνων σε ένα μέρος του χάρτη, για να ακολουθήσει η επόμενη εντολή που μας στέλνει σε άλλο μέρος του χάρτη για ισάριθμο πλήθος εχθρών και ούτω καθ’ εξής, είχαμε έρθει στο απελπιστικό σημείο να πιστεύουμε ότι αυτή η αποστολή δε θα τελειώσει ποτέ.

Ως βοήθεια είχαμε τουλάχιστον το, κλασικό πλέον για τίτλους του είδους, κόκκινο σημάδι που μας δείχνει το σημείο όπου πρέπει να πυροβολήσουμε, προκειμένου οι σφαίρες μας να βρουν το στόχο τους. Επιπλέον, έχουμε τη δυνατότητα για την ατελείωτη επιβράδυνση του χρόνου, ώστε να μπορούμε να σημαδεύουμε με την ησυχία μας τον κάθε εχθρό, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την εντύπωση ότι έχουμε στα χέρια μας ένα shooting gallery και όχι έναν τίτλο δεξιοτεχνίας και εξομοίωσης.

Ο τεχνικός τομέας κυμαίνεται και αυτός σε χαμηλά επίπεδα, απεικονίζοντας απλώς υποφερτά περιβάλλοντα, με το frame rate να κάνει τόσες βουτιές όσες και τα καταδρομικά αεροπλάνα…

Το Damage Inc. δεν καταφέρνει στο ελάχιστο να αποτελεί μία σοβαρή επιλογή για τους λάτρεις του είδους, προσφέροντας ένα simulation μοντέλο που μόνο simulation δεν είναι αλλά και αποστολές που καταφέρνουν να κουράσουν πολύ γρήγορα. Το Birds of Steel αποτελεί μία σαφέστατα πιο ολοκληρωμένη επιλογή και σίγουρα την προτείνουμε ανεπιφύλακτα σε όσους θέλουν να εισέλθουν στις εναέριες συγκρούσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Νικόλας Μαρκόγλου